رابطه‌ی ایران و آمریکا را اگر بخواهیم با ترمینولوژیِ روان‌شناسیِ مدرن صورت‌بندی کنیم، بی‌هیچ شائبه‌…

رابطه‌ی ایران و آمریکا را اگر بخواهیم با ترمینولوژیِ روان‌شناسیِ مدرن صورت‌بندی کنیم، بی‌هیچ شائبه‌ای یک Toxic Relationship اصیل و استاندارد است؛ از آن سنخ روابطی که نه وصالش مایه‌ی فراغتِ خاطر است، نه فراقش موجبِ آسودگیِ وجدان. خلاصه، نه می‌شود در آن رابطه ‌ماند و نه می‌شود از آن به درستی مووآن فرمود.هنوز گردوغبارِ بلبشو، مخاصمه، مرافعه و هارت‌وپورت‌های ژئوپلیتیک فرو ننشسته که ناگهان پیشنویسِ یک تفاهم‌نامه، همچون کبوتری که مأموریتش را از سازمان ملل گرفته باشد، از لای شورتِ دیپلماسی بیرون می‌جهد و معلوم می‌شود حضرات، زیرش را هم با خطی خوش امضا مرقوم فرموده‌اند. مخاطب هنوز فرصت نکرده یک «الحمدلله رب العالمین» نثارِ این صلحِ مستعجل کند که نیم ساعت بعد، ناوهای یکدیگر را با موشک و پهپاد مورد الطافِ برادرانه قرار می‌دهند.متعاقباً سپاه بیانیه‌ای انشا می‌فرماید که اگر فلان شود و بهمان برقرار بماند، ذوالفقار را از نیام بیرون خواهیم کشید و جغرافیای خاورمیانه را با دقتِ یک جراحِ اعصاب، یا به روایتی با مهارتِ خربزه‌فروشِ مشهدی، از وسط به دو نیمِ متساوی تقسیم خواهیم کرد.هنوز صدای ساییده شدنِ ذوالفقار بر غلاف در فضای رسانه‌ای اکو می‌شود که سی‌ان‌ان و اسکای‌نیوز، با قیافه‌ای کاملاً Breaking News، تیتر می‌زنند: «جی‌دی ونس و امیرحسین ثابتی در مسجد جامع اسلام‌آباد، شانه‌به‌شانه نماز غفیله اقامه کردند.»آدم می‌ماند این خبر را باید در تارنمای خبرگزاری‌‌ها دید یا در صفحه‌ی پنجم ایکس‌همستر!از آن‌سو پیت هگست پشت تریبون ایستاده و مشغول Briefing خبرنگاران درباره‌ی سناریوی حمله‌ی زمینی به جزایر ایران است؛ از این‌سو فردایش ترامپ در تروث سوشال می‌نویسد: «از پزشکیان عکسِ پا گرفتم و فعلاً عملیات را به تعویق انداختم.»و این Geopolitical Sitcom، این Never-ending Cycle، با وقاری مثال‌زدنی و سماجتی ستودنی، آنقدر دور خودش می‌چرخد تا ایرانی را برای بار هزارم شرمنده‌ی آرمان‌های انقلابی خویش کند. وای#شانتاژگر  @shaantaazhgar