شعر تازهای از سیدعلی صالحیمنبه گندم رسیدم ای گوسفند!میانهٔ راه بود که ناخواستهخود را به سکوتِ ستمگ…
انتشار: 2026/08/02 14:22 UTCدریافت: 2026/08/15 02:50 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/15 02:50 UTC
شعر تازهای از سیدعلی صالحیمنبه گندم رسیدم ای گوسفند!میانهٔ راه بود که ناخواستهخود را به سکوتِ ستمگر سپردم.آنهامرا به اتهامِ تنهاییآواره به زمین آوردند،به سرزمینِ تو آوردند.آنها بیهیچ دلیلی وادارم کردندباید شاعرِ بیخوابِ فروردین شوم،وگرنه سکوت، سکوتِ ستمگر...من میدانستمزورم به ذهنِ ملائک نمیرسداما اصرار کردم ای ایزدانِ ایرانیشبانیِ رمهی واژههااز عهدهٔ من برنمیآید،بگذارید من هم مثلِ بسیارانساده باشم،زنده بمانم،زندگی کنم.من داشتممیانهٔ راهبه رویاهای آرامِ خود برمیگشتمکه گهوارهی مرازمین گذاشتندگفتند پیش از این آیاتو را هشدار نداده بودیمبیمهابا به هر مهربانیدل مبند؟!حالا... تبعید... تبعیدتبعید به ترانه، به ترانگی، به تنهایی.و سیارهی آرمیده در آبیها رابه تنهایی بیتماشایِ من سپردند،اما سرگردانمیانِ گناهِ گندم وُسرِ بریدهی گوسفند!t.me/SeyyedAliSalehi
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 7 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — سیدعلی صالحی
شعر تازهای از سیدعلی صالحیپایانشما چه میدانیدمنظورِ من از او،کدامِ شماست...!؟اودریا بر دوشخشکسالیِ چشمهایِ شما راشفا خواهد داد.اونزدیک است،و ما رااز دلواپسیِ دریابه کرانهی آرامِ کلمات خواهد رساند.این... آخرین خلاصِ مااز ملالِ منتظر ماندگانِ مردد است.آن روزرویابینِ بزرگ...ما را بشارت خواهد داد:تمام...!تمام، تمام خواهد شد!
ما هم بسیاریمما هم روزیدور ِهم جمع خواهیم شدتاریکی را از همه ی کوچه هامنها خواهیم کرد.ما هم مثل ِ زندگیضرب در ضربروی نومیدی ضربدر می کشیم.ما سرانجامآزادی را میان همه تقسیم خواهیم کرد.حالا دستت را به من بدهاز سکو بالا بیاروی تخته ی کلاس ِباران و بنفشه بنویس:اینجاهر کسیحق دارد رویایی داشته باشد.سیدعلی صالحی
شعر تازهای از سیدعلی صالحیمیبینمتاز بس گشتم و نیافتماتباید به دنیای دیگری ایمان بیاورم،فقط امیدوارمدر عبور از پل صراطحواسم به تکرارِ اسمِ تو نباشد.