✅ در جستوجوی خدا ✍️ سلمان احمدوند🔹 به باور من، تلخترین رویدادِ حیات انسانی، که گواهِ سرشتِ سوگنا…
انتشار: 2026/08/01 07:22 UTCدریافت: 2026/08/14 23:11 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 23:11 UTC
✅ در جستوجوی خدا ✍️ سلمان احمدوند🔹 به باور من، تلخترین رویدادِ حیات انسانی، که گواهِ سرشتِ سوگناک آن است، «از دست دادن» است؛ خاصه از دست دادن کسانی که پشتوپناهاند و فقدانشان در جهانی که زیر سُمّ سُتوران امپراتوری جهانگیر اینترنت، هرروز از معنای زندگی و گرمی روابط انسانی خالیتر میشود، تجربهای سهمگین است.🔹 سرگشتگی نسلهای بیافق و بریده از تجربهها و مهارتهای نسلهای پیشین، در جامعهای که تا مغز استخوان به مادیگرایی آلوده شده است و اقتصادش خاستگاهِ بیرحمترین گونهی سرمایهداری است؛ کاپیتالیسم هاری که در همدَستی با انسداد سیاسی و غیابِ غمانگیز هرچه انسان را، به زیستن انسانی فرامیخوانَد، زندگی را به «زندهمانی» فروکاسته و امکان زیست اخلاقی را آشکارا سلب کرده است.🔹 راست این است که از مادیگرایی تا نیهیلیسم (پوچانگاری) راهی نیست. نیک میدانم که در جامعهی امروز ایران هیچ مؤلفهای همچون دینِ سیاستزده و ایمان آغشته به قدرت سیاسی که سرراستترین معنای آن را در ترکیب روشنگر و دوگانهی تحلیلیِ «دین دولتی» و «دولت دینی» میتوان بازجُست، نمیتواند پوچانگاری حاکم بر زیستجهان آشوبناک ما را آینگی کند. هچ مؤلفهی دیگری در ادای این معنا، تا این اندازه توانا نیست و از عهدهی تبیین این بغرنج برنمیآید؛ زیراکه بدیل آن، وضعیتی دیگرگونه است که تصورش، دَر به روی امکانهای تازه میگشاید و از مصائب انسانهای گوشتوخوندارِ پرتابشده به سیارهی رنج میکاهد.🔹 دین نیالوده به دولت و ایمان نیامیخته به سیاست، میتوانست در جهانی که با بمب هستهای و هوش مصنوعی محاصره شده است، راهی به رهایی و روزنهی نوری در خانهی ظلمتپوش باشد.https://t.me/seymareweekly🌐 ادامه و متن کامل این یادداشت در تارنمای آوای سیمره:https://avayeseymare.ir/?p=34127

