مختصات توافق؛ توافق با عمان ربطی به آمریکا ندارددر خصوص توافق احتمالی بر سر تنگه نکات ذیل اهمیت دار…

مختصات توافق؛ توافق با عمان ربطی به آمریکا ندارددر خصوص توافق احتمالی بر سر تنگه نکات ذیل اهمیت دارند: 🔸آمریکا دو خواسته درباره تنگه داشت؛ نخست آنکه بدون هیچ پیش‌شرطی وضعیت آن به قبل از جنگ بازگردد و دوم، در غیر این صورت، آمریکا و ایران درباره سازوکار مدیریت هرمز مذاکره کرده و به طور مشترک آن را اداره کنند. تهران هیچ‌کدام را نپذیرفت. با ناکامی در تحقق این دو مورد، آمریکا خواسته سومی را روی میز گذاشت و آن پذیرش کریدور جنوبی عمان و تبدیل تنگه به دو کریدور مجزا بود. در تهران تقسیم‌بندی تنگه به دو بخش شمالی و جنوبی برخلاف تفاهم‌نامه ۶۰ روزه و منافع کشور ارزیابی شد و حملاتی به کریدور جنوبی صورت گرفت. درنتیجه این خواسته محقق نشد تا تمام سه مسئله موردعلاقه آمریکا ناکام بمانند. مذاکرات با عمان «نه» به همه آن‌هاست. 🔸تنگه به دلیل اختلافات میان ایران و عمان بسته نشده تا دو دولت بخواهند مشکلات فی‌مابین را حل کنند، بلکه موضوع اصلی مدنظر تهران، مداخلات واشنگتن و جنگ‌افروزی آن است. ازاین‌رو ایران بازیگر فعال و اصلی میز مذاکره است؛ درحالی‌که تهران می‌تواند بر خطرات امنیتی علیه خود تأکید کند، عمان که طرفی در جنگ نیست، موضع و استدلال‌های مشابهی ندارد. 🔸مذاکرات درباره سازوکار اداره تنگه است و حتی با حصول توافق، هرمز به‌سرعت بازگشایی نمی‌شود، زیرا رفع انسداد منوط به مرتفع‌شدن تهدیدات نظامی علیه ایران است. 🔸در صورت توافق، سازوکار اداره تنگه احتمال دارد به دو شکل تنظیم شود؛ سازوکار پایه برای شرایط عادی که پس از رفع مشکلات امنیتی مبنا خواهد بود و دوم، سازوکار موقت و فوری برای شرایط کنونی. 🔸ایران باید درباره انسداد تنگه در شرایط امنیتی، بند‌های محکمی را در توافق بیاورد. اگر چنین اتفاقی رخ دهد، ایران در استفاده از تنگه برای مهار خطر نظامی آمریکا، مشروعیت و استدلال‌های حقوقی بهتری خواهد داشت. 🔸اصل توافق با عمان در جمع با تفاهم‌نامه اولیه تثبیت می‌کند که شرایط تنگه به پیش از جنگ باز نمی‌گردد. عدم بازگشت به آن دوره معنایی جز وجود ابزاری کارآمد در دستان ایران برای مهار نظامی دشمن، محل پایدار کسب درآمد‌های خدماتی، اهرمی جهت خنثی‌سازی هرگونه تحریم حقوقی و عملی در قالب‌هایی مانند محاصره دریایی، نخواهد داشت. مواردی که یک شاخص برای تعیین طرف شکست‌خورده جنگ‌اند.🔸 نه‌تنها بازگشایی کامل تنگه، بلکه هرگونه عبور محدود بر اساس سازوکار موقت و حتی حصول توافق باید با دریافت چند امتیاز همراه باشد؛ اتمام حملات، کاهش سطح تجهیزات و نفرات و رفع اختلال در کشتیرانی ایران که در قالب محاصره دریایی پیگیری می‌شود. 🔸باتوجه‌به آنکه برهم‌خوردن توافق‌نامه اولیه به دلیل تلاش آمریکا برای ایجاد کریدور جنوبی بود و این امر با شکست روبه‌رو شد، توافق بر سر تنگه می‌تواند باعث بازگشت به مفاد تفاهم‌نامه شود. 🔸قرار بود با استفاده ابزاری از تفاهم‌نامه اولیه به‌مثابه یک «آب‌نبات»، ایران فریب خورده و در برابر ایجاد کریدور جنوبی سکوت کند تا از مواهب تفاهم‌نامه همچنان بهره‌مند بماند‌. تهران با آگاهی کامل این بازی را برهم زد. 🔸مذاکرات با عمان بر سر تنگه در سایه یک جنگ سنگین انجام پذیرفت. ایران پس از ایجاد کریدور جنوبی و دریافت شواهدی مبنی بر احتمال حمله مجدد از جمله تهاجم زمینی، عملیات نصر-۲ را کلید زد. تمرکز حملات بر کویت به‌عنوان مرکز اصلی تهاجم زمینی و اردن به‌عنوان مرکز تهاجم هوایی بود. این حملات چند پیامد در پی داشت؛ در حملات به کویت مراکز و تجهیزات حملات زمینی مانند بالگرد‌ها، آشیانه تعمیرات و انبار نگهداری راکت‌ها و پرتابگر‌های هایمارس هدف قرار گرفتند تا کارت تهاجم زمینی تضعیف شود. به‌موازات آن، حملات همیشگی به اقلیم کردستان تشدید شد تا تروریست‌های حاضر در آن نیز زمین‌گیر شوند. نیرو‌های آمریکایی با مشاهده قدرت ضرب‌شست هوایی و زمینی ایران در اقلیم که با چند عملیات تیپ نوهد همراه شد، تعدادی از کماندو‌های خود را از اربیل خارج کرد و پاتریوت را هم از آن منطقه جمع‌آوری کردند. 🔸 مشخص‌شدن آسیب‌پذیری اردن، نشان داد آمریکا نمی‌تواند بر امنیت آن برای تهاجم مجدد به ایران حساب باز کند. هدف قرارگرفتن شدید اردن با وجود دفاع همه‌جانبه دشمن نشان داد سرزمین‌های اشغالی نیز امنیت ندارد؛ چه اینکه با حمله به فرودگاه ملک‌حسین در عقبه، آمریکا فوراً در همان روز سوخت‌رسان‌های خود در فرودگاه رامون را که به عقبه نزدیک بود، به طور موقت تخلیه کرد.