ادم یکبار، دوبار، ده بار منتظر میمونه، بعدش دیگه شوقش، احترامش، دلش میمیره.

کاش یه کمپی بود می‌رفتم برای ترک سادگی و مهربونیم.

حوصله اثبات کردن چیزیو ندارم، هرچی از من شنیدی دوتا بزار روش.

اینکه خیلی از چیزهایی که قبلا واقعا باعث ذوقم می‌شدن و بهم حس زندگی می‌دادن دیگه حسی بهم نمی‌دن ناراحتم می‌کنه. شایدم بزرگ شدن این شکلی باشه.

‏باگ زندگی اینجاست که به تلاشت ربطی نداره، بخواد نشه نمیشه و نمیشه.

نمیدونم دارم چیکار میکنم نمیدونم میخوام چیکار کنم و نمیدونم باید چیکار کنم.

آدم وقتی تنهایی از پس یه سری اتفاقات بر میاد دیگه بعدش براش مهم نیست کی پیشش می‌مونه و کی از کنارش میره.