‍ فردای ایران قوی؛ میثاق امروز✍فرج الله معماری فعال اقتصادی قرار امروز ما با ایران و ایرانی، ساختن…

‍ فردای ایران قوی؛ میثاق امروز✍فرج الله معماری       فعال اقتصادی      قرار امروز ما با ایران و ایرانی، ساختن فردای ایران قوی است؛ میثاقی به وسعت ایران‌زمین، تا هر ایرانی با توان خویش، هر نهاد با مسئولیت خویش و هر بخش با ظرفیت خویش، سهم خود را در پاسداری، دانایی، ساختن، آبادانی و سربلندی این سرزمین به میدان آورد      ایران، تنها یک جغرافیا در مرزهای سیاسی نیست؛ سرمایه‌ای تمدنی است؛ حاصل پیوستگی تاریخ و فرهنگ، دانش و تجربه، سرمایه انسانی و اراده ملتی که در فراز و فرود قرن‌ها، هنر ماندن را با قدرت برخاستن و ساختن معنا کرده است.      جنگی که آمریکا و اسرائیل بر مردم ایران تحمیل کردند و آسیب‌هایی که بر جان انسان‌ها، زیرساخت‌ها و ظرفیت‌های کشور وارد شد، یک حقیقت بنیادین را بار دیگر آشکار ساخت: قدرت ملت‌ها تنها با آنچه از آسیب مصون می‌ماند سنجیده نمی‌شود؛ با توان جذب شوک، حفظ کارکردهای حیاتی، بازیابی ظرفیت‌ها و قدرت ساختن بهتر پس از بحران نیز سنجیده می‌شود. از این منظر، پاسخ ایران به تخریب، توقف در ترمیم نیست؛ عبور از بازسازی به بازآفرینی است.      آنچه آسیب دیده، باید تاب‌آورتر بازگردد؛ زیرساخت پایدارتر؛ تولید رقابت‌پذیرتر؛ زنجیره تأمین مطمئن‌تر؛ فناوری پیشرفته‌تر؛ اقتصاد منعطف‌تر و نظام تصمیم‌گیری هماهنگ‌تر و آینده‌نگرتر. بازسازی، بازگشت به دیروز نیست؛ بازآفرینی دوباره فردا ایران خواهد بود. و درست در همین نقطه است که فردای ایران قوی؛ میثاق امروز از یک عبارت امیدبخش، به یک منطق راهبردی ملی ارتقا می‌یابد.      ایران قوی با یک مؤلفه ساخته نمی‌شود. امنیت و اقتصاد، علم و فرهنگ، سرمایه اجتماعی و سرمایه انسانی، تولید و فناوری، سلامت و محیط‌زیست، قانون و کیفیت حکمرانی، اجزای منفصل یک کشور نیستند؛ اضلاع یک منظومه‌اند. قدرت واقعی، نه در بزرگی جداگانه این ظرفیت‌ها، که در کیفیت پیوند میان آنها شکل می‌گیرد. ایران قوی، حاصل جمع توان‌ها نیست؛ حاصل هم‌افزایی توان‌های ایران است.      در این منظومه، هرکس سهمی دارد؛ مدافعان با پاسداری، معلم با دانایی، دانشمند با نوآوری، پزشک با سلامت، کشاورز با امنیت غذایی، کارگر با تولید، کارآفرین با سرمایه‌گذاری، هنرمند با فرهنگ، خبرنگار با روایت، قانون‌گذار با قانون خوب و دولت با حکمرانی کارآمد ایفای مسئولیت میکنند. و در بنیان همه اینها، خانواده‌ای راست قامت که نخستین سرمایه‌گاه هویت، اخلاق، مسئولیت و امید این ملت است.      روزهای دشوار، ظرفیت بزرگ ایرانیان برای همبستگی را بار دیگر آشکار کرد؛ اما سرمایه بزرگ‌تر آن است که این همبستگی را از روزهای تهدید عبور دهیم و به نیروی ساختن فردا تبدیل کنیم. همبستگی، قدرت ایستادن ؛ هم‌افزایی، قدرت پیش‌رفتن می‌آفریند. این همان گذار بزرگی است که امروز به آن نیاز داریم،  از همبستگی در دفاع، به هم‌میثاقی در آبادانی ایران فردای قوی. در این مسیر، اقتصاد تاب‌آور یک انتخاب بخشی نیست؛ بخشی از ظرفیت ملی است. حفظ یک بنگاه، تنها حفظ ساختمان و ماشین‌آلات نیست؛ صیانت از انباشت چندین‌ساله دانش، مهارت، اشتغال، سرمایه، بازار و زنجیره تأمین است. تاب‌آوری بنگاه، بخشی از تاب‌آوری اقتصاد ملی و تاب‌آوری اقتصاد، پشتوانه‌ای برای ایران قوی است. در کنار همه سرمایه‌های قابل اندازه‌گیری، اما سرمایه امید  نقش آوری میکند که در هیچ ترازنامه‌ای ثبت نمی‌شود و بدون‌آن، بسیاری از سرمایه‌ها تحرک نخواهند داشت.        نیک میدانیم که امید، خوش‌بینی به فردا نیست؛ اعتماد به توان ساختن فردای ایران است. جامعه‌ای که به فردای خود اعتماد دارد، سرمایه را به میدان می‌آورد، دانش می‌آفریند، خطر نوآوری را می‌پذیرد، تولید خواهد داشت و برای ماندن و ساختن تصمیم می‌گیرد. از این پس شاید شایسته باشد یک پرسش، فراتر از مرز دستگاه‌ها و مسئولیت‌ها، در برابر تصمیم‌های امروز ما قرار گیرد، این تصمیم، فردای ایران را قوی‌تر می‌کند؟ آیا امنیت را پایدارتر ؟ تولید را تاب‌آورتر؟ دانش را پیشرفته‌تر؟ سرمایه اجتماعی را عمیق‌تر؟ سرمایه‌گذاری را امیدوارتر و جامعه را برای ساختن آماده‌تر؟ اگر چنین است، آن تصمیم سهمی از میثاق امروز دارد.      پاسخ ماندگار ایران به آنان که این سرزمین را آسیب‌پذیر و آینده آن را کم‌فروغ می‌خواستند، نه در بلندای کلمات، که در کیفیت ایران فردای ما نوشته خواهد شد،  ایرانی که از آسیب، تجربه ؛ از تجربه، دانایی؛ از دانایی، توان؛و از توان، آینده ساخت. ایرانی که فقط ترمیم نشد؛ آموخت، فقط بازسازی نکرد؛ بازآفرینی کرد ،صرفا ایستادگی نکرد؛ قوی‌تر ساخت.این یک وعده برای فردا نیست؛ قرار امروز ما با ایران و ایرانی است .  فردای ایران قوی؛ میثاق امروز