💢خارج از قاب▪️به یاد اکبر عبدیسالها پیش، از سر اعتماد بیجا به دوستی بدحساب، پذیرفتم مدتی در یک ب…
انتشار: 2026/07/26 14:53 UTCدریافت: 2026/08/03 03:57 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/03 03:57 UTC
💢خارج از قاب▪️به یاد اکبر عبدیسالها پیش، از سر اعتماد بیجا به دوستی بدحساب، پذیرفتم مدتی در یک برنامهی زندهی صبحگاهی تلویزیون، بهعنوان مجری، کارشناس و مسئول میز فرهنگ و هنر حضور داشته باشم. میان میزها، رقابتی نانوشته جریان داشت؛ هر میز میکوشید مهمانی دعوت کند که از مهمانان دیگر بخشها کماعتبارتر نباشد. روزی تصمیم گرفتم از زندهیاد حمید سمندریان دعوت کنم؛ استاد با بزرگواری همیشگیاش دعوت را پذیرفتت. روال برنامه چنین بود که در کنار مهمان اصلی، باید مهمان دومی نیز حضور پیدا میکرد؛ کسی که از زاویهای دیگر، شخصیت مهمان نخست را معرفی کند. با خودمان گفتیم مگر پیدا کردن چنین کسی برای حمید سمندریان کاری دارد؟ فهرست بلندبالایی از دوستداران و کسانی که سالها از شاگردی او گفته بودند، پیش رویمان بود. اما واقعیت، چیز دیگری شد، به هر کدام زنگ زدیم، بهانهای آورد. یکی گفت در کیش است؛ بعدها فهمیدیم تهران بوده. دیگری پیام را خواند و پاسخ نداد. یکی فیلمبرداری داشت، بهانهها متفاوت بودند، اما نتیجه یکی بود؛ هیچکس نیامد. تلختر از همه، لحظهای بود که خود استاد گفت: «چرا به فلانی زنگ نمیزنید؟» و ما، برای آنکه دلش نشکند، ناچار شدیم همان بهانهای را که شنیده بودیم، برای او تکرار کنیم؛ «استاد، ایشان کیش هستند...» بعدها، در مراسم تشییع پیکرش، همانها را دیدم که برای قرار گرفتن زیر تابوت ایشان از یکدیگر سبقت میگرفتند و از حسرتهای استاد، آرزوهای بر بادرفتهاش و حق بزرگی که بر گردن تئاتر ایران داشت، با شور و حرارت داد سخن میدادند. باری در آخرین لحظه، به ذهنم رسید با اکبر عبدی تماس بگیرم. او نه شاگرد سمندریان بود، نه سابقهی همکاری با او داشت و نه هرجا مینشست از شاگردی استاد سخن میگفت. تنها بازیگری بود که مردم دوستش داشتند. هنوز جملهام تمام نشده بود که با شنیدن نام «حمید سمندریان» گفت: «تا نیمههای شب بیرون از تهران سر فیلمبرداری هستم؛ اما خودم را میرسانم.» و رساند. صبح، رأس ساعت شش، کنار استاد نشست. عبدی، بیهیچ ژست و نمایشی، دستهای استاد را غرق بوسه کرد و با صداقتی کودکانه گفت: «حسرت به دلم مانده که یک بار مرا به کاری دعوت کنید، سر تمرین گوشم را بپیچانید و بازی یادم بدهید.».همانجا فهمیدم فروتنی، بزرگترین نقش اکبر عبدی بود؛ نقشی که هیچ گریم، هیچ نور و هیچ دوربینی لازم نداشت. سالها بعد، از زندهیاد حمید سمندریان نقل شد که : «عبدی بازیگری است که شاید تنها بیست درصد از استعداد شگفتانگیزش را به کار گرفته باشد.». یادشان گرامی.نادر برهانی مرند🔴 www.salisnews.ir🔴 instagram salisnews🔴 @salissweb
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 0 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — سلیس
ندوشن اینطور به یاد میآورد که هدایت را بار نخست در کافه فردوسی دیده است که هرروز عصر سری به آنجا میزد. به روایت ندوشن، هدایت گویا دو سه شعر از او در مجله «سخن» خوانده بود و ازاینرو تا او را میبیند قیافه آشنا به خود میگیرد. «به عادت همیشگیاش چند کلمه شوخی بر زبان آورد. من در برابر او احساس حجب میکردم. میترسیدم حرف نپخته و نابجایی بزنم و مورد تمسخر او قرار گیرم. نسبت به او احترام و تحسین داشتم و حقیقت این است که در آن زمان کسی را مهمتر از او نمیدیدم».ازآنپس دیدارهای آن دو ادامه پیدا میکند و ندوشن که تمایل شدیدی برای همنشینی با هدایت داشته او را چنین توصیف میکند: «حالت مرموزی در او بود که کنجکاوی مرا برمیانگیخت و مرا جذب میکرد. اصولاً سلام و علیک و برخورد با هدایت ✅در سلیس نیوز بخوانید:روایت دیدار محمدعلی اسلامی ندوشن با صادق هدایت🔴 instagram salisnews🔴 @salissweb🔴 www.salisnews.ir
💢اولین تلاش من برای خواندن «دن کیشوت» شکست خورد. هنوز مدرسه میرفتم و میبایست در هر مرحله واژههای قدیمی را در فرهنگ لغات جستوجو میکردم و جملات طولانی کتاب مرا گیج میکرد. درنهایت از خواندن منصرف شدم.سالها بعد، زمانی که در دانشگاه تحصیل میکردم، کتاب کوچک ارزشمندی از آزورین به نام «مسیر دن کیشوت»، مرا بر آن داشت تا خواندن دوباره آن را بیازمایم. این بار بله آن را از ابتدا تا انتها خواندم، از هر جمله و هر صفحه آن لذت بردم، با داستان آن زوج ناهمگون، آن نجیبزاده پرشور آرمانگرا که بر آن بود تا واقعیت را طوری به تصویر بکشد که همانند کتابها و رؤیاهایش باشد و محافظ زمینی عملگرا و گران شکمی که سعی میکرد ارباب خود را در دنیای تلخ حقیقی نگاه دارد تا در میان ابرهای خیال خود ناپدید نشود.✅بیشتر بخوانید:نوشتهایاز ماریو بارگاس یوسا درباره میگل دسروانتس🔴 www.salisnews.ir🔴 instagram salisnews🔴 @salissweb
مریلین مونر پیش از آنکه بازیگری ستایش شده باشد، یکی از محبوبترین نمادهای زیبایی و جذابیت جنسی دهههای ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ در فرهنگعامه به شمار میرفت. او بانام اصلی نورما جین مورتنسون، بازیگر، مدل و خواننده یکی از مشهورترین شخصیتهای زمان خود محسوب میشد. در سال ۱۹۹۹ انستیتوی فیلم آمریکا، مریلین مونر را در رتبهی ششم فهرست بزرگترین افسانههای نمایشگر زن در دوران طلایی هالیوود قرار داد و مدتها پس از مرگش، همچنان نماد اصلی فرهنگعامه به شمار میرود.شهرت مریلین مونر پس از مرگش هرگز فراموش نشد و ماجراهای عاشقانه و مرگ عجیبش همچنان موردتحقیق و گفتوگوست. درباره او فیلم و کتابهای مختلفی منتشرشده که هریک سعی در بیان گوشههای تاریک و ناگفتههای تازه از زندگی این ستاره جذاب غمگین داشتهاند.✅در سلیس نیوز بخوانید:مریلین مونر؛ بازیگری خود شیفته🔴 instagram salisnews🔴 @salissweb🔴 www.salisnews.ir
صدای تو میباردو زندهام من...💢منوچهر آتشی🔴 instagram salisnews🔴 @salissweb🔴 www.salisnews.ir
💢«اولیس» اثر «جیمز جویس» محصول دوران اسطورهای زندگی و حضور نویسندگان و ناشران انگلیسیزبان اروپایی و آمریکایی در پاریس، پایتخت هنری جهان پس از جنگ جهانی اول است.🔸وقتی اولیس سرانجام بهصورت کتاب در پاریس منتشر شد، ویلیام باتلر ییتس یکی از بزرگترین شاعران و نمایشنامهنویسان ایرلندی از این رمان بسیار تعریف کرد، اما جورج برناردشاو از توصیفات «بیبندوباری» در این رمان انتقاد کرد؛ اما در نشریات فرانسوی، بهغیراز یک مقاله در «نوول روو فرانسز»، چندان از جویس سخن گفته نمیشد.✅ ادامه این نوشتار را در سلیس نیوز بخوانید:همهی آنچه باید درباره «اولیس» اثر جیمز جویس بدانید!🔴 @salissweb🔴 www.saliss.com🔴 www.salisnews.ir
💢چند هفته پس از برگزاری مراسم اسکار ۲۰۱۴ خبر تکاندهنده مرگ «فیلپ سیمور هافمن» در اثر مصرف بیشازحد مواد مخدر منتشر شد و پیکر بیجان او در آپارتمانش واقع در وست ویلج نیویورک پیدا کردند. وقتی مأموران وارد آپارتمان او شدند، هنوز سرنگ تزریق روی بازویش بود.یک سال قبل گفته بود که از طریق یکی از کلینیکهای درمانی، شروع به ترک هروئین کرده است. او به هنگام مرگ ۴۷ سال داشت و دو هفته از اکران آخرین فیلمش «جیب خدا» میگذشت. هافمن دو فیلم دیگر را به پایان رسانده بود و در حال بازی در سومین بخش از سهگانه «بازیهای گرسنگی» بود.✅در سلیس نیوز بخوانید:پروندهای برای مرگهای نابهنگام ستارگان هالیوود🔴 instagram salisnews🔴 @salissweb🔴 www.salisnews.ir
