👇🏼ادامه متن پیشینجوانانی که با امید تغییر وارد میدان میشوند، خانوادههایی که عزیزانشان را از دست م…
انتشار: 2026/07/30 08:59 UTCدریافت: 2026/08/17 17:57 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/17 17:57 UTC
👇🏼ادامه متن پیشینجوانانی که با امید تغییر وارد میدان میشوند، خانوادههایی که عزیزانشان را از دست میدهند و مردمی که پس از پایان هیجانهای سیاسی باید با پیامدهای واقعی آن زندگی کنند .حالا به همان سوال نخست برمیگردم: «چرا وقتی از تجاوز خارجی و خطر جنگ نوشتی، درباره اعدامها ننوشتی؟»پاسخ اول این است که اعدام، ذاتا فقط صورت مساله را پاک میکند و چیزی را حل نمیکند و تازه اگر بدون معیارهای حقوقی عادلانه و انسانی انجام شود، امری دردناک و غیرقابل دفاع است و نظم جامعه را به هم میریزد و روح انسانی را کدر میکند . جان انسان نباید ابزار هیچ پروژه سیاسی شود. هیچ هدفی، با هر نامی که بر خود بگذارد، نمیتواند رنج انسان را بیاهمیت کند. اینها بدیهیاتی است که بارها فریاد زده و نشنیده گرفته شده و بیان و عدم بیانش مستوجب عقاب است درست مثل همان بدیهیات «دخالت خارجی و جنگ بد است» که فریاد زده و شنیده نشد چون بخش موثری از جامعه و حکومت ما دیری است در رقابت نشنیدن بدیهیاتند اما در کنار این پرسش، پرسش دیگری نیز وجود دارد که نمیتوان از آن گریخت:آیا مسئولیت اخلاقی فقط پس از وقوع فاجعه آغاز میشود؟ یا بخشی از اخلاق، دیدن راهی است که ممکن است به فاجعه ختم شود و تلاش برای جلوگیری از آن؟اگر کسی پس از آن همه هشدار به تصمیمگیران حکومت درباره وضعیت جامعه رو به جریانهای سیاسی کرد و از ماهها پیش هشدار میداد که تحریک جامعه به خشونت، وعده پیروزی آسان، تصور فروپاشی سریع و امید بستن به مداخله بیرونی میتواند چرخهای از خشونت و سرکوب ایجاد کند، آیا او در حال دفاع از جان انسانها نبود؟ آیا او پیشکسوت اعلان خطر بیعدالتی و تصاعد خشونت نبود؟ آیا او صادقتر از کسانی نبود که پیش از فاجعه وعده قطعی میدادند و حالا بدون پاسخگویی بوقلمونصفتانه اشک تمساح همدلی میریزند؟مسئله فقط این نیست که چه کسی پس از حادثه کنار قربانی میایستد. مسئله این است که چه کسی پیش از حادثه حاضر است هزینه گفتن یک حقیقت ناخوشایند را بپردازد.نمیشود جامعهای را به رفتن در مسیری دعوت کرد که هزینههایش را دیگران میپردازند، و بعد، وقتی پیامدهای آن مسیر آشکار شد، تمام مسئولیت را به کسانی سپرد که از ابتدا درباره آن هشدار داده بودند.سیاست، فقط هنر اعتراض کردن و استوری و بیانیه محکومیت نیست؛ هنر سنجیدن پیامدها و میزان اثربخشی نیز هست. سیاست فقط لحظه شور و خشم نیست؛ لحظه بعد از آن هم هست؛ زمانی که باید پاسخ داد چه چیزی ساختهایم و چه چیزی ویران کردهایم، چه هزینهای دادهایم و چه سودی برگرفتهایم؟قدرت را باید نقد کرد. سرکوب را باید نقد کرد. اعدام را باید نقد کرد. اما همزمان باید از کسانی که جامعه را به تصمیمهای پرهزینه دعوت میکنند نیز پرسید: مسئولیت شما در برابر پیامدهای این تصمیمها چیست؟ آیا کار شما فراخوان و مانور روی هزینهها و به قول خودتان تلفات است و بعد از گندی که میزنید باز هم آنها که از نخست انذار دادند باید بیانیه محکومیت بدهند و بعد از هر دوره جنگ و گریز باز روز از نو روزی از نو؟اگر هدف از بازخواست دیگران برای محکومیت و هشتگ، صرفاً اثبات ماهیت یک قدرت سیاسی باشد، بسیاری از واقعیتها سالهاست آشکار شدهاند. اما اگر هدف، کاهش رنج انسانهاست، معیار باید چیزی فراتر از خشم و هیجان و مطالبه استوری و پست باشد و باید دید کدام روش، احتمالاً انسانهای کمتری را قربانی میکند و کدام مسیر، جامعه را به چرخهای بیپایان از خشونت و انتقام میکشاند.اخلاق سیاسی فقط ایستادن نمادین کنار قربانی و عکس یادگاری با مصیبت مردم پس از وقوع فاجعه یا استوری « نه به اعدام» و گرفتن لایک نیست؛ گاهی اخلاق سیاسی یعنی آنقدر زود هشدار دادن که شاید فاجعه اصلا رخ ندهد یا تلنگری زد که راه رفته پرهزینه تکرار نشود ولو اینکه موقع هشدار با انواع فحاشیها مواجه شوید.چنین صریح سخن گفتن البته به مذاق مخاطبی که عادت به روضهخوانی و تایید دارد خوش نمیآید و روش معمول فعالانی هم نیست که لایک و فالوئر را برای اعتبار اجتماعی و اقتصادی لازم دارند اما درسی که باید گرفت این است که هرکس که درباره آینده هشدار میدهد، لزوما مدافع وضع موجود نیست. گاهی کسی که ناخوشایندترین حرف را میزند، نه از سر ترس، که از سر مسئولیت سخن میگوید؛ زیرا میداند بعد از فروریختن دیوارها، دیگر گفتن اینکه «من هشدار داده بودم» هیچ زخمی را درمان نمیکند و صنعت فراخوان و بیانیه و محکومیت و هشتگ هم لزوما به معنای کنار مردم ایستادن نیست اما بالاخره باید یکجا پرسید که چه زمانی باید از این سیکل تکراری پرهزینه و بینتیجه که با فراخوان شروع و با هزینه سنگین حرکت میکند و به بازجویی وطلبکاری مجازی و چند لایک و هشتگ ختم میشود دست کشید و به بازبینی دقیق مسیر رفته پرداخت؟@sahandiranmehr
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 17 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — سهند ایرانمهر
حضور در این مراسم رونمایی کتاب برای همه علاقهمندان آزاد و برای من که توفیق دیدارتان نصیبم میشود، مغتنم است.@sahandiranmehr
✔️آیا آمریکا واقعاً ممکن است علیه ایران از سلاح هستهای استفاده کند؟✍🏼سهند ایرانمهرمارجری تیلور گرین، نماینده سابق کنگره آمریکا ادعا کرده است که مقامهای آمریکایی در جلسات راهبردی خود گزینه استفاده از سلاح هستهای علیه ایران را بررسی میکنند، البته میان اینکه یک گزینه در اتاقهای تصمیمگیری بررسی شود و اینکه ترامپ تصمیم گرفته باشد آن را اجرا کند، فاصله زیادی وجود دارد با این همه کارنامه دولت ترامپ نشان میدهد حتی سناریوهای افراطی نیز ممکن است روی میز قرار بگیرند. پرسشی که اکنون مطرح میشود این است که آیا میتوان چنان انسدادی را در راهبرد ترامپ متصور شد که چنین امکانی را فراهم کند؟ اگر آمریکا در این مقطع چنین تصمیمی بگیرد به این معناست که خط قرمزی که از سال ۱۹۴۵ تاکنون به عنوان «تابوی هستهای» معروف شده بود، مشمول اما و اگر شده است. البته که صرف بررسی موضوع به معنای تحقق حتمی آن نیست اما به فرض دور تحقق آن جهان شاهد بازگشت ایده استفاده از بمب اتم در محاسبات کشورهای دارنده این سلاح از کره شمالی تا روسیه، هند، پاکستان و متحدان اروپایی امریکا خواهد بود. روی دیگر این سکه این است که جنگی که به ادعای ممانعت از هستهای شدن ایران به راه افتاده است به آغازی دوباره برای استفاده از آن در گستره وسیعیتری از جهان خواهد انجامید. پیام چنین اقدامی بسیار صریح است: « نداشتن سلاح هستهای به منزله نابودی است».اگرچه دونالد ترامپ را نمیتوان فقط با چارچوب دکترینهای کلاسیک تحلیل کرد و هیچ سناریویی را نمیتوان به راحتی و قطعی غیرممکن دانست اما مواضع علنی او نشان میدهد که ترجیح میدهد فشار نظامی و اقتصادی را به اهرمی برای دستیابی به توافقی از موضع قدرت تبدیل کند، اگر واشنگتن همچنان از تحریم، فشار اقتصادی، محدودکردن صادرات نفت و کنترل مسیرهای دریایی برای افزایش فشار بر تهران استفاده میکند، میتوان فهمید که هنوز به دنبال ساختن اهرم برای معامله است بنابراین آنچه در صحنه دیده میشود بیشتر با راهبرد «فشار برای اعمال شرایط دلخواه منجر به توافق» منطبق است تا آمادگی برای جنگ هستهای ضمن اینکه ایران هنوز وارد آن مرحله تهدید وجودی که مقدمه واکنش اتمی است، نشده است اما اگر واقعاً بحث استفاده از سلاح هستهای در جلسات راهبردی مطرح شده باشد هرچند فاصله تا آن زیاد باشد، معلوم میشود که دامنه گزینههایی که برای بدترین سناریوها بررسی میشوند، گستردهتر شده است.@sahandiranmehr
✔️آتلانتیک: راهبرد جدید ترامپ: راهبردِ هیچکاری نکردنگزارش تحلیلینشریه آتلانتیک گزارش داده است که کاخ سفید در هفتههای اخیر راهبرد تازهای در قبال ایران در پیش گرفته که بر تشدید فشار اقتصادی و تحریمها، بهجای اتکای همزمان به دیپلماسی و اقدام نظامی، متمرکز است؛ با این حال، موفقیت این رویکرد به توانایی دونالد ترامپ برای مهار واکنشهای آنی و حفظ یک خطمشی باثبات بستگی دارد. بر اساس این گزارش، دو مقام ارشد دولت آمریکا گفتهاند که دستیاران ترامپ در جلسات کاخ سفید و دستکم در یک تماس تلفنی اسکات بسنت، وزیر خزانهداری، تأثیر تحریمهای موجود بر اقتصاد ایران را به رئیسجمهور یادآوری کردهاند و استدلال کردهاند که تشدید تحریمها و اعمال محدودیتهای جدید میتواند رهبران تهران را به تسلیم وادار کند. به نوشته آتلانتیک، هدف این راهبرد «صبر و انتظار» است؛ به این امید که افزایش فشار اقتصادی از طریق تشدید تحریمهای مالی و محاصره دریایی بنادر ایران، سرانجام تهران را به مشارکت جدی در مذاکرات درباره بازگشایی تنگه و پایان جنگ وادار کند. این نشریه در عین حال هشدار داده است که چنین رویکردی مستلزم صبر و انضباط سیاسی ترامپ است؛ زیرا یک واکنش ناگهانی یا حتی یک پست خشمگینانه در شبکه اجتماعی میتواند به تشدید تنش و خروج کل راهبرد از مسیر مورد نظر منجر شود. آتلانتیک همچنین تأکید کرده است که حتی در صورت موفقیت این سیاست، اجرای آن با ریسکهای قابل توجهی همراه خواهد بود.@sahandiranmehr
اینجا کانال یوتیوب سهند ایرانمهر است؛ جایی برای مکث، فکر کردن و دوباره نگاه کردن به چیزهایی که هر روز از کنارشان میگذریم.در این کانال درباره ادبیات، تاریخ، جامعه، سیاست و فرهنگ حرف میزنیم؛ اما با یک تفاوت که گذشته را فقط برای گذشته نمیخوانیم. گاهی برای فهمیدن یک مسئله امروز، باید سراغ متنی رفت که چند قرن پیش نوشته شده است؛ از سعدی، حافظ، بیهقی و فردوسی تا نویسندگان و متفکران جهان معاصر.تلاش این کانال، پیدا کردن پیوند میان متنهای کلاسیک و مسائل امروز است؛ میان ادبیات و زندگی اجتماعی، تاریخ و سیاست، تجربه انسان گذشته و پرسشهای انسان امروز.اینجا قرار نیست همیشه جوابهای آماده بگیریم. قرار است بعضی چیزها را دوباره ببینیم، درباره باورهای قطعیمان تردید کنیم و سؤالهای دقیقتری بپرسیم.اگر به ادبیات، تاریخ، جامعه و ایدههایی که پشت خبرها و اتفاقات روز پنهاناند علاقه دارید، خوش آمدید.دیدن نخستین ویدیوی کانال:youtu.be/iV4-tv8I1_c%D8%A7%DB%8C%D9%86%D8… کانال یوتیوب سهند ایرانمهر است؛ جایی برای مکث، فکر کردن و دوباره نگاه کردن به چیزهایی که هر روز از کنارشان میگذریم.در این کانال درباره ادبیات، تاریخ، جامعه، سیاست و فرهنگ حرف میزنیم؛ اما با یک تفاوت که گذشته را فقط برای گذشته نمیخوانیم. گاهی برای فهمیدن یک مسئله امروز، باید سراغ متنی رفت که چند قرن پیش نوشته شده است؛ از سعدی، حافظ، بیهقی و فردوسی تا نویسندگان و متفکران جهان معاصر.تلاش این کانال، پیدا کردن پیوند میان متنهای کلاسیک و مسائل امروز است؛ میان ادبیات و زندگی اجتماعی، تاریخ و سیاست، تجربه انسان گذشته و پرسشهای انسان امروز.اینجا قرار نیست همیشه جوابهای آماده بگیریم. قرار است بعضی چیزها را دوباره ببینیم، درباره باورهای قطعیمان تردید کنیم و سؤالهای دقیقتری بپرسیم.اگر به ادبیات، تاریخ، جامعه و ایدههایی که پشت خبرها و اتفاقات روز پنهاناند علاقه دارید، خوش آمدید.دیدن نخستین ویدیوی کانال:youtu.be/iV4-tv8I1_c
شبکه ایکس
✔️ورخوفنسکیهای زمانه ما✍🏻سهند ایرانمهربعضیها «قهرمان لحظههای تبآلود»اند؛ یکباره سروکلهشان پیدا میشود، شهرت پیدا میکنند، بر سرزبانها میافتند، ستاره مجالس شور و شراب و شورش میشوند، برق دندانهای تیز و خرناس رعبآورشان انگیزه ویرانی میشود، دمای جامعه را بالا میبرند، پیچیدگی واقعیت را به «ما و آنها» تقلیل میدهند، خشم را فضیلت جا میزنند و دیگران را به کاری هل میدهند که هزینهاش را خودشان نمیدهند. درست مثل پیتر ورخوفنسکی رمان «شیاطین» داستایفسکی؛ کسی که کارش فقط تند حرف زدن نیست، بلکه التهابسازی و رادیکالکردن دیگران است. بعد هم وقتی خرمن سوخت، خودش از صحنه کنار میرود؛ انگار نه انگار که دستی در آتش داشته است، خطوط خشم چهرهشان را محو میکنند، صدایشان را آرام میکنند و از گوشه صحنه راه خروجی را که برای این روز نشان کرده بودند، میگیرند و البته که قبلش سخنان قصار و گلایهآمیزی برای حسنختام معصومانهشان بر زبان میآورند. اینها علت نیستند، معلول فضایی هستند که پیشتر آماده شده است؛ فضایی که در آن خشم، از استدلال جلو زده، هیجان جای تحلیل را گرفته و جامعه چنان تشنه یک قهرمان فوری است که هرکس بلندتر فریاد بزند، شجاعتر به نظر میرسد. ورخوفنسکیها از خلا نمیرویند؛ محصول لحظهای هستند که عقل جمعی خسته است، ترس و خشم به هم آمیختهاند و آدمها بیش از آنکه دنبال پاسخ باشند، دنبال کسی میگردند که خشمشان را به جای خودشان فریاد بزند.ما فقط گرفتار چهرههای تبدار موسمی نیستیم با چرخهای روبهرو هستیم که جامعه در آن، آدمهایی را بالا میآورد که تب را بیشتر میکنند و بعد، وقتی تب به هذیان و هذیان به فاجعه بدل شد، همان جامعه دنبال کسی میگردد که تقصیر را گردن او بیندازد.شاید به همین دلیل است که ورخوفنسکیها معمولا ماندگار نیستند. آنها محصول بحراناند. با بالا آمدن موج، بالا میآیند و با فروکش کردنش، محو میشوند. اما آنچه میماند، خرمن سوختهای است که دیگر نمیتوان با چند جمله قصار و یک خداحافظی نجیبانه، مسئولیت آتشزدنش را از یاد برد.روزهای آینده از این ویدیوها بازهم خواهیم داشت.@sahandiranmehr