با یاد و نام خداوند متعال؛پنجمین سالگرد درگذشت دوست از دست رفته؛ رحیم نیکبخت پانزدهم مرداد ماه، سال…
انتشار: 2026/08/06 08:34 UTCدریافت: 2026/08/08 00:02 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/08 00:02 UTC
با یاد و نام خداوند متعال؛پنجمین سالگرد درگذشت دوست از دست رفته؛ رحیم نیکبخت پانزدهم مرداد ماه، سالگرد درگذشت دوست فقید و عزیزم زنده یاد رحیم نیکبخت است.رحیم، مرداد ماه 1400 و در ایام عزای سید و سالار شهیدان عالم آقا اباعبدالله الحسین علیه السلام، به دلیل ابتلا به بیماری کرونا، به جوار رحمت حق تعالی و دیدار آقا امام حسین شتافت و دوستان خود را تنها گذاشت. اندوه فقدان ناگهانی رحیم که مظهر صفای باطن بود، همیشه در دل دوستان اوست. این روزها که وطن از هر سو آماج زخم است، جای او خالی است. یادش را گرامی می دارم و به روحش سلام و درود می فرستم.رحیم در مسیر روشنگری و پرتوافکنی بر زوایای تاریک تاریخ معاصر آذربایجان، آرام و استوار گام برمیداشت و زحمتِ خنّاسان و آزارِ کارافزایان و نیشِ کوتهنظران، عزم و اراده خستگیناپذیرش را در راه بیان حقیقت نمیفرسود. صفا و صمیمت و مهربانی عناصر ذاتی وجودش بود. حتی مخالفان راه و مرامش نیز بر این جنبه وجودی او اعتراف میکردند. با همه دوستان و مخاطبان از سر لطف و صفا سخن میگفت و از بدگویی و لجاجت و کینه توزی به شدت پرهیز داشت. من در 23 سال دوستی با او، یک بار ندیدم در پوستین کسی افتد و از کسی بدگویی کند.جریانسازی" و "پرکاری" دو شاخصه بارز فعالیتهای فرهنگی رحیم نیکبخت بود. رحیم، حلقه وصل جمعی از پژوهشگران خطه آذربایجان بود و هر گاه به تبریز میرسید، دوستان را در جایی که بود گرد خویش میآورد و با برگزاری این جلسات صمیمی و دوستانه، زمینه شکلگیری یک همایش جدید و نشستی فرهنگی را فراهم میآورد. بسیاری از اهل قلم جوان آذربایجان -که اینک در حوزههای فرهنگی و تاریخی قلم میزنند- از جمله تربیتشدگان او هستند که با تشویقهای پی در پی رحیم و زمینهسازی او برای سخنرانی جوانان در همایشها، شور و شوقی جدید را تجربه میکردند. در عین جریانسازی، پرانرژی هم بود. دمی آرام و قرار نداشت. در دیدارهای تقریبا دوماهانهای که داشتیم، بلافاصله بعد از سلام و احوالپرسی، بیمقدمه سراغ کار جدید میرفت و مباحث جدی آغاز میشد.رحیم آقا، به معنای واقعی کلمه عاشق ایران و آذربایجان بود. تقریبا در همه آثاری که به خامه توانای او منتشر شده است، رنگی از پیوند ایران و آذربایجان مشاهده میشود. نگارنده در سالهای دوستی و همنشینی با او، هیچ گاه تندی و عصبانیتش را ندید؛ اما آنچه موجبات خشم او را فراهم میکرد، جعل تاریخ آذربایجان از سوی خناسان و تحریفگران بود. همین روحیه سازشناپذیری با تحریفگران بود که هرازگاه نادانی را بر آن میداشت که با کینهتوزی، در گوشه و کنار از او بدگویی و سخنپراکنی کند. ذکر عظمت دیرین تاریخ ایران و آذربایجان و روایت درست از تاریخ این دیار غیرت سرشت، وجه همت او بود و در این میان عنصر وحدت ملّی و شکوه ایران، بارزترین نقطه مطالعات تاریخی و فعالیتهای فرهنگیاش بود.با رفتن رحیم نیکبخت، ایران یکی از فرزاندان بلندهمت و آذربایجان عزیز یکی از پژوهشگران سختکوش و بافضیلت خود را از دست داد.دردا و دریغا که دست اجل به ناگاه و بیخبر، بهار دوستی ما را به خزان تبدیل کرد و روزگار میان دوستان جان جدایی انداخت.دخل الزمان و فرّق بینناان الزمان مفرّق الاحبابمحمد طاهری خسروشاهی تبريز؛ کوچه باغ
پستهای تلگرام — مجلّه سفینه تبریز
دل ها که آرزوی امام رضا کنندگویا زیارت علی مرتضی کننددر سینه می تپد دل شیدای شیعیانهر دم که آرزوی امام رضا کننددر حسرت طواف تو ای آشیان قدسمرغان پر شکسته چه پرها که وا کننداستاد شهریار@safinehyetabriz
در سالروز رحلت غمبار نبی مکرم اسلام؛ حضرت محمد مصطفی صل الله علیه و آله وسلم، یادی می کنیم از ادیب والامقام مرحوم آقای دکتر احمد مهدوی دامغانی رحمه الله علیه. اوایل دهه نود که مشغول تدوین ارجنامه آقای دکتر محمدعلی موحد بودم، تماس تلفنی با جناب استاد مهدوی…بعد التحریراین یادداشت را که درباره مقاله مرحوم استاد مهدوی دامغانی نوشتم یادم رفت بنویسم که مقاله مرحوم مهدوی دامغانی، به توسط استاد ارجمند ما، آقای دکتر محمود امیدسالار به دست اینجانب رسید. همین جا فرصت را مغتنم می شمارم و بعد از حدود سیزده سال، از لطف استاد امیدسالار تشکر می کنم. هر کجا هست خدایا به سلامت دارش...طاهری خسروشاهی، تبریز
نامه استاد فقید مرحوم دکتر احمد مهدوی دامغانی رضوان الله تعالی علیه به سردبیر مجله سفینه تبریزهو الله دوست گرامی جناب طاهری خسروشاهی دامت عزته و عمره سلام ای تبریزی نازنین و ای همشهری عزیز مشهدی که به استناد فرموده حضرت مولانا قدس الله روحه: گفت معشوقی به عاشق کی فتیتو به غربت دیده ای بس شهرها پس کدامین شهر از آنها خوشتر است گفت آن شهری که در وی دلبر استشما را همشهری خویش می شمارم که علاوه بر افتخار تبریزی بودن و منتسب به آن شهر دلاور مهرگستر دانش پرور؛ به افتخار انتساب به آستان مقدس امام ثامن ضامن سلام الله علیه که «وَ مَنْ صَارَتْ بِهِ أَرْضُ خُرَاسَانَ خُرَاسَانَ» ممتازید. انشاالله سلامت و سعادتتان مستدام باد.از پیامی که صفا و محبت از آن متجلی بود و برای من بنده توسط همسر مهربانم ارسال فرموده بودید، کمال سپاسگزاری را دارم. خدا حفظتان فرماید. سلام مرا به همسر خراسانی محترمتان برسانید.ای جوان عزیز نمی دانید من بنده وقتی نام تبریز را می شنوم یا میخوانم، چه صورتهای شریف نجیب و چه نامها و قیافه های جلیل نبیل در نظرم مجسم می شود. چونان حاج اسماعیل آقا امیرخیزی، ابوالحسن صادقی نژاد، حاج محمدآقا نخجوانی، آقا میرزا جعفر آ سلطان القرایی، ابوالفتحی، زاخری، علامه والامقام طباطبایی، آقا سیدحسن طباطبایی، علی اصغر مدرس و همدوره نازنینم دکتر مرتضوی و بدیهی است پیش از همه و بیش از همه، حضرت استاد اجل اکرم، آیت الله آقای آقا میرزا محمدعلی مدرس خیابانی رض که خدای همه شان را غریق رحمت خود فرماید که: نظیر خویش بنگذاشتند و بگذشتند. الحمدلله که جوانان فاضل و وطن خواه و ادب دوستی چون جنابعالی در همان صراط مستقیم هستید و انشاالله پای جای پای آنان خواهید گذارد که به فرموده مولای ما حضرت امام علی بن الحسین السجاد صلوات الله علیهما در موردی مشابه:«...ان تکونوا صغار قوم فیوشک ان تکونوا کبار قوم آخرین» سلام الله علیه. به خدا میسپارمتان و التماس دعا دارم و امیدوارم به زودی جشن نامه حضرت استاد دکتر موحد را زیارت کنم. احمد مهدوی دامغانی۱۳۹۲/۱/۲۵@safinehyetabriz