و من پذیرفته‌ام که گاهی ما برای بعضی آدم‌ها فقط پناهگاهی هستیم؛تا وقتی خانه‌ای امن پیدا کنند… و برو…

میخام بروم سر ره بشینومرفتن تونه با چیش ببینوم..طریقه نوشیدن این آهنگ؛طعمی شبیه سمبوسه‌ی تندِ جنوبی در کنار ساحل، تند اما دلچسب. با شنیدن این آهنگ بگذار آفتابِ جنوب گونه هایت را به آغوش کشد.بگذار صدایِ موج های خشمگینی که در آغوشِ صخره آرام میشوند، گوش تو را نوازش دهند.بگذار غروبِ رنگ گرفته‌ی آنجا چشمانت را مزین کند.بگذار شب هایِ خنکش، خیال تورا در بر گیرد. بگذار که آرامشِ نسیمِ ساحل موهایت را غرقِ تلاطم کنند تا آرامشِ رفته را بازگردانی.. [ و قسم به آن لحظه که میفهمی جهان همین زیبایی های لحظه ایست..]

دیگه هیچ انرژی‌ای واسه نگه داشتنِ آدمای زندگیم ندارم اگه می‌خوای بری فقط برو...

همه ماها ممکنه یک جا خراب کنیم، اما فرق آدم ها تو نحوه‌ی جبران کردن اشتباهاتشونه!

دست‌ها.پناه‌گاه.

یک موسیقی زیبایک فنجان قهوه‌ی تلخ یک خیابان خلوت و ساکت.یک موسیقی زیبایک فنجان قهوه‌ی تلخ یک خیابان خلوت و ساکت.

خیلی دلم می‌خواد برگردم به خودم ولی یه جایی لابه‌لای تلخی مدت‌های اخیر گم و گور شدم و پیدا نمی‌شم..🙃