✔️✔️یک بار است زندگانی. یک بار. همان یک بار که نسیم صبح را به سینه فرو می دهیم، همان یک بار که عطش…
انتشار: 2026/08/03 04:05 UTCدریافت: 2026/08/11 16:00 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/11 16:00 UTC
✔️✔️یک بار است زندگانی. یک بار. همان یک بار که نسیم صبح را به سینه فرو می دهیم، همان یک بار که عطش خود را با قدحی آب خنک فرو می نشانیم، همان یک بار که سوار بر اسب در دشت تاخت می کنیم، یک بار.. یک بار و نه بیشتر. بعد از آن دیگر تمام عمر را ما دنبال همان چیزها می دویم، بعد از آن دیگر تمام مدت را به دنبال همان طعم اولینِ زندگانی هستیم. در پی لذت اول. سیب را به دندان می کشیم تا طعم بار اول را در آن بیابیم،آب را سر می کشیم تا لذت رفع عطش بار اول را پیدا کنیم. در آب غوطه می زنیم تا به شوق بار اول برسیم و نسیم را می بلعیم تا نشانی از آن اولین نسیم بیابیم. زندگانی یک بار است، در هر فصل... تو چه می پنداری، ستار، تو درباره ی زندگانی چه فکر می کنی؟شیرینی زندگانی بیش از یک بار به کام آدم نمی نشیند، اما تلخی هایش هر بار تازه اند، هر بار تازه تر.✍️محمود دولت ابادی 📚 کلیدر👁🗨 @ravanshenasi
پستهای تلگرام — روانشناسی
یه کمال گرا با دیگران مهربان با نزدیکان سخت گیرو با خودش بی رحم است !
وقتی آدم احساس میکند کسی واقعاً او را میفهمد، چند اتفاق میافتد:احساس تنهایی کمتر میشود: «لازم نیست این بار را تنهایی تحمل کنم.»تهدید ادراکشده پایین میآید: مغز کمتر در حالت آمادهباش میماند.نیاز به توضیح و دفاع از خود کمتر میشود: مدام مجبور نیست ثابت کند «حق دارم اینطور احساس کنم».تنظیم هیجانی بهتر میشود: حضور یک آدم امن میتواند به آرامتر شدن سیستم عصبی کمک کند.و مهمتر از همه، فرد تجربه میکند: «احساس من قابل فهم است، حتی اگر مشکل هنوز حل نشده باشد.»یک تفاوت ظریف هم وجود دارد:درک شدن لزوماً مشکل را حل نمیکند؛ اما تحمل کردنِ مشکل را آسانتر میکند.
ميزان يادگيرى10% وقتى ميخوانيم20% وقتى ميشنويم30% وقتى ميبينينم50% وقتى ميبينيم و ميشنويم70% وقتى بحث ميكنيم80% وقتى تجربه ميكنيم95% وقتى به ديگران ياد ميدهيم👁🗨@Ravanshenasi
✔️✔️مردم شهرم همیشه عجول بودهاندهمیشه همهی کارهایشان را با عجله انجام دادهاند، چای را داغ سر کشیدند، پشت ترافیک بوق را یکسره کردند، شب را با استرس خوابیدند و صبح را با عجله سمت کار دویدند در پیاده رو به هم خوردند و بَد و بیراه گفتند...زود ازدواج کردند و زود هم پشیمان شدند، آنقدر عجله کردند که وقتی رسیدند نفسی برایشان نمانده بود... باور کنید انتهایش چیزی نیست،وقتی به خودتان میرسید، درون آینه فقط یک مرد، یک زن با موهای جوگندمی نگاهتان میکند، عمر به قدر کافی تند میدود، شما آهسته راه بروید و به آرزوهایتان برسید...به خودتان هر روز نگاه کنید و آدمها را یواش یواش دوست بدارید،چای را پای حرفهای معشوقهی دوست داشتنیِ تان سرد کنید، خیابان را باعشق قدم بزنید، شما هرگز به سن و سالِ الانتان برنمیگردید...👁🗨@Ravanshenasi
✔️✔️امروز منتظر فردا هستیم و فردا که شد انتظار پس فردا را داریم و پس فردا منتظر هفته ی بعد و آن هفته منتظر سال بعد و سال دیگر منتظر سالهای آینده هستیم.تا وقتی که جوان هستیم تصور می کنیم انتظار ما برای تشکیل خانواده است و بعد اما پس از ازدواج و به وجود آمدن فرزندان تصور می کنیم که انتظار ما برای پس انداز و گرد آوردن اندوخته جهت روزگار پیری است.در روزهای سالخوردگی هم مرتبا انتظار فردا را داریم و شگفت اینجاست که نظیر عاشقی که در انتظار معشوق باشد و دقیقه شماری نماید سعی می کنیم که هر چه زود تر امروز بگذرد و فردا بیاید.یک وقت متوجه می شویم که انتظار ما برای وصول فردا هیچ علتی نداشته جز این که منتظر مرگ بودیم...آری،آن چه از آغاز حیات در انتظارش بودیم همین است.فردا فردا فرداامروز فردای دیروز ماست که میگذرداکنون دریاب و برآن باش و درآن باش....👁🗨 @ravanshenasi
