⭕ آقای رئیس‌جمهور؛ ما «فقط کسانی که در خیابان بودند» نیستیم! شاید برای شما گفتنِ «ایران را همه مردم…

⭕ آقای رئیس‌جمهور؛ ما «فقط کسانی که در خیابان بودند» نیستیم! شاید برای شما گفتنِ «ایران را همه مردم نگه داشتند، نه فقط کسانی که در خیابان بودند» یک جمله ساده باشد؛ اما برای من ساده نیست! من تقریباً هر شب از ساعت ۹ تا ۱۲ در خیابانم.همان سه ساعتی که خیلی‌ها خسته از کار به خانه برگشته‌اند، فیلم می‌بینند، با خانواده‌شان هستند، به پارک می‌روند، استراحت می‌کنند یا سفر می‌روند.من هم می‌توانستم همین کارها را بکنم.اما انتخاب دیگری کرده‌ام.همکارانم بارها به من گفته‌اند: «تو به جای زندگی و استراحت، شب‌ها می‌روی در خیابان و از ظلم حمایت می‌کنی.»به من و امثال من توهین می‌شود؛ فقط به خاطر اینکه باور داریم در روزهای سخت، خیابان نباید خالی بماند.تلخ‌تر اینکه من از بعضی از همین آدم‌ها، هنگام حمله خارجی، حرف‌هایی شنیده‌ام که معنایش استقبال و تشکر از مهاجم بود؛ اما همان‌ها امروز ما را به‌خاطر ایستادن در خیابان سرزنش می‌کنند.من از طرف دیگران حرف نمی‌زنم؛ از خودم حرف می‌زنم.من این سه ساعت را برای تفریح به خیابان نمی‌روم.من و بسیاری از کسانی که کنارم می‌ایستند، باور داریم حضور مردم در خیابان در روزهای بحرانی، بخشی از بازدارندگی اجتماعی کشور است؛ پیامی است که می‌گوید این کشور خیابانِ بی‌صاحب ندارد و نمی‌توان تصور کرد با چند عملیات، چند گروه مسلح یا یک سناریوی براندازی، جامعه یک‌شبه فروخواهد ریخت.ممکن است کسی این تحلیل را قبول نداشته باشد.حق دارد.ممکن است همکار من فکر کند حضور من اشتباه است.او هم حق دارد نظرش را بگوید.اما آیا رئیس‌جمهور کشور نباید بفهمد آدمی که ماه‌ها شب‌هایش را به چنین باوری اختصاص داده، دست‌کم مستحق احترام است؟ما پول گرفتیم که بیاییم؟برایمان تفریح بود؟زندگی راحت‌تری پیدا کردیم؟نه.سفر نرفتیم.شب‌هایمان را دادیم.در سرما و گرما ماندیم.شعار دادیم.سرود خواندیم.پرچم بالا بردیم.به یکدیگر روحیه دادیم.کمک جمع کردیم.موکب راه انداختیم.آموزش دیدیم.تشکیلات مردمی ساختیم.و در تمام این مدت، بخشی از جامعه نیز ما را مسخره کرد، ناسزا گفت و متهم کرد.از آن طرف انتظار تشکر نداشتیم.اما از رئیس‌جمهور کشور انتظار داشتیم دست‌کم زخمی روی این زخم نگذارد.آقای پزشکیان!برای اینکه بگویید همه مردم ایران را نگه داشتند، چه نیازی بود بگویید:«نه فقط کسانی که در خیابان بودند»؟مگر ما خارج از «همه مردم» هستیم؟مگر سهم کسی که در خانه ماند، فقط وقتی دیده می‌شود که سهم کسی که در خیابان ایستاد کوچک شود؟شما می‌توانستید بگویید:«ایران را همه مردم نگه داشتند؛ آن مادری که در خانه مقاومت کرد، آن پزشکی که در بیمارستان ماند، آن کارگری که کارخانه را تعطیل نکرد، آن نیروی مسلحی که از کشور دفاع کرد و آن مردمی که شب‌ها در خیابان ایستادند.»این یعنی وفاق.وفاق یعنی همه را دیدن، نه اینکه برای دلجویی از یک گروه، گروه دیگری را نادیده بگیریم.ما از رئیس‌جمهور مدال نمی‌خواهیم.پول نمی‌خواهیم.حتی تشکر ویژه هم نمی‌خواهیم.فقط انتظار نداریم بعد از ماه‌ها هزینه‌دادن، از زبان رئیس‌جمهور جمله‌ای بشنویم که بتوان آن را این‌گونه فهمید:«شما که در خیابان بودید، چندان هم مهم نبودید.»ما مهم‌تر از دیگر مردم نیستیم.اما کم‌اهمیت‌تر هم نیستیم.ما هم مردم ایرانیم.همان مردمی که شب‌هایی را که می‌توانستند کنار خانواده‌شان باشند، انتخاب کردند زیر پرچم ایران در خیابان بایستند.اگر قرار است ایران متعلق به همه باشد، احترام رئیس‌جمهور هم باید متعلق به همه باشد.✍️ علی پورمدیر اندیشکده مطالعات نسل جدید