نامی ماندگار بر مسیر تاریخ قشقایی🔷 بزرگراه کوار–فیروزآباد–جم–عسلویه به نام سردار نامدار قشقایی، شهی…

🎪 «ناکارایانگ؟»؛ وقتی یک پرسش، راهی برای شناخت ریشه‌هاستاگر دو قشقایی که یکدیگر را نمی‌شناسند، در جایی با هم روبه‌رو شوند و پس از آنکه متوجه شوند هر دو قشقایی هستند، یکی بپرسد:«ناکارایانگ؟»شاید برای کسی که با فرهنگ قشقایی آشنا نیست، این سؤال عجیب به نظر برسد.اما پشت این پرسش، تنها یک کلمه نیست؛ بلکه بخشی از شیوه سنتی شناخت افراد در جامعه ایلی قشقایی نهفته است.در فرهنگ اجتماعی سنتی قشقایی، شناخت یک فرد فقط با دانستن محل تولد یا محل سکونت او کامل نمی‌شد. مهم بود بدانند او از کدام طایفه، تیره، بنکو و خانواده است و چه پیوندهای خویشاوندی و اجتماعی با دیگر افراد دارد.به همین دلیل، «ناکارایانگ؟» را می‌توان در این زمینه، پرسشی برای شناخت ریشه و جایگاه ایلی و خویشاوندی فرد دانست؛ پرسشی که می‌توانست مسیر یافتن یک نقطه مشترک میان دو نفر را باز کند.ساختار اجتماعی سنتی قشقاییجامعه عشایری قشقایی، مانند بسیاری از جوامع ایلی، دارای سلسله‌مراتب و واحدهای اجتماعی مختلفی بوده است. در روایت‌های مربوط به ساختار سنتی ایل، این واحدها از سطح بزرگ‌تر به کوچک‌تر، به‌طور کلی شامل:ایل → طایفه → تیره → بنکو → خانوادهبوده‌اند.«ایل» مجموعه‌ای بزرگ از طوایف بود و در دوره‌هایی از تاریخ قشقایی، رهبری ایل با عنوان ایلخانی شناخته می‌شد.«طایفه» مجموعه‌ای از تیره‌ها بود و «تیره» نیز از گروه‌هایی کوچک‌تر با پیوندهای اجتماعی و خویشاوندی تشکیل می‌شد. در سطح پایین‌تر، بنکو و خانواده قرار داشتند که روابط روزمره، خویشاوندی و همکاری میان افراد در آنها شکل می‌گرفت.البته این ساختار را نباید یک نظام کاملاً ثابت و یکسان در تمام دوره‌های تاریخی دانست؛ ساختار اجتماعی ایل در طول زمان تحت تأثیر تحولات سیاسی، اقتصادی و اجتماعی تغییراتی داشته است.چرا «اهل کجایی؟» برای یک قشقایی همیشه کافی نیست؟برای بیشتر مردم، وقتی می‌پرسیم «اهل کجایی؟»، معمولاً انتظار داریم نام یک شهر یا شهرستان را بشنویم.اما درباره جامعه‌ای که بخش مهمی از تاریخ آن با کوچ، ییلاق و قشلاق و جابه‌جایی در پهنه‌ای گسترده پیوند داشته، پاسخ جغرافیایی الزاماً تمام هویت فرد را بیان نمی‌کند.ممکن است یک قشقایی در شیراز متولد شده باشد، خانواده‌اش سابقه زندگی در فیروزآباد داشته باشند، بخشی از خویشاوندانش در بوشهر یا کهگیلویه‌وبویراحمد باشند و شاخه دیگری از خانواده در اصفهان، چهارمحال‌وبختیاری یا دیگر مناطق این پهنه زندگی کرده باشند.بنابراین «شیرازی»، «فیروزآبادی» یا «بوشهری» بودن می‌تواند محل تولد یا محل زندگی فرد را مشخص کند؛ اما لزوماً تمام هویت ایلی و خویشاوندی او را توضیح نمی‌دهد.اینجاست که تفاوت میان دو پرسش روشن می‌شود:«اهل کجایی؟»بیشتر یک پرسش جغرافیایی است.اما:«ناکارایانگ؟»در این کاربرد فرهنگی، پرسشی برای شناخت ریشه و جایگاه ایلی و خویشاوندی است.شاید همین نکته یکی از زیباترین ویژگی‌های فرهنگ اجتماعی قشقایی باشد؛ اینکه انسان را نه فقط با نقطه‌ای روی نقشه، بلکه با ریشه، خانواده، طایفه و پیوندهای انسانی‌اش می‌شناختند.امروز بسیاری از مرزهای اداری تغییر کرده‌اند و زندگی عشایری نیز شکل گذشته خود را تا حد زیادی از دست داده است؛ اما شناخت ساختارهای اجتماعی و واژه‌هایی مانند «ناکارایانگ» به ما کمک می‌کند بفهمیم نسل‌های پیشین چگونه خود و یکدیگر را می‌شناختند.و ما، فرزندان طایفه قراچه، بخشی از همین میراث اجتماعی و تاریخی قشقایی هستیم.🌿 گاهی یک سؤال کوتاه، نقشه‌ای از یک تاریخ بزرگ را در خود دارد:«ناکارایانگ؟»🆔 کانال اطلاع‌رسانی طایفه قراچهt.me/+PqE38ZkmRPndeVyD

💐«اهل کجایی؟»؛ وقتی یک ایل را نمی‌توان در مرز یک شهرستان جای دادگاهی از من می‌پرسند: «اهل کجایی؟»سؤالی که برای بسیاری ساده است، اما برای یک قشقایی پاسخ آن همیشه در نام یک شهر یا شهرستان خلاصه نمی‌شود.من قشقایی هستم.برای من، قشقایی بودن نام یک محل تولد نیست؛ بخشی از هویت تاریخی، فرهنگی، زبانی، خانوادگی و ایلی من است؛ هویتی که نسل‌ها در مسیر کوچ، ییلاق و قشلاق و در پیوندهای گسترده خویشاوندی شکل گرفته است.قشقایی‌ها در دوره‌های مختلف تاریخی در پهنه گسترده‌ای از جنوب و مرکز ایران حضور داشته‌اند؛ از فارس و بوشهر و کهگیلویه‌ و بویراحمد تا خوزستان، چهارمحال‌ و بختیاری، اصفهان و یزد. این مناطق در دوره‌های مختلف، عرصه کوچ، استقرار، ارتباطات خویشاوندی و حوزه نفوذ و اقتدار ایل قشقایی بوده‌اند.از همین منظر می‌توان از «سرزمین تاریخی قشقایی» سخن گفت؛ نه به معنای یک واحد سیاسی با مرزهای ثابت و همیشگی، بلکه به معنای پهنه‌ای که زندگی، کوچ، خویشاوندی و حضور تاریخی ایل در آن جریان داشته است.مرزهای استان‌ها و شهرستان‌هایی که امروز روی نقشه می‌بینیم، محصول تقسیمات اداری و سیاسی دوره‌های جدید هستند؛ در حالی که مسیرهای کوچ و پیوندهای خویشاوندی قشقایی‌ها قرن‌ها پیش از شکل‌گیری بسیاری از این مرزبندی‌های امروزی وجود داشته است.به همین دلیل ممکن است در یک خانواده قشقایی، برادری در فارس زندگی کند، خواهری در بوشهر، عمو یا دایی در چهارمحال‌و بختیاری یا اصفهان و دیگر خویشاوندان در نقاط دیگری از این پهنه؛ اما فاصله جغرافیایی، چیزی از پیوند تاریخی و خانوادگی آنان کم نمی‌کند.پس وقتی از من می‌پرسند:«بالاخره اهل کجایی؟»می‌توانم بگویم:«زادگاهم یک نقطه از این سرزمین است؛ اما ریشه و هویتم قشقایی است. نمی‌توان هویت یک ایل کوچنده و گسترده را در مرز یک شهرستان یا حتی یک استان خلاصه کرد.»این سخن به معنای نادیده گرفتن زادگاه، محل زندگی یا تعلق به یک شهر و استان نیست؛ بلکه یادآور تفاوت میان «زادگاه» و «هویت» است.ممکن است یک قشقایی در شیراز متولد شده باشد، دیگری در فیروزآباد، دیگری در سمیرم، کازرون، بوشهر یا دیگر نقاط این پهنه زندگی کرده باشد؛ اما آنچه آنان را به یکدیگر پیوند می‌دهد، فقط جغرافیا نیست؛ بلکه تاریخ، زبان، فرهنگ، خویشاوندی، طایفه و حافظه مشترک ایلی است.و ما، به‌عنوان فرزندان طایفه قراچه، بخشی از همین تاریخ و هویت بزرگ قشقایی هستیم.شاید بهترین پاسخ به پرسش «اهل کجایی؟» برای یک قشقایی این باشد:زادگاهم را می‌توان روی نقشه پیدا کرد؛ اما هویتم را نمی‌توان در مرزهای یک شهرستان محصور کرد. من قشقایی‌ام.🌿 هویت ما ریشه دارد؛ و ریشه را نمی‌توان با خط‌کش مرزهای اداری اندازه گرفت.به قشقایی بودنمان افتخار می‌کنیم.t.me/+PqE38ZkmRPndeVyD

بسم الله الرحمن الرحیمالسلام علیک یا اباعبدالله الحسین(ع) «وَمَن يُعَظِّمْ شَعَائِرَ اللَّهِ فَإِنَّهَا مِن تَقْوَى الْقُلُوبِ»✋با استعانت از درگاه خداوند متعال و به پاس توفیق خدمت در موکب «شهدای طایفه قراچه‌ای» در مسیر جاماندگان اربعین سالار شهیدان(سال ۱۴۰۵) در شهرستان های کازرون و کوه چنار، بدین‌وسیله از تک‌تک فرزندان غیور طایفه قراچه‌ای و ایل بزرگ قشقایی که با حضور پرشور و ایثار و فداکاری خود گرمابخش این موکب و گردهمایی حسینی بودند و نشان دادند که اصالت و غیرتِ فرزندان این ایل با ارزش‌های والای شیعه پیوندی ناگسستنی دارد، صمیمانه تقدیر و تشکر می نماییم.🌲از حمایت‌های دلگرم‌کننده و حضور مسئولین محترم ادارات عشایری استان و شهرستان بویژه مدیرکل محترم امور عشایر استان و مدیریت محترم آموزش و پرورش عشایر فارس، فرماندهی محترم سپاه عشایر استان، مدیرعامل محترم اتحادیه تعاونی های عشایری استان، و مسئولان محترم سپاه، شرکت عشایری و ادارات عشایری ۲ شهرستان، مدیران محترم ۲ شهرستان، بویژه امام جمعه محترم کازرون و فرمانداران محترم شهرستان‌های کازرون و کوه‌چنار، فرماندهان محترم سپاه کازرون و کوهچنار، فرماندهی محترم ارشد سپاه و آمادگاه، مسئولان محترم عتبات عالیات و هیئات مذهبی و دیگر مدیران محترم شهرستان صمیمانه سپاسگزاری می‌کنیم.✋از خادمین عزیز موکب شهدی طایفه قراچه ای در کمیته های مختلف اعم از تدارکات و پشتیبانی، مالی و خزانه دار، فرهنگی و رسانه، تغذیه و پخت، خواهران، پذیرایی و توزیع که در خلق این حماسه حسینی صادقانه زحمت کشیدند، صمیمانه سپاسگزاریم.🌲از خیرین محترمی که با نذورات و کمک‌های مالی و پشتیبانی‌های صادقانه خود ما را در این حماسه ماندگار یاری نمودند کمال تشکر و قدردانی را داریم. ✋از درگاه خداوند منان مسئلت داریم این خدمتِ مخلصانه را ذخیره‌ای برای درجات عالی و سعادت اخروی خیرین و خادمین عزیز قرار دهد و قدم‌های آنان را در مسیر حق و شعائر الهی استوار گرداند. انشاءالله به پایان آمد این دفتر حکایت همچنان باقیست.✋روابط عمومی موکب شهدای طایفه قراچه‌کانال تلگرام طایفه قراچه t.me/+PqE38ZkmRPndeVyD

حجه الاسلام مهبودی امام جمعه کازرون(در موکب شهدای طایفه قراچه در امامزاده سید حسین کازرون-اربعین ۱۴۰۵)اگر ایل بزرگ قشقایی هیچ افتخاری جز آیت الله جهانگیر خان قشقایی نداشته باشد برای شان تا روز قیامت بس است.این مرد بزرگ از عجایب بشریت است.حجه الاسلام مهبودی امام جمعه کازرون(در موکب شهدای طایفه قراچه در امامزاده سید حسین کازرون-اربعین ۱۴۰۵)اگر ایل بزرگ قشقایی هیچ افتخاری جز آیت الله جهانگیر خان قشقایی نداشته باشد برای شان تا روز قیامت بس است.این مرد بزرگ از عجایب بشریت است.

موکب شهدای طایفه قراچه اربعین ۱۴۰۵روبروی امامزاده سید حسین (ع)موکب شهدای طایفه قراچه اربعین ۱۴۰۵روبروی امامزاده سید حسین (ع)