🔰 چرا اینقدر احساس خستگی‌ می‌کنیم؟از خواب بیدار می‌شوی، خسته‌ای. گوشی را چک می‌کنی، با عجله به سمت…

🔰 چرا اینقدر احساس خستگی‌ می‌کنیم؟از خواب بیدار می‌شوی، خسته‌ای. گوشی را چک می‌کنی، با عجله به سمت کار می‌روی، به پیام‌ها پاسخ می‌دهی، و شب که می‌شود، احساس می‌کنی امروز هیچ کار معناداری نکرده‌ای.زندگی مدرن به ندرت به سیستم عصبی ما اجازه می‌دهد که پایانِ مشخصی وجود داشته باشد. کار تا خانه ما را دنبال می‌کند، نوتیفیکیشن‌ها آرامش را قطع می‌کنند، و به‌تدریج، بهره‌وری تبدیل به هویت ما می‌شود.شاید خستگیِ جسمی نداشته باشی. شاید از این خسته‌ای که مدام باید زیر نظر داشته باشی که چه چیزی نیاز به توجه دارد، چه چیزی را فراموش کرده‌ای، و ممکن است دیگران بعداً چه انتظاری از تو داشته باشند.غالباً می‌بینم که مردم فرسودگی شغلی را با تنبلی اشتباه می‌گیرند، در حالی که سال‌هاست بدون فضای روانیِ کافی زندگی کرده‌اند، جوری که فقط زندگی کنند (نه این که بهره‌ور باشند)حتی استراحت هم تبدیل به یک وظیفه می‌شود. برای آرامش برنامه می‌چینیم، در حین آن احساس گناه می‌کنیم، و بعد با این باور به کار برمی‌گردیم که بالاخره حق توقف را به دست آورده‌ایم.از نظر روانشناختی، بهره‌وریِ مداوم می‌تواند راهی برای فرار از احساسات ناخوشایند باشد. اگر همیشه سرت شلوغ باشد، به ندرت مجبور می‌شوی از خودت بپرسی که در زندگی واقعا چه احساسی داری.سؤال این نیست که «چطور می‌توانم بهره‌وری‌ام را بالا ببرم؟» بلکه سوال این است که «اگر بالاخره کمی توقف کنم، می‌ترسم چه احساسی پیدا کنم؟» خستگی گاهی تلاش ذهن توست تا به تو بگوید که مشکل این نیست که کارِ کمی انجام می‌دهی، بلکه این است که فراموش کرده‌ای چرا این همه کار می‌کنی.سؤال جالب و عمیق: اگر فردا هیچ کاری برای انجام دادن نداشتی، واقعاً دوست داشتی چه کار کنی؟🔻برگرفته از صفحه: Existential reflections @psychologyphilosophy