بازگشت نسل Z به حقیقت و پشت پا زدن به روایت های رسمی: ✅دوستان، گاه‌به‌گاه که از سر کنجکاوی گزینه‌ی…

بازگشت نسل Z به حقیقت و پشت پا زدن به روایت های رسمی: ✅دوستان، گاه‌به‌گاه که از سر کنجکاوی گزینه‌ی «اطلاعات کانال» را بررسی می‌کنم، در میان تازه‌واردان، چهره‌هایی را می‌بینم که تعلقشان به نسل Z است؛ دختران و پسرانی جوان که هنوز گرد و غبار بسیاری از شکست‌های تاریخی بر شانه‌هایشان ننشسته است. اما آنچه بیش از همه مرا متوقف می‌کند، تصویر پروفایل برخی از آنان است؛ پرچم فلسطین، پرچم مردمی که سال‌هاست زیر آوار خشونت، اشغال و ستم زیسته‌اند.و در آن لحظه، آدمی ناخواسته امیدوار می‌شود.به این فکر می‌کنم که در جهان امروز، برای تصاحب ذهن و تخیل این نسل چه دستگاه عظیمی به حرکت درآمده است؛ ماشین عظیم تولید معنا، تحریف و فراموشی، از رسانه‌هایی نئولیبرال و مشتاق سرمایه چون اکو ایران، شرق، هم‌میهن و کارگزاران گرفته تا سخنگویان و نظریه‌پردازان فرومایه اش چون غنی‌نژاد، زیباکلام و سریع‌الکلم؛ از اینستاگرام و ایکس تا منوتو، ایران اینترنشنال و بی‌بی‌سی؛ از اتاق‌های فکر و سرمایه‌های رسانه‌ای غرب تا دستگاه تبلیغاتی امریکا،ناتو و رژیم اسرائیل و متحدانش.🔰همه‌چیز مهیاست تا انسانی که تازه می‌خواهد جهان را بشناسد، پیش از آنکه حقیقت را جست‌وجو کند، روایتِ از پیش ساخته‌شده‌ای را به جای حقیقت در ذهن خود بنشاند.🔰نسل Z، نسلِ میدانِ نبردِ روایت‌هاست؛ نسلی که سرمایه‌داری متأخر، پیش از آنکه بخواهد نیروی کارش را تصاحب کند، می‌کوشد تخیلش ذهنش و بودنش و هستیش را تصاحب کند؛ میلش را شکل دهد، ترس‌هایش را مهندسی کند و حتی تعریفش از آزادی، انسان و حقیقت را پیشاپیش تعیین کند.نسلی که میخواهند از رختخواب و اتاق خواب و انگاره های اروتیک فراتر نرود تا غارت و جنابت در جهان آسانتر پیش رود. اما تاریخ همیشه مطابق نقشه‌ی صاحبان قدرت پیش نمی‌رود.🔰پس از هفتم اکتبر، شکافی جدی در آن دستگاه عظیم روایت سازی و تولید روایت پدیدار شد. بسیاری از جوانان جهان، به‌ویژه در آمریکا و غرب، برای نخستین بار با فاصله‌ای عمیق میان آنچه رسانه‌ها می‌گویند و آنچه انسان در واقعیت می‌بیند مواجه شدند. فلسطین برای بخش‌هایی از این نسل، دیگر صرفاً یک مسئله‌ی ژئوپلیتیک نیست؛ به مسئله‌ای اخلاقی، انسانی و حتی وجودی بدل شده است: انسان در برابر رنج دیگری چه مسئولیتی دارد؟🔰البته جنوب جهان، و به‌ویژه ایران، داستان پیچیده‌تری دارد. عملکرد ناصواب و پرخطای پر از فساد و رانت و غارت مشتی الیگارشی همپیمان با وزارتخانه های با امضای طلایی حکومت در مواجهه با نسل جوان و نحوه‌ی طرح مسئله‌ی فلسطین، خود گاه به یکی از موانع فهم مستقل این مسئله بدل شده است. تاریخ آگاهی را نمی‌توان با فرمان و دستور ساخت؛ آگاهی هنگامی پایدار می‌شود که انسان خود، راه رسیدن به حقیقت را تجربه کند.و با این همه، هنوز می‌توان امیدوار بود.🔰چون گاه در میان همین دختران و پسران جوان، در میان نسلی که بسیاری آن را بی‌تفاوت، فردگرا و گرفتار جهان مصرف می‌پندارند، نشانه‌هایی از بازگشت پرسش‌های بزرگ را می‌بینیم؛ پرسش از عدالت، آزادی، ستم، جنگ، استعمار و شأن انسان.و چه چیزی امیدبخش‌تر از این؟🔰آدمی وقتی می‌بیند جوانی که می‌توانست تمام جهان را در قاب مصرف، سرگرمی و خودشیفتگی دیجیتال خلاصه کند، هنوز می‌تواند رنج انسان دیگری را ببیند و در برابر آن موضع بگیرد، درمی‌یابد که تاریخ هنوز تمام نشده است.شاید حقیقت، برخلاف تصور صاحبان قدرت، هرگز کاملاً قابل تصاحب نباشد.شاید در عمیق‌ترین لایه‌های آگاهی انسان، هنوز امکانی برای عصیان علیه دروغ باقی مانده باشد.و شاید همین دختران و پسران جوان، همین نسلِ کم‌تجربه اما تشنه‌ی حقیقت، روزی بتوانند چیزی را ببینند که بسیاری از نسل‌های پیش از آنان در هیاهوی ایدئولوژی‌ها و منافع از دیدنش بازماندند:اینکه انسان، پیش از آنکه عضو یک ملت، بازار، طبقه یا اردوگاه سیاسی باشد، موجودی است که رنج دیگری می‌تواند وجدان او را خطاب قرار دهد.به همین دلیل است که دیدن آن پرچم کوچک فلسطین در گوشه‌ی پروفایل یک جوان، گاهی خستگی را از تن آدم بیرون می‌کند.نه به این دلیل که آینده را می‌توان پیش‌بینی کرد؛بلکه چون هنوز می‌توان به امکانِ رهایی و برچیدن بساط ظلم و ستم و نابرابری،در آینده امیدوار بود.بیش بادا.http://t.me/presagee