«سال‌ها می‌گذرند، اما آیا انسان بزرگ می‌شود؟»چرا بعضی آدما با وجود حتی سن (بالای ۵۰ سال) هنوز زود م…

«سال‌ها می‌گذرند، اما آیا انسان بزرگ می‌شود؟»چرا بعضی آدما با وجود حتی سن (بالای ۵۰ سال) هنوز  زود می‌رنجد، مسئولیت اشتباهاتش را نمی‌پذیرد، مدام دنبال تأیید دیگران است یا درگیر حسادت و رقابت‌های کودکانه است؟بلوغ حاصل تجربه‌ای است که باید درباره آن اندیشیده شده باشد. بعضی افراد ۵۵ سال زندگی می‌کنند، اما در واقع یک سال را ۵۵ بار تکرار می‌کنن نپذیرفتن مسئولیت زندگی و انداختن تقصیرها بر گردن دیگران.نداشتن خودآگاهی و تأمل در رفتارهای خودزندگی در محیطی که رفتارهای نابالغ را تقویت می‌کند.ترس از تغییر و رشد.نداشتن تجربه‌های متنوع و چالش‌برانگیز.مولانا نیز میان «سالخوردگی» و «پختگی» تفاوت می‌گذارد. در نگاه او، پختگی زمانی حاصل می‌شود که انسان از خودخواهی، تعصب و واکنش‌های خام فاصله بگیرد. به تعبیر مولانا:خام بدم، پخته شدم، سوختم.یعنی رشد حقیقی یک فرآیند درونی است، نه صرفاً عبور زمان.به همین دلیل گاهی انسانی ۲۵ ساله را می‌بینیم که رفتارش حکیمانه‌تر از فردی ۵۵ ساله است، و گاهی فردی ۷۰ ساله هنوز با قهرهای کودکانه، خودمحوری و لجبازی زندگی می‌کند. طبیعت چندان به شناسنامه اهمیت نمی‌دهد؛ این انسان‌ها هستند که گاهی تصور می‌کنند تعداد سال‌ها خودبه‌خود به خرد تبدیل می‌شود. خردمندی  زحمت می‌خواهد.  @poleshahrestan ‌‌