با دریغ استاد حسین خواجه‌امیری (۱۱ دی ۱۳۱۱ - ۲۱ مرداد ۱۴۰۵) با نام هنری ایرج، ملقب به «پهلوان آواز»…

ایرج سال‌ها در فیلم‌های سینمایی به جای فردین آواز می‌خواند؛ به این معنی که صدای ایرج پخش می‌شد و فردین لب می‌زد. بدین ترتیب فردین موجب شد شنوندگان بیشتری صدای خوش ایرج را بشنوند و ایرج موجب شد فردین جلوه‌ای موسیقایی نیز پیدا کند. افسوس که بعد از انقلاب از فعالیت هر دو هنرمند محبوب ایرانیان جلوگیری به عمل آمد. فردین در آرزوی دوباره درخشیدن در سینما دق‌مرگ شد و به ایرج نیز زمانی مجوّز کار داده شد که پیر و شکسته و بازنشسته شده بود. این بخشی کوچک است از ظلم بزرگی که بر هنر این سرزمین رفته است.@pireparnianandish

نفس توشعر #سایهآواز ایرجویلن پرویز یاحقیسنتور منصور صارمی ای دوست حدیثِ وصل و هجران بگذارکاین عشقِ من و تو داستانی دگرستچون نی نفسِ تو در من افتاد و مراهر دم ز دلِ خسته فغانی دگرست#گل‌های_تازه (شمارۀ ۵) #شعر_سایه_در_موسیقی_ایرانی🥀 ایرج (۱۱ دی ۱۳۱۱ - ۲۱ مرداد ۱۴۰۵) پهلوان آواز ایرانی درگذشت.@sayeoMusighi

تو در من زنده ای من در تو#ما، هرگز نمی‌میریم...----- شبی با شعر سایه -----از مجموعه یادکردهای #نیلوفرانه به مناسبت چهارمین سال درگذشت #هوشنگ_ابتهاجزمان: یکشنبه ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ / ساعت ۱۸لینک ثبت‌نام جهت شرکت در این رویداد در بیوی صفحه‌ی اینستاگرام «گروه هنری ما» قرار دارد.📎 ورود برای عموم آزاد و رایگان و منوط به ثبت‌نام در صفحۀ رویداد است.app.eventlly.events/event/%D9%85%D8%A7-%D…

یاد استاد امیرهوشنگ ابتهاج (سایه) را در چهارمین سالروز درگذشت ایشان با خواندن غزل زیبای «دلی در آتش» گرامی می‌داریم. تا زبان و ادب فارسی در این جهان بر جاست نام سایه چون آفتابی درخشان تابان خواهد بود. چه غم دارد ز خاموشی درون شعله‌پروردم که صد خورشید آتش برده از خاکستر سردم به بادم دادی و شادی، بیا ای شب تماشا کن که دشت آسمان دریای آتش گشته از گردم شرارانگیز و طوفانی، هوایی در من افتاده‌ستکه همچون حلقۀ آتش درین گرداب می‌گردم به شوق لعل جان‌بخشی که درمان جهان با اوست چه طوفان می‌کند این موج خون در جان پردردم وفاداری طریق عشق مردان است و جانبازانچه نامردم اگر زین راه خون‌آلود برگردم درآن شب‌های طوفانی که عالم زیر و رو می‌شد نهانی شبچراغ عشق را در سینه پروردم برآر ای بذر پنهانی سر از خواب زمستانی که از هر ذرۀ دل آفتابی بر تو گستردم ز خوبی آب پاکی ریختم بر دست بدخواهان دلی در آتش افکندم، سیاووشی برآوردم چراغ دیده روشن کن که من چون سایه شب تا روز ز خاکسترنشین سینه آتش وام می‌کردم@pireparnianandish

به مناسبت ده مرداد زادروز محمود دولت‌آبادی (۱۳۱۹- سبزوار) بخشی از گفته‌های #سایه دربارۀ ایشان، به نقل از کتاب ارزشمند پیر پرنیان‌اندیش: در صحبت سایه (ص ۱۲۵۲):کارهای دولت‌آبادی رو خوندم. کلیدر رو، از اول تا آخر، دو بار خوندم. بعضی جاهاش اطناب داره اما خیلی جاها زبان فوق‌العاده درخشان می‌شه. پر از لحظه‌های نابه.@pireparnianandish

یادی از محمد زهریدکتر محمد زهری (زادۀ مرداد ۱۳۰۵ در عباس‌آباد مازندران- درگذشتۀ ۱۵ اسفند ۱۳۷۳ در تهران) از شاعران نوگرای معاصر است. دربارۀ او در پیر پرنیان‌اندیش (ص ۹۲۳) چنین آمده است:[عظیمی]: استاد با آقای محمد زهری هم دوست بودید؟[سایه]: بله... البته نه انقدر که با کیوان و کسرایی و نادرپور که شبانه‌روز با هم بودیم. خیلی آدم خوبی بود. خیلی خیلی آدم خوبی بود. آدم سادۀ آرام روستایی... تا آخر هم همین‌طور خوب و ساده موند. آدم بی‌ادعا... آدم ساکت... انسان خیلی خوبی بود.[عظیمی]: شعرش چطور بود؟[سایه]: در یه لحظاتی جالب می‌اومد تا حدّی... خودش هم به نظر نمی‌اومد که در شعر ادعایی داشته باشه. شخصیت خودش به نظرم از شعرش مهم‌تر بود. [عظیمی]: نقطۀ قوت شعرش چی بود؟[سایه]: نمی‌دونم... هیچ نمی‌تونم داوری بکنم. [عظیمی]: نقطۀ ضعف شعرش چی بود؟ [سایه]: نقطۀ قوتش این بود که ضعف نداشت و نقطۀ ضعفش این بود که قوت نداشت.@pireparnianandish