عرضه اولیه‌های فرابورس؛ کشف قیمت یا ایجاد تقاضای کاذب؟عرضه اولیه #احیا روز ۲شنبه فرابورس را ببینید.…

عرضه اولیه‌های فرابورس؛ کشف قیمت یا ایجاد تقاضای کاذب؟عرضه اولیه #احیا روز ۲شنبه فرابورس را ببینید.در مرحله اول این عرضه، سهم قابل عرضه ۸۵۳,۲۶۱,۵۰۰ سهم معادل ۱.۲۳ درصد است.  سقف خرید هر صندوق نیز ۱۰,۶۶۶,۰۰۰ سهم تعیین شده؛ یعنی در عمل، ظرفیت مرحله اول فقط برای حدود ۸۰ صندوق است.این در حالی است که تعداد صندوق‌های بازار که قابلیت مشارکت در عرضه اولیه دارند، به ۳۹۳ صندوق رسیده است؛ شامل:۱۶۶ صندوق درآمد ثابت  ۲۳ صندوق مختلط  ۲۰۴ صندوق سهامیفرابورس از یک طرف ظرفیت کشف قیمت را در سطحی نگه می‌دارد که فقط حدود ۸۰ صندوق امکان مشارکت مؤثر داشته باشند، و از طرف دیگر با وارد کردن صندوق‌های درآمد ثابت به فرآیند عرضه اولیه، تقاضای بالقوه را به‌صورت مصنوعی بزرگ‌تر نشان می‌دهد؛ صندوق‌هایی که بعضاً حتی ۵ درصد پرتفوی سهامی هم ندارند.نتیجه چنین سازوکاری چیست؟به‌جای کشف قیمت واقعی، فرآیند عرضه به سمت سهمیه‌بندی، فشرده‌سازی تقاضا و حفظ قیمت در سقف حرکت می‌کند. در این مدل، صندوق‌ها به‌جای رقابت بر مبنای ارزش‌گذاری بنیادی، وارد رقابتی برای گرفتن سهمیه محدود می‌شوند.اما عملکرد عرضه‌های اولیه اخیر در همین فضای صنعتی، تصویر روشنی از کیفیت این مدل ارائه می‌دهد:#هانیکو  تاریخ عرضه: ۲۲ آذر  بازدهی پس از بیش از ۷ ماه: منفی ۱۰ درصد#درپاد  تاریخ عرضه: ۱۴ دی  بازدهی پس از حدود ۷ ماه: ۳.۷ درصد#فهامون  تاریخ عرضه: ۲۹ دی  بازدهی پس از حدود ۶ ماه: فقط ۱ درصدهمه این ارقام با احتساب سود نقدی است.وقتی خروجی عرضه‌های اولیه در صنعت فلزات چنین بازدهی ضعیفی داشته، سؤال جدی این است:  فرابورس دقیقاً چه چیزی را کشف قیمت می‌نامد؟کیفیت IPO را نباید قربانی قیمت‌سازی اولیه کرد. عرضه اولیه نباید عملیات سهمیه‌بندی یا مهندسی تقاضا به این شکل باشد؛ باید آزمون کیفیت شرکت و کشف قیمت واقعی باشد.