✍️ مجله ادبی پیاده رو

خسته بودم               خسته! از یکی پرسیدم  راه میخانه کجاست؟ نجس العین شدم تا که نشانم داد! مست باید باشی! آری آری                 اینجا – مست باید باشی تا  ندانی              که به اندازه‌ی دانستگیت بیگانه و به اندازه بیگانگیت                           تنهائی!                                                                                                                                                               #پرویز_کریمی #پرچین ۱۳۵۱#قلمرو_شعر▪️به انتخاب سید حمید شریف نیا🆔 @piaderonews  👈

Wave PCM (wav) - 48000 Hz-24bit78 MBزائر (آلبوم رامش5 ،تهرون)🔶 خواننده : رامش🔶 ترانه سرا :‌ محمد صالح علا 🔶 آهنگ و تنظیم : ناصر چشم‌آذر سال انتشار ترانه 1350با دوستان خود به اشتراک بگذارید.

در دل زمستانِ سردِ ۱۳۵۲، ناصر چشم‌آذر، آن‌گاه که برف، کاج‌های خیابان‌های تهران را در سکوتِ سپید فروبرده بود، نغمه‌ای در ذهنش شکل گرفت. قصد نخستینِ او آن بود که این ملودی را با صدایی انگلیسی‌زبان ثبت کند، اما سرانجام، این قطعه که با کلامی از محمدصالح علاء، «زائر» نام گرفت، به رامش سپرده شد تا آن را اجرا کند. چشم‌آذر برای تنظیم ارکسترالِ این اثر، از چیره‌دست‌ترین نوازندگان ارکستر سمفونیک بهره گرفت؛ ظهیرالدینی با ویولنِ جان‌سپار، رابرت با ضرب‌آهنگِ درام، و دیگر نام‌آورانِ ساز، هر یک سهم خویش در این شاهکار ادا کردند، و اجرای تک‌نوازیِ پیانو نیز به برادرش منوچهر واگذار شد.ترانهٔ «زائر» بی‌گمان یکی از فرازهای بی‌نظیرِ ترانهٔ نوین ایران است. در دههٔ پنجاه، ساختارِ ملودیکِ بسیاری از آثار بر الگوی سینوسی استوار بود؛ بدین‌معنا که صدای خواننده از نت‌های فروتنِ آغازین، به تدریج به اوج می‌رفت و سپس در فرودی آهسته، بازمی‌گشت. اما در «زائر»، این صعود نه به شکلِ نوسانیِ پیوسته، بلکه پله‌پله و اکتاو به اکتاو پیش می‌رود تا به گسترهٔ صداییِ متسو سوپرانو دست یابد؛ صعودی که هر مرحله‌اش با افزوده‌شدنِ تدریجیِ حجمِ صوتِ سازهای بادی، شور و هیبتِ بیشتری می‌گیرد.و در فرجام، هنگامِ رسیدن به نتِ ماقبلِ آخر، صدای خواننده در نهایتِ ظرافت محو می‌شود، و در آن سویِ سکوت، تک‌نوازیِ پیانو، با همراهیِ زهی‌هایِ ارکستر، سقوطی شکوهمند از قله را به تصویر می‌کشد. چشم‌آذر، با سخت‌گیری‌هایِ دقیقِ خود، سرانجام پس از هفده بار ضبط، رامش را به موافقتِ خود رساند و قطعه، صورتِ نهایی‌اش را یافت.پخشِ این ترانه در سال ۱۳۵۳، نه‌تنها با استقبالِ عمومی روبرو شد، بلکه دلِ دیگر چهره‌هایِ سرشناسِ موسیقی را نیز به خود جلب کرد؛ چنان‌که واروژان، بعدها، اعتراف کرد که ترانهٔ «خوابم یا بیدارم» را ـ به گفتۀ خودِ او ـ تحت تأثیرِ ملودیِ زائر ساخته است.#رامش #آذر_محبی_تهرانی#محمد_صالح_علا▫️ #قلمرو_ترانه▪️به #انتخاب سید حمید شریف نیا🆔 @piaderonews 👈👇👇👇👇👇👇

هیچ‌یک سخنی نگفتندنه میزباننه مهماننه گل‌های داوودی#شعر_هایکو #قلمرو_شعر ▪️به انتخاب سید حمید شریف نیا🔘با کانال تلگرام " مجله ادبی پیاده رو" ، معتبرترین و با سابقه ترین سایت ادبی پارسی زبان همراه باشید : 👇👇👇👇👇t.me/+O7eGvAH8YdSS1YkX

🔹 شماره مرداد ماه مجله ادبی پیاده رو را بخوانید؛  با آثاری از: ابوالقاسم مومنی ، کوروش همه خانی ، مهرنوش قربانعلی ، مهدی موسوی ، سید حمید شریف نیا ، فاطمه اختصاری ، رویا ابراهیمی ، حمیدرضا شکارسری ، شهاب عموئیان ، شاپور احمدی ، حسن فرخی ، حسین فرخی ، رضا روزبهانی ، فرناز جعفرزادگان ، احسان قدیمی ، شیوا فرازمند ، افسانه پورقلی ، فرهنگ روشنی ، محمدعلی حسنلو ، سپیده داداش زاده ، مهدی خدابخش ، مریم میرزاخانی ، فریبرز ایاغی ، امیرحسین آتش ، ابوالفضل پهالی ، سجاد حقیقی ، محبوبه کریمی ، علی سلطانی فر ، سید مرتضی معراجیجُنگ ادبیات ایران#سال_هجدهم #شماره_مرداد☑️ آدرس سایت : 👇▶️ https://www.piadero.ir🔘با کانال تلگرام " مجله ادبی پیاده رو" ، معتبرترین و با سابقه ترین سایت ادبی پارسی زبان همراه باشید t.me/+O7eGvAH8YdSS1YkX%F0%9F%86%94 @piaderonews 👈

🔹 درود به مخاطبین عزیز به زودی شماره جدید مجله، منتشر خواهد شد. 🆔 @piaderonews 👈

چشمانش را بست تا سکانس آخرین بازیگری اش را برای ابدیت ضبط کند. غلامرضا بالاخره مادر را پیدا کرد، آقای قندی از پله‌های خاطره بالا رفت و مرد برفی در آفتابِ بی‌پایان آب شد. اکبر عبدی رفت تا در قاب سپیدِ فراموشی، مشقِ غمگین‌ترین نقشِ عمرش را بنویسد: «بودنِ نبودن». سینما بی‌او، خانه‌ای بدون پنجره است و لبخندها، بی‌صاحب‌ترین مهاجرانِ کوچه‌پس‌کوچه‌های خاطره. او با سیمرغ‌هایش پر کشید، با «خوابم می‌آد» تا ابد به خواب رفت و با «اجاره‌نشین‌ها» در هزارتویِ دل‌هایمان مستاجر ماند. ای کاش این فیلم، پایانی نداشت.#اکبر_عبدی#یادبود▪️ سید حمید شریف نیا🆔 @piaderonews  👈