تاریخچه تشکیلات صنفی داروسازان در ایرانروایتی از اسناد تاریخی، فراز و فرودها و چشمانداز آینده💢مقدمهداروسازی نوین در ایران با ورود استادان اروپایی و افتتاح نخستین داروخانههای به سبک جدید در تهران آغاز شد؛ کسانی که بعدها داروسازان ایرانی از آنان آموختند و خود به تأسیس داروخانه در تهران و شهرستانها روی آوردند. اما پیش از آنکه سخن از «صنف» و «تشکل» به میان آید، سالهای درازی طول کشید تا داروسازان ایرانی به شکلی سازمانیافته گرد هم آیند. به روایت پیشکسوتان این حرفه، داروسازان از قدیمیترین نهادهای اجتماعی را در میان همهٔ مشاغل پزشکی و غیرپزشکی کشور دارند و این نوشتار میکوشد سیر شکلگیری این نهادها را از دل اسناد تاریخی بازخوانی کند.جوانههای نخستین: از داروسازان تجربی تا نخستین اتحادیهدر سال ۱۲۹۵ خورشیدی، زمانی که هنوز حتی یک نفر با عنوان «دکتر داروساز» در کشور وجود نداشت و تنها چند استاد خارجی در مدرسهٔ طب و داروسازی دارالفنون تدریس میکردند، «دواسازان تجربی» -پدران معنوی داروسازان بعدی- داروخانههایی پیشرفتهتر از عطاریها دایر کرده و به مداوای بیماران با نسخههای فرمولی میپرداختند. برای هماهنگکردن فعالیتهای حرفهایشان، این گروه نهادی به نام «هیأت اتحادیهٔ دواسازان ایران» تشکیل دادند و حتی خبرنامهای نیز منتشر میکردند. همزمان، نبود مقررات مشخص باعث شده بود هرکس پس از مدتی شاگردی نزد استادان خارجی، بتواند داروخانه دایر کند؛ وضعیتی که زمینهٔ سوءاستفادهٔ افراد ناصالح را فراهم میآورد. به همین دلیل، وزارت معارف در سال ۱۲۹۸ خورشیدی «نظامنامهٔ دواافروشی» را وضع کرد تا صاحب داروخانه ملزم به داشتن تصدیقنامهٔ داروسازی باشد.ادامه دارد....