✅️ مهلت دو هفتهای یا بازیِ تکراریِ وعدهها؟!✍️ مصطفی رضوی، دانشآموخته اقتصاد سیاسی از دانشگاه تهر…
انتشار: 2026/08/08 22:38 UTCدریافت: 2026/08/12 07:25 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/12 07:25 UTC
✅️ مهلت دو هفتهای یا بازیِ تکراریِ وعدهها؟!✍️ مصطفی رضوی، دانشآموخته اقتصاد سیاسی از دانشگاه تهران✅️ پاراگراف اول – از «کمبود نقدینگی» تا «بحرانِ اعتماد» داروسازان آذربایجان شرقی، این روزها نه برای «شنیدن وعده»، که برای «دیدنِ عمل» پایِ سازمان بیمه سلامت تجمع کردهاند. آنها به درستی دریافتهاند که تأخیرهای چندماهه در پرداخت مطالبات، دیگر یک مسئلهی فنی نیست؛ یک «بحرانِ ساختاری» است که نقدینگی داروخانهها را به صفر رسانده و چرخهی تأمین دارو را با خطرِ جدی مواجه کرده است. تأکید آنان بر «مهلت دو هفتهای»، یک هشدارِ منطقی است، اما سؤال این است: آیا این مهلت، به «رفعِ ریشهای مشکل» منجر خواهد شد یا فقط یک «تنفس مصنوعی» به بیمارِ مزمنِ نظامِ تأمین مالیِ سلامت خواهد داد؟✅️ پاراگراف دوم – یک الگوی تکراریِ خطرناک تجربهی تلخِ داروسازان در این سالها، چیزی جز تکرارِ یک الگویِ پرهزینه نبوده است: هر بار که دولت با طرحی جدید (مانند دارویار یا پزشک خانواده) پا به میدان میگذارد، ابتدا وعدههایِ شیرینِ حمایت میدهد و سپس، در عمل، بارِ مالیِ آن را بر دوشِ درمانگرانِ بیپناه میاندازد. این بار، داروسازان باید از این تجربه درس بگیرند و به جایِ پذیرشِ «وعدههایِ تکراری»، بر ایجاد یک سازوکارِ قانونیِ دائمی برایِ تضمینِ پرداختهایِ بهموقع و متناسب با تورم، پافشاری کنند. مطالبهی امروز، باید «ضمانتِ اجراییِ قانون» باشد، نه فقط «تسویهی یک بدهیِ معوق».✅️ پاراگراف سوم – قدرتِ اتحاد و نقشِ افکار عمومی در این میان، نباید از ظرفیتِ افکار عمومی غافل شد. داروسازان باید روایتِ خود را از یک «اعتراضِ صنفی» به یک «دغدغهی عمومی» تبدیل کنند. مردم باید بدانند که تأخیر در پرداختِ مطالباتِ داروخانهها، یعنی کمبودِ دارو در داروخانهها و در نهایت، یعنی به خطر افتادنِ سلامتِ خودشان. این روایتسازیِ هوشمندانه، میتواند فشارِ نهادهای نظارتی و نمایندگانِ مجلس را بر بیمهها چند برابر کند و مهلتِ دو هفتهای را از یک «تهدیدِ صنفی» به یک «پایِ فشارِ عمومی» تبدیل نماید.✅️ پاراگراف چهارم – جمعبندی؛ از اعتراض تا راهکار مطالبهی داروسازان آذربایجان شرقی، یک اعتراضِ بهحق و مبتنی بر واقعیت است. اما برایِ این که این اعتراض به نتیجهی پایدار برسد، باید به موازاتِ پیگیریِ صنفی، دو اقدامِ اساسی انجام دهند: اول، تشکیل یک کارگروهِ حقوقیِ تخصصی برایِ پیگیریِ پروندههایِ مشابه در دیوانِ عدالتِ اداری (که تا آنجا که نگارنده مطلع است توسط انجمن داروسازان ایران در حال پیگیری بوده و هست) و دوم، فعالسازیِ رسانهای برایِ افشایِ ارتباطِ مستقیمِ «تأخیر در پرداخت» با «کمبودِ دارو». این رویکرد، هم به شفافیتِ بیشتر کمک میکند و هم دولت را وادار میسازد که به جایِ «وعدههایِ تکراری»، به فکرِ «راهحلِ ساختاری» باشد.✅️ در نهایت؛ حرکت داروسازان آذربایجان شرقی، یک اقدام صنفیِ بههنگام، منطقی و مبتنی بر واقعیتهای عینیِ نظام سلامت است. آنها با تعیین یک مهلت دو هفتهای و تأکید بر «نتیجه»، نشان دادند که از فاز مطالبهگریِ صرف، به فاز «اجرایِ فشارِ هدفمند» وارد شدهاند و این، دقیقاً همان تکاملِ مورد نیازِ جنبشهای صنفی در ایران است. با این حال، برایِ ماندگاریِ این حرکت، باید پیوندِ خود را با افکار عمومی (با روایتِ «تأخیر در پرداخت = کمبود دارو») و نهادهای نظارتی (با طرحِ پروندههای حقوقیِ مستند در دیوانِ عدالتِ اداری) مستحکمتر کنند تا این مطالبه، از یک اعتراضِ موضعی به یک «الگویِ اثربخشِ ملی» تبدیل شود.@dastandarou



