«حماسه و محبت در ادبیات شفاهی آذربایجان» را از طاقچه دریافت کنیدhttps://taaghche.com/book/302911

⭕️ چند روز بعد از روز خبرنگار؛بحرِ طویل در وصف یاردانقلی خان مثلا خبرنگار⭕️ ما خبرنگاریم!!!⭕️ گویند که در گذشته ی دور و درازی، البته که در دوره ی ماضی، یک عده چو من قلم بدست!، عاشق وِرّاجی و هم روده درازی!⭕️ کاتب بشدند و همه در دست قلم یا که کتیبه! اخبار نوشتند و یا جوک و لطیفه!!! مردم همه گفتند به آنها که: همه روز شمارید، خیر سرتان خبرنگارید؟!⭕️ ما هم همگی دفتر و دستک به بغل، قلم بدستان، گفتیم و نوشتیم و یا کلیپ ساختیم! این یکی نوازش بنمودیم و به آن دیگری تاختیم، القصه که راه خودمان را بشناختیم!⭕️ گر هدیه و کادو و ولیمه برسد، اینوری هستیم، گر هم نرسد، گنگ و ملولیم و خموشیم، ویا مِی زده ایم، ما همه مستیم! ⭕️ مسوول چو بر تخت نشست، عاشق اوییم. از او بنویسیم و یا فیلم بگیریم، اندر پی او هِی بدویم تا که بمیریم، نه عاشق کارتیم!!! نه هدیه!!! نه نواله!!! ما عاشق آن سلسله موییم!⭕️ مسوول چو از تخت بشد، روی بتابیم!، او را نشناسیم! با آنکه جدید آمده، پیوند بسازیم! در وصف جمالش و کمالش، حرکاتش، سکناتش، صد جمله ی عاشقانه در هم بتپانیم! بی دنده و بی کلاج و لجباز، چون تُندر و شهباز، تخته گاز برانیم! البته که ما خبرنگاریم!!!⭕️ از وعده و از پروژه و توسعه، عمران! آغاز شده یا نشده، ناقص مانده یا شده تکمیل! نارگیل بوده یا شده ازگیل؟ ما هیچ ندانیم! ما خبرنگاریم!!!⭕️ از مشکل مردم چه نویسیم؟ که اینسان بنوشتن، نه آب شود برای ما نه یک عدد نان! دیوانه شدیم مگر نویسیم!؟ ما راوی مردم نیستیم، در حلقه ی مردم بنمانیم! ما خبرنگاریم!!!⭕️ از جنگ و از مقاومت و یا که از تجمع شبانه ی مردم شهرم، حتی یک جمله هم بجایی ننگاریم!!! ما خبرنگاریم؟!!!⭕️ البته که این وجیزه وصفِ منِ زار است، نه شامل هر خبرنگار است!چون تمامی خبرنگاران، همه خوبند و شریفند و پر از عشق و ایمانیاردانقلیِ ماست در این دایره حیران@yardangoli

پاکترین و والاترین ویژگی انسان در عشقش پنهان شده عشق همان ترجیح دادن " خوردن سیب از طرف " آدم" است. عشق پادشاهی اراده است. عشق سرشار شدن خاک و گل و آب آدمی از طلاست شاید هم عشق و دوست داشتن اولین و آخرین انتخاب پر شعور ماست...کتاب "حکایتهای رانده شده از بهشت"حکایت دوم[برخاستن] نوشته: دکتر اوزر شن‌اودییجیÖzer șenodiyiciمترجم: اسماعیل لطفی

سارا در حالی که پتوی نازکی را روی دوشش انداخته بود گفت: پدربزرگ، بابا وقتی از شما حرف میزنه انگار از خود این روستا و کوه‌ها حرف میزنه، مامانم ازش خواست تا برای تابلوهای نقاشیتون نمایشگاه بذاره تو مرکز نمایشگاه‌های شهر، خیلی نمایشگاه بزرگیه و همیشه میگه می‌دونم که از تابلوهای بابابزرگ خیلی استقبال میشه مردم خیلی خوششون می‌آد، دوست ندارین مردم شهرهای بزرگ نقاشیهاتونو ببینن؟ پدربزرگ گفت: آدما با رنگها غریبه هستند، رنگ تابلوهای من رو دیوار شهرهایی که می‌گی، احساس غریبی می‌کنن، من باور دارم این تابلوها متعلق به همینجان نه جای دیگه. داستان سکوت کلیسا کتاب : داستان نویس نویسنده : اسماعیل لطفی

به همگی پیشنهاد میکنم این ویدیو را با دقت بسیار ببینید . حتی اگر شده یک تا دو بار این دیدن را تکرار کنیدمطمئنم از دیدن آن لذت خواهید برد @andisheyekhoy

چرا انسانها برای بلندترین فریادهای خودشان سکوت می‌کنند، انگار با کاینات و روح زمین و زمان متصل می‌شوند، انگار به اول برمیگردند، انگار تمام روح خود را به آسمان، به زمین، به خاک، به باد، آب و خورشید و منشا خودشان متصل می‌شوند، این سکوت، انگار در نفسها و چشمها دیده می‌شود ولی جسم بی‌معنی است، انگار از تمام نظریه‌های دانش خارج می‌شود انسان و به عمق خودش فرو می‌رود تا نفس بکشد، مثل سکوت پدربزرگ، کوهستان، مثل سکوت آب، چمن، کلبه، جنگل، اقیانوس، ماه، ستاره‌ها... داستان سکوت کلیسا کتاب : داستان نویس نویسنده : اسماعیل لطفی