خانه‌ای به نام زندگیاینجایک خانه معمولی است.خانه‌ای با پلاک ۸در روستای قشلاق جیل‌آباد.اما اینجا چیز…

خانه‌ای به نام زندگیاینجایک خانه معمولی است.خانه‌ای با پلاک ۸در روستای قشلاق جیل‌آباد.اما اینجا چیزی بیشتر از یک زندگی جریان دارد.صبح که می‌شود،صدای بچه‌ها در حیاط می‌پیچد.پرنده‌ها آزادانه پرواز می‌کنند.حیواناتی که سهمشان از این خانهغذا، امنیت و مهربانی است،در گوشه‌ای زندگی خودشان را می‌کنند.یک طرف کودکی می‌خندد،یک طرف مادری غذا درست می‌کند،جایی پرنده‌ای روی شاخه نشستهو جایی دیگرزنی دارد آرام‌آرام زندگی‌اش را از نو می‌چیند.اینجا«خانه مادر و کودک» است.خانه زنانی که گاهی زندگیتقریباً همه‌چیز را از آنها گرفته است.سقف را.امنیت را.پناه را.و گاهی حتی باورشان به فردا را.ما اینجا قرار نیستزندگی کسی را برای همیشه به دوش بکشیم.قرار است برای مدتیبار را از روی شانه‌هایش برداریمتا دوباره بتواند روی پاهای خودش بایستد.اینجا نقطه پایان نیست.نقطه صفر است.جایی برای دوباره شروع کردن.مادری وارد این خانه می‌شودتا روزی بتواند از همین دربا دست‌های خودش،با درآمد خودش،با اعتمادبه‌نفس خودشو با کودکی که دیگر از فردا نمی‌ترسد،بیرون برود.شاید به همین دلیل است که دوست دارمدر این خانه همه‌چیز زنده باشد.درخت‌ها.حیوانات.پرنده‌ها.بچه‌ها.مادرها.حتی امید.اینجا پرنده‌ای که روزی در قفس بودهدوباره پرواز کردن را تجربه می‌کند،و مادری که روزی احساس کردهتمام راه‌های زندگی به رویش بسته شده‌اند،آرام‌آرام یاد می‌گیرداو هم هنوز بال دارد.شاید تمام فلسفه این خانههمین باشد:ما قرار نیست کسی را به خودمان وابسته کنیم.قرار نیست برای کسی قفس زیباتری بسازیم.قرار استدرِ قفس را باز کنیم.کمی غذا،کمی امنیت،کمی فرصت،کمی آموزش،کمی محبت...و بعدآن‌قدر کنارشان بمانیمتا دوباره جرئت پرواز پیدا کنند.پلاک ۸شاید روی نقشه فقط یک خانه باشد.اما برای بعضی مادرها و بچه‌ها،فاصله میان«دیگر نمی‌توانم»و«دوباره شروع می‌کنم»همین چند متر است.خانه مادر و کودکخانه ماندن نیست؛خانه دوباره برخاستن است.021-9103527209121059062instagram.com/reel/Db3r9Y1tFZh/?igsh=OXg5…