آرتور پوپ و آرزوی خاکسپاری در ایران«آرتور آپهم پوپ»، متولد سال ۱۲۵۹ (۱۸۸۱ میلادی)، مورخ شهیر آمری…
انتشار: 2026/08/15 04:45 UTCدریافت: 2026/08/16 16:40 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/16 16:40 UTC
آرتور پوپ و آرزوی خاکسپاری در ایران«آرتور آپهم پوپ»، متولد سال ۱۲۵۹ (۱۸۸۱ میلادی)، مورخ شهیر آمریکایی آثار هنری ایران بود. معروفترین اثر پوپ کتاب «بررسی هنر پارسی» نام دارد که در سال ۱۹۳۹، توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد در شش جلد به چاپ رسیده است. این نخستین باری بود که چنین گزارش مفصلی از تاریخ هنر ایران، به غرب معرفی میشد. این اثر تا به امروز از مفصلترین بررسیهای آثار تاریخ هنر ایران بهشمار میآید. از آثار مهم دیگر پوپ میتوان به «مقدمهای بر هنر پارسی از قرن هفتم میلادی به این سو»، «شاهکارهای هنر ایران» و «معماری ایران» اشاره کرد.از نظر اهمیت ایرانشناسی شاید بتوان گفت که مهمترین اثر پوپ گنجینهٔ تصاویری است که وی به همراه همسرش از ایران تهیه نموده است. پوپ در میان سالهای ۱۹۲۹ تا ۱۹۳۹ مجموعاً نزدیک به دههزار تصویر از بناهای تاریخی ایران عکسبرداری کرده که هنوز هم پس از سالها در دانشگاههای غرب مورد استفادهٔ ایرانشناسان قرار میگیرند.پوپ، در چهارمین «کنگرهٔ جهانی هنر و باستانشناسی» درخواست کرد تا پس از مرگ، پیکرش را به ایران منتقل نموده و او را در اصفهان به خاک بسپارند.باغ شهرداری اصفهان در کنار زایندهرود در شرق پلخواجو با موافقت پروفسور پوپ تعیین شد و نقشهٔ آرامگاه را طبق تمایل او، فروغی (فرزند ذکاءالملک) در خرداد ۱۳۴۸ تهیه کرد. آرامگاه، توسط «انجمن آثار ملی در ایران» در سال ۱۳۴۹ ساخته شد. پوپ در مورد علت انتخاب اصفهان جهت بنای آرامگاهش مینویسد: «اصفهان مورد عشق من است. در آنجا مهمترین کارهای خود را انجام دادهام. منظور عمدهام از انتخاب آخرین منزل در اصفهان، این است که به مردم ایران نشان داده شود اندیشمندان بزرگ و هنرمندان و سخنوران و رهبران خلاق و دانشمندان آنها، چنان اوصاف و خصائلی دارند که باعث ژرفترین ستایش متفکرین مشابه سایر کشورهاست تا که ابراز حقگذاری و اخلاص آنها تنها زبانی نباشد و به زائرانی که بدانجا میآیند، ثابت کنند اگر کسی در ایران به خاک سپرده شده، به این علت نیست که تصادفاً در آنجا جهان را بدرود گفته، بلکه در اثر اعتقاد راسخ به مقدسبودن آن سرزمین است و برای کسانی که به مقام معنوی ایران پیبردهاند، مزیت و افتخاری است که ایران را آخرین منزل خود قرار دادهاند تا بدینوسیله، ایمان خود را به سرزمین و مردان بزرگ آن و آیندهٔ باافتخاری که برای آن پیشگویی میکنند، ابراز دارند».در نهایت پروفسور پوپ در سوم سپتامبر ۱۹۶۹ (هشتم شهریور ۱۳۴۸) در سن هشتادوهشتسالگی درحالیکه ریاست افتخاری «موسسهٔ آسیا» در شیراز را بر عهده داشت، درگذشت. پیکر وی به اصفهان منتقل و در آرامگاهش به خاک سپرده شد. همسر وی، دکتر «آکرمن» نیز که در سال ۱۳۵۵ درگذشت، در کنار او دفن شده است.🔥🏆🆔 @payammehrzartosht
تاریخچه بازدید مشاهدهشده
حدود 2 بازدید تازه در ساعت در این نمونهپستهای تلگرام — پیام مهر(گنجینه کنفرانسهای دین و تاریخ ایران باستان)
سفری به ۳۰۰۰ سال قبل زمانی که اولین خشتهای امپراتوری ماد روی هم گذاشته میشد تا جهان یکی از اولین حکومتهای متمدن خود را به چشم ببیند. در همان روزگار در بخشهای وسیعی از اروپا، مغولستان و آمریکا هنوز انسانها درگیر ابتدایی ترین ابزارهای سنگی و زندگی کوچ نشینی بدون ساختار شهری بودند شکوه هگمتانه و تمدن ماد، سندی جدایی ناپذیر از قدمت و اصالت این مرز و بوم است##شبتون_خوش_دلتون_بی_غم🔥🏆🆔 @payammehrzartosht🌼
🔺️ تفاوت میان رضاشاه پهلوی و ناصرالدینشاه قاجار از نگاه عباس میلانی، پژوهشگر تاریخ معاصر 🔥🏆🆔 @payammehrzartosht🌼
🎥 دو برنامهٔ تلویزیونی به فاصلهٔ نیمقرن🔥🏆🆔 @payammehrzartosht🌼
- رضاشاه پادشاهی مقتدر اما نه خونریز! من گرچه هوادار پادشاهی مطلقه نیستم، اما با کسانی که رضاشاه را یک دیکتاتور خونریز مینامند نیز بهشدت مخالفم. رضاشاه را باید در ظرف زمانی و مکانی خودش بررسی کرد. او در دورهای در خاورمیانه حکومت میکرد که در اروپای پیشرفته، دیکتاتورهای خشنی مثل هیتلر و موسولینی و فرانکو و سالازار حکم میراندند و در روسیه هیولایی چون استالین بر سر کار بود. بااینحال رضاشاه، در قیاس با این دیکتاتورها، اتفاقاً بسیار دموکرات بود و مرتکب هیچ نسلکشی یا قتلعامی نشد. کل مقتولین رضاشاه از انگشتان دو دست هم تجاوز نمیکنند (مدرس، عشقی، تیمورتاش و...). موقعی که حزب کمونیست ایران غیرقانونی اعلام و سرانش محاکمه شدند، حداکثر حکم برای آنها ده سال زندان بود (ارانی البته در زندان مرد).غرض اینکه رضاشاه در قیاس با دیگر شاهان ایرانی و چهبسا همتایان اروپایی و روسیاش کمترین قتل سیاسی را انجام داد. نه اردوگاه مرگ تأسیس کرد و نه مثل حکومتهای قبل و بعد عصر پهلوی، از کشته پشته ساخت. فقط کافی است آمار اندک «قربانیانش» را با بیست میلیون قربانیان هیتلر و استالین مقایسه کنید. تازه رضاشاه در یک کشور عقبماندهٔ آسیایی حکومت میکرد و نه در مهد گوته و تولستوی. پس من نمیتوانم او را دیکتاتوری خشن و خونریز بنامم؛ هرچند میتوانم بگویم که رهبر اقتدارگرا، باابهت و کاریزماتیکی بود.در این نوشته کاری به اقدامات درخشان عمرانی و نهادسازیهایش ندارم که بحث جداگانهای میطلبد. فقط خواستم بگویم لقب «دیکتاتور خونریز» مطلقاً به این شاه ایرانی نمیچسبد. مدارای او در برابر مخالفانش به راستی تحسینبرانگیز بود؛ بله تحسینبرانگیز!زندهیاد بیژن اشترینویسنده و مترجم ــــــــــــــــــ📌 اگر دوستانی مشتاق خواندن دارید، لطفاً شناسهٔ کانال را در اختیارشان قرار دهید:🔥🏆🆔 @payammehrzartosht🌼
."سیمرغ در آثار ساسانی"واژه ی پهلوی سنمُرو( Senmurv) نام یکی از موجودات افسانه ای ایران است. سنمرو موجودی است نیمه پرنده و نیمه پستاندار که چون پستانداران به فرزند خود شیر می دهد و در بسیاری از آثار ساسانی به صورت ترکیبی از اژدها و طاووس کشیده شده است. او که دوست انسان و دشمن هر نوع مار و نیروی شیطانی است، بر بالای درختی لانه دارد که دانه های آن بیماری و بدی را از وجود انسان دور می کند.🔥🏆🆔 @payammehrzartosht🌼
پایان یک دوره هنری با کمالالملکدرگذشت “کمال الملک” نقاش نامدار ايرانی در نيشابور. (۱۳۱۹ خورشیدی)استاد محمد غفاری، مشهور به “کمالالملک”، بزرگترين نقاش دوران يکصد سال اخير، در سال ۱۲۲۶ خورشیدی در کاشان چشم گشود. خاندان غفاری که کمالالملک، يکی از اعضای آن است، هنرمندانی بسيار به عالم هنر تقديم داشته است. کمالالملک پس از گذران دوران ابتدايی، از ۱۳ سالگی به تهران آمد و در دارالفنون به تحصيل پرداخت. پس از ديداری که ناصرالدين شاه از مدرسه دارالفنون در سال ۱۲۵۹ خورشیدی به عمل آورد، تابلويی از کمالالملک توجه شاه قاجار را به خود جلب کرد و از آن پس او را به عنوان نقاش باشی مخصوصِ خود به دربار برد. ناصرالدين شاه در سال ۱۲۷۱ خورشیدی، محمد غفاری، نقاش بزرگ دربار خود را به کمالالملک نامورو او را از ديگر نقاشانِ معاصرش متمايز ساخت. کمالالملک سپس برای تکميل تحصيلات خود راهی اروپا شد و سه سال بعد مظفرالدين شاه در جريان سفر دومش به اروپا، از کمالالملک خواست به ايران باز گردد. کمالالملک در مراجعت به ايران با دسیسهها و حسادتهای درباريان روبرو شد و به بهانه زيارت عتبات و در واقع به قصد فرار از محيط مسموم دربار، در سال ۱۲۸۰ خورشیدی به کربلا شتافت. وی پس از چند سال اقامت در کربلا به ايران بازگشت و پس از بنیادگذاری مدرسه صنايع مستظرفه در سال ۱۲۹۰ خورشیدی، به تربيت شاگردان هنرمند همت گماشت. از کمالالملک آثار هنرمندانه متعددی بر جای مانده که علاوه بر تالار آينه که بزرگترين و پرکارترين اثر اوست، میتوان از فالگير بغدادی، عرب خفته و کيمياگران نام برد. سرانجام، کمالالملک، نقاش نامدار ايرانی در ۲۷ امرداد سال ۱۳۱۹ خورشیدی در ۹۳ سالگی در نيشابور درگذشت و در کنار قبر عطار نيشابوری به خاک سپرده شد. ————————————کمال الملک👇🔥🏆🆔 @payammehrzartosht