⁉️ روزهای نخستین ماه ربیع الا‌ول ، شادی و یا عزاداری؟؟ (بخش اول)پرسش : سلام. اوایل ماه ربیع به خاطر…

⁉️ روزهای نخستین ماه ربیع الا‌ول ، شادی و یا عزاداری؟؟ (بخش اول)پرسش : سلام. اوایل ماه ربیع به خاطر اتفاقاتی که افتاده ایام شادی نیست؛ اما چیزی که با آن مواجه هستیم، این است که چه در فضای مجازی، چه غیر آن، با سیل پیامک‌های تبریک به خاطر آغاز ماه ربیع روبرو می‌شویم و اگر ما هم بخواهیم درباره‌ی وقایع اوایل ربیع صحبت کنیم، می‌گویند دیگر بعد از دو ماه عزاداری مردم کشش این را ندارند که شما دوباره بخواهید راجع به این وقایع صحبت کنید و اینها باعث می‌شود که مردم از دین زده شوند؛ از آن‌طرف برخی گروه‌ها دهه‌ی محسنیه می گیرند. اینکه می‌گویند ممکن است مردم از دین زده شوند چون دو ماه عزاداری سنگین بوده است، آیا دلیل موجهی است که راجع به وقایعی که در این ایام اتفاق افتاده، صحبت نکنیم؟✔️ پاسخ :سلام. دو نکته وجود دارد؛ یکی اینکه واقعیات تاریخی را نباید فراموش کرد و ناگفته گذاشت و در برابرش سکوت کرد، متأسفانه برخی به دلایل مختلف، از جمله حفظ وحدت جامعه‌ی اسلامی و دامن نزدن به اختلافات شیعه و سنی، و برخی دیگر با گرایش‌های روشنفکرانه غربی مثل تفکرات پولورالیستی و تلورانس و تحمل و امثال اینها ورود به تحقیقات تاریخی در این عرصه‌ها را نفی می‌کنند و می‌گویند سکوت کنیم.این سکوت باعث فراموشی در خود جامعه‌ی شیعه هم خواهد شد، کمااینکه بعضاً به اساتید تاریخ اسلام و معارف برخورد می‌کنیم که می‌گویند چنین صحبت‌هایی ساختگی است و اصلاً نبوده است! یعنی آنقدر ما سکوت کردیم و این بحث‌ها را نگفتیم و در را بستیم که واقعیت‌های مسلّمی که به استناد کتب خود اهل سنت کاملاً قابل اثبات است، به اینکه اینها را غلات (شیعیان جاهل) ساختند، تبدیل شد.پس باید تحقیق شده و حقایق روشن شود و در جامعه‌ی شیعی و در کلاس‌ها این مسائل بیان شوند؛ منتها این حقایق باید با ادبیات محترمانه و با استدلالات متقن و قوی بیان شود تا نسل‌های بعدی ما هم از این واقعیات بی خبر نمانند. کما اینکه نسلی که الان پرورش پیدا می‌کند، چنین اتفاقی برایش افتاده و بسیاری از آنها اصلاً این حرف‌ها را نمی‌دانند و اگر هم بشنوند تکذیب می‌کنند. در حالی که با استدلالات کاملاً قوی، مسلّم است.اما بحث دوم؛ بحث احتیاط در بیان این حقایق در فضاهایی است که اهل سنت هم حضور دارند یا حداقل، گزارشش به اهل سنت می‌رسد؛ خصوصاً باید مراقب باشیم که ادبیات ما، ادبیات هیجانی و بعضاً توهین آمیز نباشد. در لعن، اصلاً توهین و جسارت و بددهنی و فحاشی و بی ادبی نیست؛ لعن یک دعاست که خدایا او را از رحمت خودت محروم کن. لعن اصلاً هیچ نوع بی ادبی و جسارت نیست.بنابراین اگر با یک ادبیات مؤدبانه، بعد از استدلالات متقن علمی و مستند به منابع خود اهل سنت، این مسائل بیان شوند، چنین پیامدهایی نخواهند داشت.ولی خدای نکرده وقتی جاهلانه، مثلاً به اسم نهم ربیع و امثال آن درست روزی که روز بعد از شهادت امام معصوم ماست، جشن بگیریم و بعد هم جشنمان به نحوی آلوده به فحاشی و بد دهنی و رفتارهای بسیار زشت و زننده شود، اینها را فیلمبرداری کرده و بعد هم بین وهابی‌ها پخش کنند، وهابی‌ها به خون شیعه‌ها تشنه می‌شوند و بعد هم به جان شیعیان می‌افتند.در بیشتر کشورها برخلاف ایران اکثریت شیعه نیستند، در کشورهای مجاور ما اکثریت با اهل سنت یا حتی بعضاً اکثریت با وهابی‌هاست، و خدا می‌داند آن شیعه‌های در اقلیت، چه بر سرشان خواهد آمد. بنابراین اینها را باید از هم تفکیک کنیم.لذا طبیعتاً اینکه در روزهای نخستین ماه ربیع، ما این واقعیت‌ها را بازگو کنیم و مورد تحقیق علمی قرار دهیم، هیچ مانعی ندارد، اما اینکه خدای نکرده بستری برای رفتارهای تحریک کننده و به نفع دشمنان شیعه و سنی شود، در واقع جنگی را دامن بزنیم که فقط دشمنانی که می‌خواهند ریشه‌ی اسلام کنده شود سود ببرند، غلط است.نکته‌ی بعد؛ اینکه حالا ما در روزهای نخستین ماه ربیع سیاه‌پوشی ماه محرم و صفر را ادامه دهیم، این را هم خیلی توصیه نمی‌کنیم. کسی را نهی نمی‌کنیم اما چیز ممدوحی هم نمی‌دانیم...اینکه ما دو ماه محرم و صفر را که ایام عزاداری ابا عبدالله الحسین علیه السّلام است، سیاه بپوشیم و بعد از اتمام ماه صفر در ماه ربیع، و ماه بعدش هم بگوییم این زمان هم ایامی هست که به منزل امیرالمؤمنین‌ و حضرت زهرا سلام الله علیهما حمله شد و آن مصائب پیش آمد و این روزها امیرالمؤمنین علیه السلام داغدار هستند و حضرت زهرا سلام الله علیها بستری هستند و امثال اینها، و ایام عزا را به شهادت حضرت زهرا برسانیم و بعد هم دو ماه ایام فاطمیه بگیریم؛ به این ترتیب شش ماه سیاه‌پوشی پیوسته خواهیم داشت. بعد در شش ماه دیگر سال هم بهانه‌های دیگری مشابه ممکن است پیدا شود. این چیز قشنگی نیست که تماماً سیاه‌پوشی باشد.ادامه دارد....📱 @OstadMahdiTayyeb