احساس یکجور محکومیت میکنم. محکومیت عجیب و بی‌معنی و پوچ. فقط از خودم می‌پرسم "چقدر بیشرم و مادرقحبه…

‏شمارو نمیدونم ولی من واقعا ناراحتم که پولام خرج بقا میشن‏دلم میخواست باهاشون لباسای قشنگ بخرم، فعالیتای مورد علاقم و انجام بدم یا جاهایی که دوست دارم برم؛ بیا، باز گریه ام گرفت.

‏یه سانتافه تو اتوبان هی چراغ چراغ که میخوام سبقت بگیرم بزن کنار‏خوب گوساله از بز کمتر‏من خودم بلد نیستم گاز بدم؟‏جلوم ماشینه الاغ‏نفهم‏اینا رو باید چوب تو کونشون کنی انقدر یابو و نفهم و فرومایه‌اند‏یک مشت حیوون افتادن تو خیابون

‏همه چی گرونه، همه جا رو هوش مصنوعی گرفته، هوا گرمه، همه دارن شبیه همدیگه میشن و برده ترندها شدن، وقتی یکی حرف میزنه کاملا متوجه میشی کدوم ریل اینستا رو دیده، همه با همدیگه‌ دعوا دارن و این زیادی خسته کننده شده....

کمتر از ۴۴ روز دیگه پاییزهبارون میبارههوا خنک میشه میریم قهوه میخوریمدووم بیار...!

به قول تورگنیف: ‏انسان گیاه نیست و بهار زندگی‌اش تکرار نمی‌شود.

‏مملکت جوری شده که ‏اونی که به زمانی می‌رفت سفر خارج، دیگه می‌ره شمال و کیش‏ اونی که می‌رفت شمال می‌ره رستوران، ‏اونی که می‌رفت رستوران می‌ره کافه، ‏اونی که می‌رفت کافه میشینه خونه چایی میخوره