تقسیم دنیا به خوب و بدگاهی از خود میپرسیم: آیا زیان و آسیب هم از سوی خداست؟ و اگر چنین است، چگونه…
انتشار: 2026/07/29 16:52 UTCویرایش: 2026/08/01 00:07 UTCدریافت: 2026/08/01 00:07 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/01 00:07 UTC
تقسیم دنیا به خوب و بدگاهی از خود میپرسیم: آیا زیان و آسیب هم از سوی خداست؟ و اگر چنین است، چگونه میتواند در نهایت به خیر ما تمام شود؟کسی که آسایش، قدرت، ثروت یا توانایی برای یک زندگی بهتر را بزرگترین خیر میداند، هر سختی، شکست، تحقیر یا زیانی را شر مطلق میبیند. چنین انسانی دیگران را مقصر بدبختیهای خود میشمارد و از آنها رنجیده یا متنفر میشود. حکمت الهی برای او قابل درک نیست؛ زیرا جهان را به دو بخش «خوب» و «بد» تقسیم کرده است.او گمان میکند خدایی هست که نعمت، آسایش و کامیابی میبخشد، و در برابرش نیرویی شرور قرار دارد که همهی چیزهای مهم را از او میگیرد، آسیب میزند و رنج میآفریند. او «خدای خوب» را دوست دارد و از «شر» بیزار است. اما وقتی زندگی مطابق خواستههایش پیش نمیرود، آرامآرام از خیر ناامید میشود و دلبستگیاش به همان چیزی معطوف میشود که زمانی از آن نفرت داشت.گروهی دیگر، احساسات زیبا، پاکی اخلاق یا معنویت را بزرگترین خیر میدانند. آنان وقتی با موقعیت سخت، خیانت، بیصداقتی یا رفتار نادرست روبهرو میشوند، بهشدت رنج میبرند و حتی از خدا دلگیر میشوند که چرا اجازه میدهد چنین چیزهایی وجود داشته باشد. اگر این دلبستگی عمیق شود، ممکن است از خدایی که تصویر آرمانیشان را در هم میشکند، ناخشنود شوند.کسانی که ظاهر زندگی را دوست دارند، برتری خود را در قدرت، زیبایی یا ثروت میبینند. کسانی که ذهن یا اخلاق را دوست دارند، به برتری فکری یا معنوی خود دل میبندند و گاه دیگران را از بالا مینگرند. اما هر دو، زمانی که آنچه را بزرگترین خیر میدانند از دست میدهند، در ژرفای وجود خود از خدا گلهمند میشوند.اما از نظر عارفان و حکیمان، والاترین خیر، عشق است؛ زیرا تنها چیزی است که هیچ فقدان و هیچ رنجی نمیتواند آن را از انسان بگیرد.».عشق چیزی نیست که با از دست دادن ثروت، جایگاه، سلامتی یا حتی تواناییهای ذهنی نابود شود.همه آنچه ناپایدار است، میآید و میرود؛ اما عشق، حقیقتی است که جهان برای شکوفایی آن آفریده شده است. گاهی آنچه از ما گرفته میشود، نه برای مجازات، بلکه برای گشودن راهی عمیقتر به سوی همین حقیقت است.از این منظر، این جملهی «هر آنچه خداوند انجام میدهد، در نهایت به خیر ما است» معنایی عمیق پیدا میکند؛ خیری که شاید در لحظه قابل دیدن نباشد، اما میتواند ما را به رشد، آگاهی و عشقی عمیقتر برساند.«گاهی آنچه از ما گرفته میشود، مجازات نیست؛ دعوتی است برای رها کردن وابستگیها و بازگشت به سرچشمهٔ عشق و نور. از این نظر، حتی رنج نیز میتواند دری به سوی سعادت و بیداری باشد.».〽️آیا تاکنون پیش آمده است که یک اتفاق تلخ یا یک فقدان، سرانجام مسیر تازه و ارزشمندی را در زندگیتان آشکار کند؟سپاسگزارم در عشق و نور باشید. 💕🔆🙏@OCEAN_OM✨🧚♀
