ناپلئون دنیا رو فتح کرد قذافی سقوط کرد خمینی انقلاب کرد و هزاران مثال دیگه که ثابت میکنه که مردم و سربازان مبارز در نگاه تاریخ هیچ ارزشی ندارن.و یک سوال در ذهن من مطرح میشه که آیا ارزش داره که بخاطر تاریخ سازی و منفعت یه نفر دیگه زندگی خودمون رو به خطر بندازیم و هیچ درکی از جوانی و زندگی کردن نداشته باشیم؟ متاسفانه درگیر افراط در هر موضوعی شدیم، و خودمون رو والا و با ارزش میدونیم در حالی که هیچ ارزش و اعتباری در دیدگاه جهان نداریم، و صرفا مثل یه ربات، مطیع حرف های به ظاهر زیبای رسانه هستیم. حالا چرا افراط ؟ همونطور که تصاویر و ویدیو های جاویدنام های عزیزمون قلبمون رو آزار میده، چرا کودکان بیگناه کشته شده در میناب برامون مهم نیست و راجبش حرف نمیزنیم؟ خب حتما میگین که منفعت ج.ا اینه که این کودکان رو پوشش رسانه ای بده، آیا اینترنشنال هیچ منفعتی در رسانه ای کردن جاویدنام ها نداره؟ منظور کلی من اینه که درگیر و شیفته رسانه ها شدیم و از « انسانیت» دور شدیم، در حالی که فقط جنس مردم میتونه مردم رو بفهمه و درک کنه مراقب افکارتون باشید و به هر کسی نسپرید.زندگی کنید و به هر چیزی که براتون ارزش داره بپردازید و از مهره دیگران بودن دوری کنید.ممنون.