به نام خدافرکانس سپیده / مُنَوَّر یا مُنَوِّرشما چطور عادت کرده‌اید دنیا را با چشم‌هایِ بسته ببینید…

به نام خدافرکانس سپیده / مُنَوَّر یا مُنَوِّرشما چطور عادت کرده‌اید دنیا را با چشم‌هایِ بسته ببینید؟در عصرِ «غالب بودنِ وهم» زندگی می‌کنیم؛ جایی که واقعیت، زیرِ آوارِ تصاویرِ پرزرق‌وبرق، دفن شده است.و شما عادت کرده‌اید به دیدن این نورِ پر از سیاهی.دیدن با چشم‌های بسته‌ی اندیشه و درنگ!رسانه‌‌های غربی و شرقی، با شگردی شگفت، شعاعِ نور را؛ برای شکارِ شیء و شمایل و شاکله به خدمت کشید نه برای شهودِ حقیقت. در سینمای تخیلی و توهمی هالیوود، نور صرفاً مؤلفه‌ی فیزیکی برای بازنماییِ لبه‌های اشیاء است تا «تصویری» از کثرت‌ها بر حسگرهای دوربین ثبت شود برای قهقرای بشری.مرتضی آوینی مظلوم در جمع حزب‌اللهی ها، با نگاهی ژرف، این امپراطوری رسانه‌ای را محصولِ «سازندگیِ وهم» می‌دانست؛ و می گفت: «سینما مظهر تمدن غرب است».تمدنی که با استفاده از نور، تنها به دنبالِ ساختنِ دنیایی از «منیت» و «لذت‌های گذرا» است؛ دنیایی که در آن، تصویر، جایگزینِ حقیقت شده و انسان را در گردابِ ماده غرق می‌کند.اما کاروان مبعوث، محتاج رسانه‌ای است برای عبور از «انعکاسِ مادی» به سوی «تجلیِ قدسی». اگر رسانه‌ی غربی، نور را ابزاری برای «دیدنِ اشیاء» می‌بیند، رسانه‌ی توحیدی، یعنی حرکت نور از نور تا نور.در این مقام، رسانه دیگر «سازنده» نیست، بلکه «مبلّغ» است و مبلّغِ نور، کسی نیست که با دست‌کاریِ نور، دنیایی خیالی بسازد، بلکه کسی است که آینه‌ای شود تا آن «نورِ بنیادین»، از میانِ کثرت‌های پراکنده عبور کند و وحدت را در انگاره ذهنی مخاطب بازنماید. تفاوت در همین‌جاست: رسانه‌ی مادی، با نور، «وهمِ ماده» را می‌سازد؛ انسان رسانه‌هایش کاردان‌هایی ماهر برای ابزارهای رسانه‌ای هستند. گرافیست‌ها و موزیسین‌ها، کارگردانان و تصویربرداران، تدوینگران و نویسندگان زبردست ماده محور.و #رسانه_تراز_انقلاب_اسلامی رسولانی دارد از جنس نور برای رساندن نور و بازتاباندن نور در دلهاآری؛ این همان فرقِ رسانه‌ی مُنَوَّر با رسانه‌ی مُنَوِّر است؛ یکی نور گرفته است و دیگری نور می‌دهد.و سلام بر امت مبعوث.#روایت_بعثتبه وقت امام/۹:۴۰ دقیقهجمعه ۲۳ مردادماه ۱۴۰۵مهدی حاجی 🇮🇷پژوهشگر و تحلیگر رسانه@mahdihaji_ir