📚۷۱ سال پیش، در چنین روزی، توماس مان خاموش شد؛ نویسندهای که جملههایش را مثل یک آهنگساز مینوشت — طولانی، دقیق، پر از کنایه. قلمش آرام بود اما تیز، و پشتِ هر جملهاش لایهای از فلسفه و طنز پنهان بود.او با «کوه جادو» و «مرگ در ونیز» زبان آلمانی را به اوج رساند و در سالهای سیاه نازیسم، از تبعید، صدای وجدانِ ادبیات آلمان شد. شاید به همین دلیل است که هنوز، پس از هفت دهه، کلماتش نفس میکشند.🕊 توماس مان | ۱۲ اوت ۱۹۵۵@niloofarpublication