تو سلف بودمیه اکسترن(سال ۵ پزشکی عمومی) با یه رزیدنت(دانشجوی دوره ی تخصص ) در حال صحبت بودن.اکسترنه…
انتشار: 2026/08/10 10:21 UTCدریافت: 2026/08/14 09:45 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/14 09:45 UTC
تو سلف بودمیه اکسترن(سال ۵ پزشکی عمومی) با یه رزیدنت(دانشجوی دوره ی تخصص ) در حال صحبت بودن.اکسترنه میگفت که از الان برای دستیاری دارم میخونم و رزیدنته تعجب و تشویق کرداکسترنه گفت آخه من قبل عمومی به اندازه کافی عقب افتادم دیگه باید بلافاصله بعد عمومی برم تخصص که بیشتر عقب نیفتم.قبلا هوشبری خونده بود و کنکور مجدد داده بود.یاد خود دو سال قبلم افتادم که پاشو کرده بود تو یه کفش که زودتر تموم کنه عمومی رو که چطوری بلافاصله تخصص بده که عقب نیفته.ولی بعدش فهمید چیزی به اسم " عقب افتادن " وجود خارجی نداره و زندگی مسابقه با بقیه نیست. مهم کیفیت گذروندن این سال هاست و این که من بعد از این سال ها کی ام و چطور زندگی کردم. که آیا اولویت هامو زیر پا گذاشتم فقط برای اینکه یکی دو سال زودتر وارد تخصص بشم؟آخرشاگه قرار نیست درست زندگی کرده باشم و حالم خوب باشه چه فرقی میکنه رزیدنت باشم یا متخصص یا دانشجو یا پشت کنکور یا خانه دار یا مادر یا هر عنوان دیگه ای؟