خیریه‌ی شماره‌ی ۹۵، مردادماه ۱۴۰۵توضیحاتخانمی ۳۸ ساله، همسر فوت شده (بر اثر تصادف) و دارای ۳ فرزند:…

🔷«داوود ـ بتشبع» و «محمد ـ زینب»: میل، قدرت و مسئولیت اخلاقی (۳)👑 از پادشاهِ صاحبِ «حکمت» و «فصل‌الخطاب» تا سقوط در «فسادِ قدرت» 📌 اینجا مقایسه با روایت قرآنیِ داوود به نقطۀ اصلی بحث می‌رسد؛ زیرا آنچه مولفانِ قرآن از روایت سانسور و تحریف به حذف می‌کنند، صرفاً چند جزئیات فرعی نیست، بلکه هستۀ جنایت و تمام زنجیره‌ای‌ست که عمق فسادِ داوود را آشکار می‌کند.🔻این تحریف زمانی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که ببینیم خودِ قرآن چه تصویری از داوود ارائه می‌دهد. در روایت قرآن، داوود صرفا یک شاه نیست؛ او صاحبِ حکمت، دانش و صلاحیت داوری معرفی می‌شود:«و مُلک او را استحکام بخشیدیم و به او حکمت و فصل‌الخطاب عطا کردیم.»🔺🔻 «حکمت و فصل‌الخطاب» در اینجا در کنار یکدیگر بیانگر برخورداری از دانش و بینش حکیمانه، قدرت تشخیص حق، و توانایی داوری و فیصله‌دادن عادلانه به اختلافات است. همچنین دربارۀ داوود و سلیمان:«و به هر یک از آن دو، داوری (حکمت) و دانش عطا کردیم.»و در بقره ۲۵۱ نیز از اعطای مُلک و حکمت به داوود سخن می‌گوید. در سورهٔ ص، دو خصم نزد او می‌آیند و از او می‌خواهند میانشان به حق داوری کند.🔺🔻همین تصویر، اگر در کنار روایت بایبل قرار گیرد، تضادی تکان‌دهنده ایجاد می‌کند؛ زیرا در روایت اصلی، همین فرد صاحب قدرت و داوری، در اثر میل و قدرت خود به یکی از تاریک‌ترین سقوط‌های اخلاقی ممکن دست می‌زند. و داستان دقیقاً برای نشان دادن همین حقیقت مهم است که:⚠️📍توانایی داوری دربارۀ ظلم دیگران، هیچ تضمینی برای مصونیت خودِ صاحب قدرت از ظلم نیست.❌ قرآن اما از این سخن نمی‌گوید که داوود زنی برهنه را دید و به او میل ورزید، بجای استغفار و پناه‌بردن به‌خدا چون یوسف؛❌ از این سخن نمی‌گوید که دربارۀ هویتش پرس‌وجو کرد و فهمید که همسرِ سردارش است؛ ❌ و از این سخن نیز نمی‌گوید که داوود پس از آگاهی از شوهردار بودن زن، از میل خود دست نکشید و با سوءاستفاده از قدرتش، برای تصاحب او اقدام کرد.❌ از زنای محصنه نیز سخنی نمی‌گوید؛ یعنی رابطۀ جنسی آگاهانه با زنی که همسر مرد دیگری است. ✡️ در شریعت یهود، زنا با زن شوهردار از جرائم بسیار سنگین جنسی است و برای زن و مرد زناکار مجازات مرگ مقرر شده است.🕌 در فقه اسلامی نیز زنا در مورد شخص محصن، در سنت فقهی و روایی، مستوجب سنگسار دانسته شده است. بنابراین حتی با معیارهای شریعتیِ اسلامی نیز نمی‌توان این رخداد را به یک «لغزش عاشقانه» یا «خطایی کوچک» و «ترک اولی» فروکاست.❌ جرم‌های داوود به زنای محصنه محدود منحصر نمی‌شود. داوود پس از آگاهی از شوهردار بودن بتشبع، از میل خود دست نمی‌کشد؛ برای آوردن او نزد خود از قدرتش سوءاستفاده می‌کند و به همسر سردارش نزدیکی می‌کند. با توجه به شکاف عظیم قدرت میان پادشاه و زنی که تحت اقتدار اوست، این رابطه را می‌توان سوءاستفاده از قدرت و تجاوز جنسی دانست؛ زیرا هیچ نشانه‌ای از رابطهٔ دوسویه و آزاد در متن وجود ندارد و ابتکار و اقتدار در دست شاه است.🔻سپس بتشبع باردار می‌شود. داوود برای پوشاندن رابطه تلاش می‌کند اوریا را به خانه بازگرداند تا بارداری به رابطهٔ زناشویی او با همسرش نسبت داده شود. اما وقتی این نقشه شکست می‌خورد، داوود وارد مرحله‌ای بسیار هولناک‌تر می‌شود:📌 او برای قتل اوریا توطئه می‌کند. اوریا صرفا در جنگ کشته نمی‌شود. داوود عمداً زمینۀ قتل او را طراحی می‌کند: فرمان می‌دهد اوریا در خطرناک‌ترین نقطۀ نبرد قرار گیرد و نیروها از اطراف او عقب بکشند.نقشۀ قتل اجرا می‌شود و اوریا در نتیجۀ همین توطئۀ طراحی‌شده به قتل می‌رسد. سپس داوود همان زنی را که به او میل ورزیده و از طریق رابطه با او باردار شده بود، پس از به قتل رساندن شوهرش به همسری می‌گیرد.📍پس با یک گناه منفرد مواجه نیستیم؛ با زنجیره‌ای از رذائل و جنایات مواجهیم:میل به زن شوهردار ← آگاهی از شوهردار بودن او ← ادامهٔ میل و اقدام ← زنای محصنه ← سوءاستفاده از قدرت پادشاهی ← بارداری ← فریب و پنهان‌کاری ← توطئه برای قتل شوهر ← اجرای توطئه و قتل یک انسان بی‌گناه ← تصاحب همان زن پس از قتل شوهرش.🔺 این دیگر یک «لغزش» یا خطایی منفرد نیست؛ بلکه زنجیره‌ای از بی‌تقوایی، سوءاستفاده‌گری از قدرت، فریب و دسیسه‌چینی و جنایت است؛ سقوطی اخلاقی‌ که گام‌به‌گام از یک میل آغاز می‌شود و به قتل عمد و تصاحب همسرِ مقتول می‌انجامد؛ سقوطی تا اسفل‌السافلین.🔻قتل اوریا در افق اخلاقی قرآن نیز جنایتی عادی نیست. قرآن در مائده ۳۲ می‌گوید کشتن یک نفس بی‌گناه از حیث عظمت جنایت، همچون کشتن همهٔ انسان‌هاست؛ و در نساء ۹۳ برای قتل عمد مؤمن، از جهنم، خشم و لعنت الهی و عذاب عظیم سخن می‌گوید. بنابراین اگر قرار باشد داوود را حتی با معیارهای اخلاقیِ خودِ قرآن بسنجیم، قتل طراحی‌شدهٔ اوریا چیزی نیست که بتوان پشت عنوان مبهم «ترک اولی» پنهانش کرد.(ادامه دارد)➖➖➖🌾 @Naqdagin

📘از «همسرانِ فرعون» تا «أُمَّهَاتُ الْمُؤْمِنِینَ»— استثناگراییِ حاکم، انضباطِ زنان و «تدفین اجتماعی»(۵)✍🏻#ر_نجفی🔷 «داوود ـ بتشبع» و «محمد ـ زینب»: میل، قدرت و مسئولیت اخلاقی (۲)👓 مسئله دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که مفسر، به‌جای خواندن متن بر اساس منطق خودِ آن، نخست تصویری از «انسان مقدسِ خطاناپذیر» را از بیرون متن به آن تحمیل می‌کند و سپس هر چیزی را که با آن تصویر ناسازگار باشد، نه به‌عنوان بخشی از پیام متن، بلکه به‌عنوان نشانه‌ای از «تحریف» کنار می‌زند. در چنین رویکردی، مشکل دیگر فقط یک تفسیر نادرست نیست؛ خودِ پیش‌فرض‌ها اجازه نمی‌دهند متن چنان‌که هست دیده شود.🔻برای فهم دقیق‌تر این روایت، بنابراین بهتر است از خودِ ترتیب رخدادها آغاز کنیم؛ زیرا متن، ماجرا را صرفاً به‌صورت گزارشی از یک رابطهٔ زناشویی ممنوعه روایت نمی‌کند، بلکه مرحله‌به‌مرحله نشان می‌دهد که میلِ پادشاه چگونه با قدرت سیاسی او درهم می‌آمیزد و چگونه از یک میل شخصی به سوءاستفاده از قدرت و سپس خشونت سیاسی می‌رسد.داوود، پادشاه اسرائیل، بتشبع را در حال حمام کردن می‌بیند. متن ابتدا بر دیدنِ بدنِ او و زیبایی‌اش تأکید می‌کند. سپس داوود دربارهٔ هویت زن پرس‌وجو می‌کند و درمی‌یابد که او همسر اوریا است.🔺🔻این ترتیب مهم است:دیدن زن ← برانگیخته‌شدن میل ← پرس‌وجو ← آگاهی از شوهردار بودن زن ← ادامه دادن به اقدام ← فرستادن مأموران ← آوردن زن نزد پادشاه ← همبستری.🔺یعنی داوود پیش از آنکه بداند زن شوهردار است اقدام نکرده بود؛ اما دقیقاً پس از آنکه فهمید زن متعلق به یک رابطهٔ زناشویی موجود است نیز عقب ننشست.🔺با توجه به تفاوت شدید قدرت میان پادشاه و زن تحت سلطهٔ او و فقدان هرگونه بیان صریح از رضایت و میل بتشبع، توصیف این رخداد به‌عنوان سوءاستفادهٔ جنسی از قدرت و حتی تجاوز جنسی قابل بیان است. متن نیز بتشبع را به سبب این رابطه متهم نمی‌کند؛ ابتکار عمل در روایت از سوی داوود است. پس از آن بتشبع باردار می‌شود. داوود برای پنهان‌کردن رابطه تلاش می‌کند اوریا (شوهرش) را به خانه بفرستد تا بارداری به رابطهٔ زناشویی او با همسرش نسبت داده شود. اوریا، که در جنگ است، حاضر نمی‌شود به خانه برود.آنگاه داوود نقشهٔ قتل او را می‌کشد. اوریا باید در خطرناک‌ترین نقطهٔ جنگ قرار گیرد و نیروها از اطراف او عقب بکشند. نقشه اجرا می‌شود. اوریا کشته می‌شود و داوود سپس بتشبع را به همسری می‌گیرد. 🔻اما داستان اینجا تمام نمی‌شود. راوی در پایان فصل یازدهم سموئیل جمله‌ای صریح می‌آورد:«اما کاری که داوود کرده بود در نظر خداوند بد بود.»این جمله اهمیت فوق‌العاده‌ای دارد. متن نمی‌گوید «بتشبع و داوود اشتباه کردند». نمی‌گوید «شرایط چنین اقتضا کرد». نمی‌گوید «ازدواج بعدی این مسئله را اصلاح کرد». می‌گوید:«کاری که داوود کرده بود بد بود.»👆👈 یعنی مسئولیت اخلاقی و سیاسیِ عمل متوجه خود داوود است.🔸و سپس فصل بعدی با ورود ناتان، این داوری را به سطحی صریح‌تر می‌برد: پیامبر خدا در برابر پادشاه قرار می‌گیرد و پادشاه را به سبب استفادهٔ جنایتکارانه از قدرتش محکوم می‌کند.👆👈 بنابراین، در منطق خودِ روایت، قدرت داوود نه او را از داوری اخلاقی معاف می‌کند، و نه به او حقِ تصاحبِ همسرِ سردارش را می‌دهد؛ برعکس، هرچه قدرت بیشتر باشد، «مسئولیت اخلاقی» و «ضرورتِ نقد» نیز سنگین‌تر می‌شود.🔻ناتان، پیامبر خدا، نزد پادشاه می‌آید. اما او مستقیماً اتهام را به داوود نمی‌گوید. داستان مرد ثروتمندی را تعریف می‌کند که گوسفندان فراوان دارد، اما برهٔ تنها و عزیز مرد فقیر را می‌گیرد.😡داوود از شنیدن این داستان خشمگین می‌شود و حکم می‌دهد که: «آن مرد سزاوار مرگ است».🪞آنگاه ناتان آینه را مقابل پادشاه می‌گیرد:«تو آن مرد هستی!»این یکی از قدرتمندترین لحظات اخلاقی در روایت بایبل عبری است.(ادامه دارد)➖➖➖🌾 @Naqdagin

📘از «همسرانِ فرعون» تا «أُمَّهَاتُ الْمُؤْمِنِینَ»— استثناگراییِ حاکم، انضباطِ زنان و «تدفین اجتماعی»(۵)✍🏻#ر_نجفی🔷 «داوود ـ بتشبع» و «محمد ـ زینب»: میل، قدرت و مسئولیت اخلاقی (۱)🔻پیش از ورود به داستان، بد نیست یک ملاحظهٔ روش‌شناختی ضروری را در نظر بگیریم:📌 در مواجهه با این قصه دقیقاً می‌توان دید که چگونه فیلترهای کلامی و پیش‌فرض‌های عصمت‌انگارانهٔ برآمده از سنت اسلامی می‌توانند مانع از فهم خودِ بایبل عبری شوند. این مسئله دربارهٔ داوود اهمیت بیشتری پیدا می‌کند؛ زیرا روایت قرآنی، بخش قابل‌توجهی از داستان داوود و بتشبع را حذف و سانسور کرده و ماجرای قضاوت داوود نیز در قالب روایتی کوتاه، مبهم و جداشده از زمینهٔ اصلیِ داستان بازگو می‌شود؛ در سنت شیعی، این فاصله به دلیل تأکید کلامیِ شدیدتر از قرآن بر عصمت انبیا، بیش از این تشدید می‌شود.🔺از همین رو، وقتی بخش قابل توجهی از علما و خطبایِ شیعه، با پیش‌فرض قرآنی ـ کلامیِ دربارهٔ عصمت انبیا به سراغ داستان داوود رفته‌اند و چون نمی‌توانسته‌اند داوود را در مقام قدرت، انسانی خطاپذیر و حتی مرتکب گناه و جنایت ببینند، به‌جای آنکه روایت کتاب مقدس را بر اساس منطق خودِ آن بخوانند، اصل روایت را مورد تخطئه قرار داده، و در نهایت آن را از مصادیق «تحریف» کتاب مقدس دانسته‌اند.🔻در اینجا دست‌کم دو پیش‌فرض باید کنار گذاشته شود:نخست، باید میان «شأن دینی داوود» و «مقام او در این روایت» تمایز گذاشت. داوود در کتاب مقدس صرفاً یک شخصیت سیاسی عادی نیست؛ او پادشاهِ مسح‌شدهٔ اسرائیل است و در برخی متون نیز با الهام و سخن گفتن از سوی روح خدا توصیف می‌شود. بنابراین مسئله این نیست که داوود را به‌سادگی «پادشاه، نه نبی» بنامیم و تمام شأن دینی او را حذف کنیم. 📌 مسئلهٔ واقعی این است که متن کتاب مقدس، هیچ‌یک از این جایگاه‌ها را به معنای مصونیت مطلق او از خطا و گناه قرار نمی‌دهد.🔸در داستان بتشبع، داوود اساساً در مقام پادشاه و صاحب قدرت سیاسی عمل می‌کند: او می‌بیند، دربارهٔ زن تحقیق می‌کند، می‌فهمد که او همسر اوریاست، مأمور می‌فرستد، زن را نزد خود می‌آورد، و پس از آشکار شدن بارداری، از قدرت سیاسی و نظامی خود برای پنهان کردن رابطه و سرانجام حذف شوهر او (اوریا) استفاده می‌کند. در مقابل، ناتانِ نبی در برابر داوودِ پادشاه قرار می‌گیرد و به نام خدا خودِ پادشاه را مورد داوری قرار می‌دهد. 📌 این ساختار روایی برای فهم متن بسیار مهم است: شخصی که بر تخت نشسته، به دلیل جایگاهش از داوری اخلاقی و الهی معاف نیست؛ بلکه دقیقاً به سبب قدرتی که در اختیار دارد، باید پاسخ‌گو باشد.❌ ازاین‌رو، نباید تصویر اسلامی - شیعیِ «پیامبرِ معصوم» را بی‌واسطه بر داوودِ این روایت تحمیل کرد. حتی اگر برای داوود شأنی دینی و الهامی قائل باشیم، متن کتاب مقدس این شأن را با عصمت اخلاقی و مصونیت از گناه یکی نمی‌کند. برگزیدگی الهی، در این روایت، به معنای ناتوانی از سقوط اخلاقی نیست.🔻دوم، گزارش خطا، گناه یا حتی جنایتِ یک شخصیت بزرگ سیاسی، به‌خودی‌خود هیچ دلیلی بر تحریف متن نیست. اتفاقاً می‌توان استدلال معکوس را نیز مطرح کرد:📌 اینکه متن مقدسِ یک قوم، لغزش، فساد و جنایتِ یکی از مهم‌ترین شخصیت‌های سیاسی، قومی و دینی خود را پنهان نمی‌کند، می‌تواند نشانه‌ای مهم از صداقت و واقع‌گرایی روایی آن باشد. ✅ متن در اینجا داوود را تطهیر نمی‌کند، شکست اخلاقی او را حذف نمی‌کند و قدرت سیاسی را سپری برای مصونیت از داوری قرار نمی‌دهد.🔸حتی از منظر روایی، داستان به‌گونه‌ای ساخته شده تا بیان کند که قدرت، خودِ زمینهٔ امکان گناه را فراهم می‌کند. داوود صرفاً مردی نیست که میل جنسی پیدا کرده است؛ او پادشاه است، و فاصلهٔ قدرت میان او و بتشبع، و سپس میان او و اوریا، امکان‌هایی در اختیارش می‌گذارد که یک فرد عادی از آنها برخوردار نیست. 📌 میل شخصی، هنگامی که با قدرت سیاسی ترکیب می‌شود، از یک میل خصوصی فراتر می‌رود و می‌تواند به تصاحب، پنهان‌کاری، سوءاستفاده از قدرت و خشونت سیاسی منتهی شود.📍📍یکی از پیام‌های جدی همین روایت نیز می‌تواند این باشد که قدرت، انسان را از خطا و فساد مصون نمی‌کند. حتی شخصیتی که خدا او را برگزیده، مسح کرده و بر تخت نشانده است، می‌تواند در معرض سقوط اخلاقی قرار گیرد؛ و درست به همین دلیل، قدرت بیش از آنکه مجوز اعتماد باشد، نیازمند مراقبت، محدودیت و پاسخ‌گویی است.🏛 در اینجا یک تفاوت مهم با برخی نظام‌های الهیاتیِ متأخر آشکار می‌شود: در این روایت، قداستِ موقعیت، گناهِ صاحب موقعیت را از میان نمی‌برد. برگزیده بودن داوود باعث نمی‌شود که متن [با «زبانِ خدا» و «پشتِ نقابِ خدا»] رفتار او را توجیه کند؛ برعکس، همان شخصیت برگزیده در برابر پیامبر خدا قرار می‌گیرد و مورد بازخواست قرار می‌گیرد.(ادامه دارد)➖➖➖🌾 @Naqdagin