🔰من فقط گفتم: «من او را می‌بخشم.» و ناگهان آن سنگ عظیم، آن تخته‌سنگ بزرگ، انگار خودبه‌خود از سر راه…

🔰من فقط گفتم: «من او را می‌بخشم.» و ناگهان آن سنگ عظیم، آن تخته‌سنگ بزرگ، انگار خودبه‌خود از سر راه کنار رفت. مسیرم دوباره باز شد و خطر جانی‌ای که متوجه من بود، ناگهان از بین رفت.🔰بعد به سنگ عظیم نگاه کردم و حرکتش را دنبال کردم. واقعاً باورنکردنی بود. سنگ، سنگ‌ریزه‌ها و تکه‌های چمن و علف را به هوا پرتاب می‌کرد، حتی خاک هم بلند می‌شد. بعضی جاها ابرهای واقعی از گرد و غبار ایجاد می‌شد. همه‌چیز فوق‌العاده واقعی به نظر می‌رسید و تماشای آن واقعاً شگفت‌انگیز بود.🔰سنگ با توجه به شتاب و نیروی حرکتی‌ای که پیدا کرده بود، لحظه‌به‌لحظه سرعت بیشتری می‌گرفت و من با تمام وجود احساس می‌کردم: «این چیزی که همین الان دارد اتفاق می‌افتد، واقعاً باورنکردنی است.»🔰اما پیش از اینکه بتوانم مسیرم را ادامه بدهم، فقط چند قدم برداشته بودم و هنوز به آن دروازه یا همان حصار چوبی نرسیده بودم که ناگهان دوباره در بخش مراقبت‌های ویژه بودم.احساس شادی وصف‌ناپذیری داشتم و فوق‌العاده احساس آرامش و آسودگی می‌کردم. واقعاً خوشحال بودم و احساس می‌کردم دوباره متولد شده‌ام.🔰این احساس برایم شبیه این بود که مرا از داخل یک ماشین لباسشویی عاطفی عبور داده باشند و حالا ناگهان کاملاً پاک و سفید بیرون آمده باشم؛ در حالی که در ابتدا در یک وضعیت عاطفی فوق‌العاده آشفته و بحرانی وارد این تجربه شده بودم.🔰و حتی یک ثانیه هم تردید نکردم. می‌خواستم فوراً چیزی را که از این تجربه نزدیک به مرگ یاد گرفته بودم، در زندگی واقعی به کار بگیرم.بلافاصله برای همسرم یک پیامک فرستادم و گفتم که می‌خواهم از او عذرخواهی کنم، چون در درونم او را متهم کرده بودم و مسئولیت تمام این شرایط را به گردن او انداخته بودم؛ در حالی که او اصلاً باعث وقوع آن حادثه نشده بود.🔰همچنین برایم روشن شده بود که او این کار را عمداً انجام نداده بود، بلکه واکنشی غریزی از طرف او بوده است.یعنی این شناخت که او عمداً این کار را انجام نداده، بلکه واکنشی ناخودآگاه بوده، عامل تعیین‌کننده‌ای بود که باعث شد بتوانید او را ببخشید؟🔰این یکی از جنبه‌های مهم ماجرا بود.اما اگر صادقانه بگویم، مهم‌تر از همه برای من این بود که به‌شدت احساس آرامش و آسودگی می‌کردم، چون از آن خطر جانی نجات پیدا کرده بودم.و احساس می‌کردم همان فرصت دوباره‌ای را که در فضای حقیقت دائماً درخواستش کرده بودم، به دست آورده‌ام؛ به‌محض اینکه فهمیدم مسئله اصلی چیست. دقیقاً همان فرصت دوباره را به من داده بودند و از این بابت فوق‌العاده خوشحال بودم.🔰واقعاً از شدت خوشحالی گریه می‌کردم. تجربه‌ای فوق‌العاده عاطفی بود.همچنین به‌خوبی متوجه شدم که چقدر به پایان ماجرا نزدیک شده بودم. واقعاً احساس می‌کردم درست در آخرین لحظه، به این تصمیم رسیده بودم که همسرم را ببخشم.🔰و باز همان احساس را داشتم که از آن موقعیت به بیرون پرتاب شده‌ام، چون تصمیم درست را گرفته بودم و مسیر درست را انتخاب کرده بودم. باز هم این احساس را داشتم که مدت حضور من در آنجا به وضعیت درونی و نگرش من بستگی داشته است و به این دلیل به دنیای واقعی بازگشتم که تصمیم گرفتم همسرم را ببخشم و همچنین فهمیده بودم که مسئله اصلی واقعاً چه بوده است.🔰و وقتی به واقعیت برگشتم، بلافاصله می‌دانستم که اتفاقی باورنکردنی برایم افتاده است.اما هم‌زمان فوراً این احساس را داشتم که نباید درباره آن با هیچ‌کس صحبت کنم، چون هیچ‌کس حرفم را باور نخواهد کرد. احتمالاً این ماجرا برای دیگران کاملاً غیرقابل‌باور به نظر می‌رسید.حتی تا زمانی که در بیمارستان بودم، اصلاً نمی‌خواستم درباره این تجربه با همسرم صحبت کنم.