♦️♦️می‌خواستم این را بگویم که احساس می‌کردم اگر فقط یک فرصت به من داده شود، می‌توانم همه‌چیز را اصل…

♦️♦️می‌خواستم این را بگویم که احساس می‌کردم اگر فقط یک فرصت به من داده شود، می‌توانم همه‌چیز را اصلاح کنم؛ اما در آن موقعیت احساس می‌کردم آن فرصت دیگر از دست رفته است. و وحشتناک‌ترین بخش ماجرا همین بود که در واقع چهار احساس بسیار شدید را هم‌زمان تجربه می‌کردم: ♦️عشق، اندوه، پشیمانی بسیار عمیق و، بیش از همه، میل شدید به بخشش.🔰اما این بخشش در واقع فقط مربوط به خود من بود. در آنجا به‌شدت آرزو می‌کردم که اشتباهاتم بخشوده شوند، اما دیگر امکانش وجود نداشت. احساس می‌کردم هر کاری که حالا می‌خواهم برای تغییر گذشته انجام دهم، دیگر تمام شده است. دیگر هیچ فرصتی وجود نداشت و هیچ چیز را نمی‌شد تغییر داد. فقط باید همه‌چیز را همان‌طور که بود می‌پذیرفتم.و این برایم وحشتناک بود.🔰اما وقتی احساس کردم با وجود همه این‌ها، همه‌چیز را فهمیده‌ام و احتمالاً حتی در درونم پذیرفته‌ام، بدون اینکه خودم کاملاً متوجه این پذیرش باشم یا آگاهانه تصمیم گرفته باشم آن را بپذیرم وارد آن ساحت دیگر، آن سطح دیگر شدم؛ همان جایی که در واقعیت زمینی، روی کوه بودم.🔰و همان‌جا فوراً برایم روشن شد که آن تخته‌سنگ عظیم در واقع نمادی از تمام آن خارها و نوک‌های تیز بود که یک بار دیگر، این بار به‌صورت یک مجموعه کامل، در برابر من قرار گرفته بودند.این همان مانعی بود که نمی‌گذاشت مسیرم را ادامه بدهم.🔰این مانع در واقع همان ناتوانی من در بخشیدن همسرم بود؛ تمام آن سرزنش‌ها و اتهام‌های درونی، و همچنین خشم و عصبانیتی که نسبت به سرنوشتم داشتم، چون می‌دانستم دخترم احتمالاً در پی این حادثه و شرایط ناشی از آن، باید تا پایان عمر با مشکلات بسیار جدی جسمی و سلامتی دست‌وپنجه نرم کند.🔰او در آن گفت‌وگوی تله‌پاتیک هم به من گفته بود که این مسئله به تمام زندگی او مربوط می‌شود، اما خودش می‌تواند آن را ببخشد.و من فقط به او گفته بودم: «این چیزی نیست جز اینکه تو در زمینه بخشیدن، از من خیلی بهتر هستی.»🔰اما در آن موقعیت روی کوه، برایم روشن شد که تمام این سرزنش‌ها، این موضعِ اتهام و محکومیت درونی، تمام این احساسات منفی، و همچنین این سخت‌گیری و قضاوت بی‌رحمانه‌ای که در درونم نسبت به همسرم داشتم، در واقع برای خود من به یک خطر واقعی تبدیل شده بودند.🔰فهمیدم که جانم در خطر است.هیچ‌کس دیگری این را به من نگفته بود. این موضوع در جریان آن تجربه نزدیک به مرگ برایم روشن شد.و ناگهان ترس بسیار شدیدی وجودم را گرفت؛ ترس از اینکه دیگر نتوانم از این وضعیت خارج شوم، اینکه دیگر راه گریزی وجود نداشته باشد و در واقع در یک خطر معنوی برای جانم گرفتار شده باشم و هیچ راه خروجی نبینم.🔰و زمانی که از شدت وحشت دیگر نمی‌توانستم درست فکر کنم، چیزی شبیه یک پژواک درونی شنیدم؛ یک یادآوری درونی و صوتی از تمام درخواست‌های دخترم که بارها از من خواسته بود همسرم را ببخشم.ناگهان به یاد آوردم که او بارها و بارها گفته بود:«ببخشش، ببخشش.»🔰و ناگهان فهمیدم منظور او همیشه همین بوده است: اینکه بخشیدن همسرم برای من مهم است؛ نه فقط برای همسرم، بلکه برای خود من، چون من در معرض خطر جانی قرار داشتم.و ناگهان برایم روشن شد که تنها راهی که می‌توانستم از طریق آن این وضعیت را به شکلی مثبت تغییر دهم، این بود که همسرم را ببخشم.🔰و به‌محض اینکه این موضوع را در آنجا درک کردم، بخشیدن برایم به‌طرز باورنکردنی آسان شد.چیزی که در آن موقعیتِ خطر جانی، ناگهان به‌شدت آسان شده بود. بخشیدن برایم واقعاً بسیار ساده شد و بلافاصله گفتم«من او را می‌بخشم.و واقعاً صددرصد منظورم همین بود.🔰چون تجربه‌ای که در آن فضای حقیقت داشتم، همه‌چیز را به شکلی به من نشان داده بود که تمام استدلال‌هایی که در مخالفت با بخشیدن همسرم داشتم، در واقع دیگر اعتباری نداشتند.به من نشان داده شده بود که خود من هم اشتباهات بزرگی داشته‌ام و ضعف‌های جدی‌ای دارم؛ بنابراین نمی‌توانستم خودم را در یک جایگاه اخلاقی بالاتر از همسرم قرار دهم.🔰و دقیقاً همین نگرش است که بخشیدن را دشوار می‌کند: اینکه آدم احساس کند از نظر اخلاقی یکجوری بالاتر از شخص دیگری قرار دارد.اما در همان لحظه‌ای که گفتم می‌توانم و می‌خواهم همسرم را ببخشم، ناگهان آن تخته‌سنگ عظیم از جلوی من به سمت راست غلتید و از دامنه کوه پایین رفت.و من دوباره کاملاً شوکه شدم.با خودم گفتم: «حالا چه اتفاقی افتاد؟ چه چیزی همین الان رخ داد؟