🔰اما بیشتر موضوع به سمت ویژگی‌های شخصیتی می‌رفت.مثلاً در مورد من، آن توده در واقع شبیه توده‌ای از خ…

🔰اما بیشتر موضوع به سمت ویژگی‌های شخصیتی می‌رفت.مثلاً در مورد من، آن توده در واقع شبیه توده‌ای از خارپشت‌های دریایی بود؛ تعداد بسیار زیادی خارهای تیز که در هم فرو رفته و گیر کرده بودند و حتی بعضی از آنها تقریباً به یکدیگر زنجیر شده بودند.🔰در مورد همسرم نیز چیزی زیستی و ارگانیک بود. در مورد او، این توده شبیه کوه عظیمی از عروس‌های دریایی بود.و من در همان لحظه، به‌صورت کاملاً شهودی، فهمیدم که چرا برای هر دوی ما چیزی شبیه «کوه‌های گناه» شکل گرفته بود.🔰در مورد من، مسئله سخت‌گیری بیش از حد بود؛ شاید حتی نوعی تفکر بیش از اندازه انتقادی، حتی اگر آن را به زبان نیاورم. چیزهایی که به‌نوعی از زندگی من «غربال» شده بودند، دقیقاً همان نوک‌های تیز و سخت بودند؛ همان زوائد کوچک و آزاردهنده‌ای که می‌توانند دیگران را زخمی کنند.🔰شاید من فقط در درون خودم دیگران را قضاوت می‌کردم، یا از آنها انتظارات بیش از حدی داشتم. و همین فاصله میان انتظارات من و واقعیتِ آدم‌های دیگر، در درونم نوعی نگرش قضاوت‌گرانه ایجاد می‌کرد.دیدن این موضوع برایم بسیار دردناک بود، چون وقتی به این خارهای تیز خارپشت دریایی نگاه می‌کردم، می‌دیدم که واقعاً می‌توان با چنین چیزهایی کسی را به‌شدت زخمی کرد، اگر تصور کنید روی چنین چیزی پا بگذارید.🔰نمی‌دانم تا به حال چنین چیزی را تجربه کرده‌اید یا نه، اما اگر کسی روی خارپشت دریایی پا بگذارد، معمولاً مدت زیادی طول می‌کشد تا التهاب و عوارض آن فروکش کند.به‌نوعی، آنچه به من نشان داده شد، تصویری لحظه‌ای از نتایج منفی زندگی ما بود؛ از چیزهایی که هنوز باید روی آنها کار می‌کردیم یا آنها را اصلاح می‌کردیم تا بتوانند از آن شبکه یا صافی عبور کنند.🔰این احساس را داشتم که اگر این مسائل وجود نداشتند، اگر تمام این خارها به‌نوعی نرم و خرد شده بودند، اگر من انسانی نرم‌تر و بخشنده‌تر بودم، دیگر لازم نبود چنین چیزی به من نشان داده شود.🔰در مورد همسرم، آن چیزها عروس‌های دریایی بودند. به‌محض اینکه به آنها نگاه کردم، فوراً معنایش را فهمیدم.می‌دانستم که این تصویر، به‌صورت استعاری، نشان می‌دهد که همسرم ستون فقرات یا استواری کافی نداشته است؛ درست همان‌طور که در ماجرای آن حادثه نیز چنین بود.او ساده‌ترین راه را انتخاب کرده بود؛ راه فرار، یعنی خودش را از موقعیت کنار کشیده و از پذیرش مسئولیت اجتناب کرده بود.🔰در واقع، این دو تصویر در مقابل یکدیگر قرار داشتند: چیزی که در من بیش از حد وجود داشت، یعنی سختی، تندی و دقت بیش از اندازه، یا رفتن بیش از حد به جزئیات، در مورد او برعکس بود.🔰در مورد او، گویی هیچ شکل و قوام مشخصی وجود نداشت؛ چون عروس‌های دریایی در آب شناورند و با جریان آب حرکت می‌کنند.و من همان‌جا فهمیدم که چیزی که او کم داشت، استواری و قاطعیت درونی بود؛ نوعی ایستادگی و داشتن موضع در برابر خودش و شرایط.🔰البته این‌طور نبود که من در آنجا او را محکوم کرده باشم. برعکس، پیش از آن، زمانی که در جریان آن موقعیت، شخصیت هر دوی ما به‌نوعی مورد تحلیل قرار گرفت، برایم روشن شده بود که همسرم نقاط قوت بسیار زیادی هم دارد؛ نقاط قوتی که من در آن شرایط دیگر اصلاً نمی‌توانستم آنها را ببینم یا به آنها ارزش بدهم، به دلیل وضعیت و شرایطی که آن زمان در آن قرار داشتم.🔰و شما این احساس را داشتید که دیگر هیچ چیز در وضعیتتان قابل تغییر نیست؟ یعنی اینکه کارنامه زندگی‌تان قطعی شده بود؛ مثل وقتی که نتیجه یک امتحان ارزیابی شده و دیگر نمی‌توان در نتیجه آن تغییری ایجاد کرد؟ آیا در آن لحظه هیچ تصوری هم داشتید که زندگی‌تان قرار است بعد از آن چگونه ادامه پیدا کند؟🔰نه، تا این حد به آن فکر نکردم. فقط از احساس تغییرناپذیری آن وضعیت به‌شدت متأثر و شوکه شده بودم.چون اولین واکنشم این بود که فوراً با خودم گفتم: «من باید این را تغییر بدهم. محال است بتوانم این وضعیت را همین‌طور بپذیرم یا بگذارم به همین شکل باقی بماند.