آن عاشقان شرزه که با شب نَزیستندرفتند و شهرِ خُفته ندانست کیستندفَریادشان تَمَوُّج شطِ حیات بودچون…

آن عاشقان شرزه که با شب نَزیستندرفتند و شهرِ خُفته ندانست کیستندفَریادشان تَمَوُّج شطِ حیات بودچون آذرخش در سخن خویش زیستندمُرغان پَرگشوده‌‌ی طوفان که روزِ مرگدریا... و موج... و صخره... بر ایشان گریستند...می‌گفتی ای عزیز! سترون شده‌ست خاکاینک ببین برابر چشم تو چیستند؟هر صبح وُ شب به غارت طوفان روند و بازباز آخرین شقایق این باغ نیستند...!#شفیعی_کدکنی/ م. سرشک