اگه اهل نمایشنامه خوندن و تئاتر باشید احتمالا مارتین مک‌دونا رو به آثار مشهورش «مرد بالشی» یا «ستوا…

اگه اهل نمایشنامه خوندن و تئاتر باشید احتمالا مارتین مک‌دونا رو به آثار مشهورش «مرد بالشی» یا «ستوان آینیشمور» میشناسید. ایشون تو کارنامه‌ش چهارتا فیلم بلند داره که یکی از نکاتِ جالب فیلم‌هاش اینه که از یک سری بازیگرِ تکراری استفاده می‌کنه، اصولا ترکیبِ برنده رو عوض نمیکنه.توی سه‌تا از فیلم‌هاش • The Banshees of Insherin• In Bruges • Seven psychopathsاز ترکیبِ برنده‌ی زوج کالین فارل و برندن گلیسون استفاده کرده و کلا آثارش با توجه به تفاوت‌هاشون به شدت به‌همدیگه شبیهن. علاوه بر تکرار بازیگر‌ها، توی همه آثارش به چندتا مفهوم تکراری میپردازه مثل سیاست، مشکلات اجتماعی و فرهنگی، نژاد پرستی علیه سیاه‌پوست‌ها، سرطان، به روابط دوستانه و احساسات بین دوست‌ها و... که جای تفکر دارن. البته به همین دلیل که شخصیت‌ها توهین‌های نژاد‌پرستانه، همجنسگراستیزانه و... انجام میدن بهش نقدهایی وارده که خودش اینطور جواب داده که: «به مخاطب خودتون اعتماد کنید و به کاراکتر اجازه بدید چیزی باشه و حرف‌هایی بزنه که نیاز داره». این نکاتِ تکراری هم میشه گفت سبکشه و هم اینکه اون‌ها رو تبدیل به امضای خودش کرده که واقعاً جالبه.مثلا «در بروژ» و «بنشی‌های اینیشرین» هردو به‌شدت من رو یاد نمایشنامه «در انتظار گودو» ساموئل بکت مینداختن. همونقدر ابزورد، تکرارشونده، منتظر و پوچ.یه فیلم دیگه‌ش هم• The three billboards outside ebbing, Missouriکه کمی متفاوت‌تر از بقیه‌ست ولی بازهم بازیگر و مفاهیم مشترک با فیلم‌های دیگش داره.درکل اتفاقات در فیلم‌های مک‌دونا جوری که توقع نداری پیش میره و به طرز مسخره‌ای گاهی باعث لبخندت میشه. کمدیِ دارک با چاشنیِ قلقلک دادنِ احساسات. با تمام این تکرار و شباهت‌ها تک تک فیلم‌ها ارزش دیدن دارن و حس و حال متفاوت خودشون رو حفظ کردن.@MovieTwitte | #Parvaz