⭕️ آمریکا ۷۵ سال صرف ساختن دیواری از جزایر در اطراف چین کرده است؛ چین برای بقا در قرن آینده باید آن…

⭕️ آمریکا ۷۵ سال صرف ساختن دیواری از جزایر در اطراف چین کرده است؛ چین برای بقا در قرن آینده باید آن را بشکند#ترجمه_مستضعفین 🔹این قدیمی‌ترین راهبرد مهارِ همچنان فعال در جهان است؛ با این حال تقریباً هیچ‌کس آن را به این نام نمی‌خواند. اگر مفهوم «زنجیره‌های جزیره‌ای» را درک کنید، متوجه می‌شوید چرا رویارویی آمریکا و چین بیش از آنکه یک احتمال دور باشد، به یک ضرورت ساختاری نزدیک شده است.1️⃣ این دیوار ۷۵ سال قدمت دارد. راهبرد زنجیره جزایر در سال ۱۹۵۱ توسط جان فاستر دالس، وزیر خارجه آمریکا، در جریان جنگ کره طراحی شد تا اتحاد جماهیر شوروی و چین را از اقیانوس آرامِ آزاد دور نگه دارد.🔸سه‌چهارم قرن، پایگاه‌ها، ائتلاف‌ها و پیمان‌ها به‌تدریج ساخته شدند و یک قفس دریایی را شکل دادند.این ساختار یک تصمیم مقطعی یا واکنشی نبود؛ بلکه طی چندین نسل، آجر به آجر ساخته شد.2️⃣ زنجیره اول از ژاپن آغاز می‌شود و از طریق جزایر ریوکیو، تایوان و فیلیپین امتداد می‌یابد. این زنجیره عملاً نیروی دریایی چین را در آب‌های ساحلی خود محدود می‌کند.🔹زنجیره دوم تا گوام امتداد پیدا می‌کند؛ پایگاه بزرگ آمریکا در بخش دورتر اقیانوس آرام.🔸زنجیره سوم نیز در هاوایی مستقر است و در نهایت به سمت آلاسکا امتداد می‌یابد.🔹سه کمان متحدالمرکز که هرکدام یک لایه از این حصار را تشکیل می‌دهند؛ و تایوان قفل دروازه داخلی این حصار است.3️⃣ چرا این مسئله برای چین حیاتی است؟ کشوری که نیروی دریایی آن نتواند وارد اقیانوس آزاد شود، نمی‌تواند به‌طور کامل از مسیرهای دریایی‌ای محافظت کند که اقتصادش به آنها وابسته است.🔸تجارت چین، انرژی مورد نیاز آن و حتی بخش‌هایی از پروژه کمربند و جاده از مسیرهایی عبور می‌کنند که ناوگان یک قدرت رقیب می‌تواند آنها را مسدود کند.🔹باقی ماندن پشت زنجیره اول به معنای پذیرفتن این واقعیت است که بقای چین می‌تواند در گرو تصمیم قدرتی دیگر قرار گیرد.هیچ قدرت در حال خیزشی نمی‌تواند برای همیشه چنین وضعیتی را بپذیرد.🔸برای آنکه چین بتواند قرن آینده را پشت سر بگذارد، باید این زنجیره را بشکند؛ از نگاه این تحلیل، گزینه دیگری ندارد و پکن نیز این واقعیت را می‌داند.4️⃣ به همین دلیل نقاط بحرانی از قبل مشخص شده‌اندتایوان، ژاپن، کره جنوبی و فیلیپین.🔹این ها چهار مناقشه کاملاً جدا از یکدیگر نیستند؛ بلکه چهار قفل زنجیره اول هستند و فشار ژئوپلیتیکی دقیقاً در همین نقاط متمرکز می‌شود.🔸چین بر اصل «عدم مداخله» تأکید می‌کند، اما ضرورت‌های ساختاری الزاماً از دکترین‌های سیاسی تبعیت نمی‌کنند.🔹وقتی بقای یک قدرت مستلزم شکستن یک دیوار باشد، خود دیوار به میدان نبرد تبدیل می‌شود و این دیوار دقیقاً از همین چهار نقطه عبور می‌کند.5️⃣ اما اکنون یک تحول مهم در حال وقوع است. این دیوار از درون در حال ترک برداشتن است.🔸نیروی دریایی آمریکا در حال کوچک شدن و حرکت به سمت حدود ۲۸۰ فروند کشتی است، در حالی که چین اکنون از نظر تعداد بدنه، بزرگ‌ترین نیروی دریایی جهان را در اختیار دارد و همچنان به ساخت کشتی‌های بیشتر ادامه می‌دهد.🔹این حصار در زمانی طراحی شد که برتری دریایی آمریکا تقریباً مطلق بود.🔸اما این برتری اکنون در حال فرسایش است. یک حصار تنها زمانی می‌تواند پابرجا بماند که نگهبان آن از نیروی محبوس‌شده درون حصار قدرتمندتر باشد؛ و این فاصله در حال کاهش است.🔹جمع‌بندی ساختاری: از این منظر، با یک نیروی غیرقابل‌حرکت مواجهیم: ۷۵ سال سیاست مهار آمریکا در برابر یک ضرورت گریزناپذیر؛ قدرت بزرگی که برای ادامه حیات و تبدیل شدن به یک قدرت جهانی، باید به اقیانوس آزاد دسترسی داشته باشد.🔸این دو روند الزاماً در یک میز مذاکره حل‌وفصل نمی‌شوند.چه از طریق رویارویی مستقیم و چه از طریق سال‌ها فشار و رقابت نیابتی در تایپه، توکیو، سئول و مانیل، زنجیره جزایر و قدرتی که در تلاش برای عبور از آن است، از نظر جغرافیایی در مسیر برخورد قرار گرفته‌اند.🔹آمریکا دیواری ساخت تا نفس چین را محدود کند؛ چین برای ادامه نفس کشیدن باید آن را بشکند.🔸تمام این رقابت را می‌توان در همین جمله خلاصه کرد؛ رقابتی که ۷۵ سال پیش روی نقشه ترسیم شد.✍️ ای جی جف، تحلیلگر ژئوپلیتیک و نظامی سابق کانادایی🎬 @Mostazafin_TV