آنجا که مولانا در «فیه ما فیه» می‌ گوید: ما چندین تلخی کشیده‌ ایم تا به منزلت شیرینی رسیدیم، تو لذت…

من از اقلیـم بالایــمسر عالم نمی‌دارمنه از آبم نه از خاکمسر عالم نمی‌دارم#مولانا @molana_shams

بی‌عنایاتِ خدا هیچیم هیچ... ✍️ مولانا@molana_shams

آهنگ صوتی ای شکران ای شکران(نسخه‌ی ۱)شعر: حضرت مولانا با صدای جانان تهیه و تولید: گروه ادبی-عرفانی مولانای جان #مولانا@molana_jaanam #جانان@molana_jaanam 🍃🪷🍃🪷🍃🪷🍃🪷ما بی نهایتیم...کانال «مولانا جانم»فرصتی برای رهایی و آرامش درون @molana_jaanam

برون شو ای غم از سینه،                     که لطف یار می‌آید    تو هم ای دل ز من گم شو،                       که آن دلدار می‌آید#مولانا@molana_shams

گر جــملهٔ آفاق همه غم بگـــرفت بیغم بود آنکه عشق محکم بگرفت یک ذره نگر که پای در عشق بکوفت وان ذره جهان شد که دو عالم بگرفت🍃🍃 @molana_shamsمولانا در این رباعی می‌گوید اگر سراسر جهان را اندوه فرا بگیرد، کسی که عشق حقیقی را با تمام وجود در آغوش کشیده باشد، در ژرفای وجودش اسیر آن غم نخواهد شد. مقصود او از عشق، دلبستگی‌های زودگذر نیست؛ بلکه عشقی است که انسان را به حقیقت، خداوند و سرچشمهٔ هستی پیوند می‌دهد.در بیت دوم، مولانا از «ذره» سخن می‌گوید؛ ذره‌ای که قدم در راه عشق می‌گذارد. همین ذرهٔ کوچک، در پرتو عشق چنان وسعت می‌یابد که گویی دو عالم را در بر می‌گیرد. این همان راز بزرگ عرفان است: انسان تا زمانی که در مدارِ «من» می‌چرخد، محدود و کوچک است؛ اما وقتی در عشق الهی قدم می‌گذارد، مرزهای وجودش فرو می‌ریزد و ظرفیتی بی‌کران پیدا می‌کند.پیام مولانا این است که عشق، غم را همیشه از زندگی حذف نمی‌کند؛ بلکه انسان را آن‌قدر بزرگ می‌کند که غم دیگر بر او چیره نمی‌شود. دلِ عاشق، به جای آنکه زیر بار رنج بشکند، آن‌قدر وسعت می‌یابد که اندوه در اقیانوس وجودش رنگ می‌بازد.@molana_shams

گر جــملهٔ آفاق همه غم بگـــرفتبیغم بود آنکه عشق محکم بگرفتیک ذره نگر که پای در عشق بکوفتوان ذره جهان شد که دو عالم بگرفت🍃🍃@molana_shams