ارزش چشم‌گیر چاوشی، فقط این نیست که دل از جذابیت مالی و دیگر وسوسه‌های برگزاری کنسرت، کنده است. که…

ارزش چشم‌گیر چاوشی، فقط این نیست که دل از جذابیت مالی و دیگر وسوسه‌های برگزاری کنسرت، کنده است. که البته وقتی مقایسه‌ کنیم با آن خواننده‌ی خارج‌نشین، که در هشتادسالگی، و پس از آن‌که صدبار اعلام کرده که دیگر کنسرت نمی‌گذارد، ولی جذابیت مالی، موجب می‌شود، حتی شده به حالت درازکش، باز اجرا کند،یا با بازیگری که مطلقا خواننده نیست، و صرفا آواهایی گنگ و نامفهوم، از بینی‌اش، خارج می‌شود، ولی برای خالی‌کردن جیب عده‌ای که نمی‌دانند با پول‌های‌شان چه کنند، کنسرت می‌گذارد،آن‌گاه، این پرهیز خودخواسته‌ی چاوشی، از چنین فرصت پول‌ساز جذابی، درخشش بیش‌تری پیدا می‌کند.به‌نظرم، اهمیت و اعتبار چاوشی، در بی‌اعتنایی‌اش به اداها و فضاسازی‌های مجازی است.اگر باورش این باشد که باید برای کودکان میناب، بخوانَد، می‌خوانَد، اگر آن جماعت هرزه‌گوی مجازی، تا روز قیامت، ذیل آثارش، ناسزا بنویسند، او باز از مولایش علی(ع) می‌خوانَد.نه مثل بازیگری، که از هراس فحش‌ها و از دست‌دادن چند دنبال‌کننده، متن "غلط‌کردم" منتشر کرد.چاوشی کم‌ترین اهمیتی برای پرت‌و‌پلاهایی که می‌نویسند، جوی که درست می‌کنند، ترس و رعبی که جعل می‌‌شود تا جماعت به "توضیح‌دادن" و "غلط‌کردم"، بیافتند، قائل نیست؛و جلوه‌ی ویژه و درخشان این جوان جوان‌مرد، همین است و دمش گرم كه پشيزى براى اين هياهوهاى همه‌هيچ، ارزش و اعتبار قائل نيست.✍️🏻 كمال رستمعلی☑️ @mohsenchavoshifc