آیا فقط باید روزی را تبریک گفت که محسن چاوشی به دنیا آمده، یا روزی را که فهمیده این فرصت کوتاه زندگ…

آیا فقط باید روزی را تبریک گفت که محسن چاوشی به دنیا آمده، یا روزی را که فهمیده این فرصت کوتاه زندگی را در کدام مسیر قدم بگذارد؟به گمان من نیز، هر انسان دو تولد دارد؛ یکی روزی که به دنیا می‌آید و دیگری روزی که می‌فهمد برای چه به دنیا آمده است. تولد دوم همیشه با تشویق همراه نیست؛ آن هم وقتی که می‌دانی دنیا دو روز است؛ روزی با تو و روزی علیه تو! از همان روز دوم، دیگر مسئله پیدا کردن راه نیست؛ ماندن در آن راه است. راهی که همیشه شلوغ نیست و باید از خلوتش نهراسید.محسن چاوشی سال‌هاست نشان داده آنچه را باور دارد، فقط در استوری یا هشتگ خلاصه نمی‌کند؛ آن را در آثارش زندگی می‌کند. از درد مردم، ایمان، رنج، وطن و انسان گفته و از جنوب ایران؛ آن هم زمانی که گفتن از جنوب، نه امتیازی داشت و نه موجی برای همراه کردن مخاطب.شاید عده‌ای با انتخاب‌هایش هم‌نظر نباشند، اما کمتر می‌توان انکار کرد که هرجا ایستاده، حاصل خلوت اندیشه‌ی خودش بوده است؛ نه هیاهوی بیرون. اگر امروز هم سخنی می‌گوید، برای من ادامه‌ی همان راه است. از همین روست که وطن، در آثارش فقط یک واژه نیست؛ معیاری است که بزرگی انسان را آشکار می‌کند.وطنی که گاهی در ترانه‌های عاشقانه‌اش نفس می‌کشد و گاهی در فریادهایش.برای تمام انتخاب‌هایی که هنوز او را متولد می‌کنندمیلادش هزاران بار مبارک."مهسا عباسی"☑️ @mohsenchavoshifc