۴۷ ساله شد… همانکه روحش به بزرگی غمش است و مناعت طبعش به درازای اندوهش…همانی که صدایش قفس زخم های خ…

۴۷ ساله شد… همانکه روحش به بزرگی غمش است و مناعت طبعش به درازای اندوهش…همانی که صدایش قفس زخم های خوزستان و اندوه کردستان بود… قد کشید و رنجش با او سر بلند کرد… در ازلت بود و با این حال، مرحم دل هرآنکه بود که اندوهی در دلش دارد!محسن خان چاوشی را می گویم… همانکه امروز آنقدر بزرگ است که دیگر نمی توانم (خان) را از نامش جا بیاندازم…  در روزگاری  و جامعه ای که هنرمند بودن فاصله ها دارد با هنرمندی مردمی بودن…در روزگاری که نان به نرخ روز است و سکه در بادی به هر جهت بودن، سخت است در ازلت بمانی، چشم و گوش هایت را ببندی بر آنچه پشت سر و جلوی رویت می گویند و بازهم بزرگ و شریف بمانی… تویی که از هر کس که مظلوم ماند دست گرفتی و هربار زخم زبان ها به جان خریدی و بازهم شریف ماندی که سندش همان لبخندی ست بر لبان آنانی که شاید روزی از همه جا بریدند و تو وسیله ای برای نجاتشان شدی…حقا که بیهوده از علی (ع) دم نزدی و جلوه گاه منش و حضور او بودی، در دستگیری از هرآنکس که اندوه توانش را گرفته است…محسن خان چاوشی…. اندوهت آن قدر بزرگ است که توان هرگونه تبریک و شادباش را از جانم میگیرد… رنج چهل و هفت سالگی ات خجسته باشد…#پست_مشترک