احمدرضا رفت؛ اما یک پرسش باقی ماند...✍🏻 پایگاه خبری ایلامیانمرگ تلخ و دردناک احمدرضا مرا به یاد متن…
انتشار: 2026/07/26 20:11 UTCدریافت: 2026/08/07 01:20 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/07 01:20 UTC
احمدرضا رفت؛ اما یک پرسش باقی ماند...✍🏻 پایگاه خبری ایلامیانمرگ تلخ و دردناک احمدرضا مرا به یاد متن یک نامه خودکشی بجا مانده از دهه ۱۹۷۰ انداخت:"به سمت پل میروم؛اگر در مسیر حتی یک نفربه من لبخند بزندنخواهم پرید"مرگ تلخ احمدرضا جلیلیان، جوان ۲۵ ساله ایلامی و ورزشکار رشته وزنهبرداری، تنها یک خبر کوتاه نیست؛ زنگ هشداری است درباره شرایط زندگی افرادی که سالهاست با محدودیتهای جسمی، اجتماعی و اقتصادی دستوپنجه نرم میکنند.احمدرضا تنها یک ویلچر نداشت؛ پشت آن ویلچر، انسانی بود با آرزوها، تواناییها و حق زندگی شایسته. اما آیا شهر ما برای زندگی مستقل افراد دارای معلولیت آماده است؟چند درصد از معابر شهری ایلام برای تردد ویلچر مناسبسازی شدهاند؟چند مجموعه ورزشی امکان استفاده واقعی افراد دارای معلولیت را فراهم کردهاند؟چقدر برای اشتغال، حضور اجتماعی و استقلال این قشر برنامهریزی شده است؟افراد دارای معلولیت بیش از آنکه به ترحم نیاز داشته باشند، به فرصت برابر، دسترسی برابر و احترام اجتماعی نیاز دارند.حادثه تلخ احمدرضا نباید فقط به یک خبر غمانگیز محدود شود. باید مسئولان شهری، دستگاههای حمایتی و متولیان امور اجتماعی پاسخ دهند که برای کاهش موانع زندگی افراد دارای معلولیت چه کردهاند و چه برنامهای برای آینده دارند.مطالبه امروز فقط درباره یک نفر نیست؛ درباره همه کسانی است که با وجود محدودیتهای جسمی، همچنان تلاش میکنند زندگی کنند، ورزش کنند، کار کنند و عضوی فعال از جامعه باشند.احمدرضا رفت؛ اما مسئولیت ما برای ساختن شهری انسانیتر باقی مانده است.@ilamiiyan

