#اخلاق_و_معنویت_فرکانسیک(اخلاق از منظر انرژی و فرکانس)دروغ سلامتی شما را به شدت به خطر می اندازددرو…

هله نومید نباشی که تو را یار براندگرت امروز براند نه که فردات بخواند؟این غزل، سفر انسان از فرکانس‌های پایین ترس، ناامیدی و دلبستگی به فرکانس‌های بالای اعتماد، پذیرش، عشق و تسلیم را به تصویر می‌کشد. مولانا می‌گوید هر درِ بسته، پایان راه نیست؛ اگر در فرکانس صبر، اعتماد و تسلیم بمانی، آگاهی تو به سطحی بالاتر ارتقا می‌یابد و راهی آشکار می‌شود که از سطح ترس هرگز دیده نمی‌شود. «کشته شدن» در این غزل، نماد مرگ نفس و هویت محدود است؛ و «دم یزدان» نماد ورود به فرکانس عشق، حیات و آگاهی الهی است. در نهایت، انسان از تلاش و کنترل دست می‌کشد و به جایی می‌رسد که حقیقت را نه با فکر و کلام، بلکه با تجربه مستقیم می‌چشد؛ همان‌جایی که فرکانس آگاهی از عشق به صلح و یگانگی نزدیک می‌شود.#سفرنامه_انرژی_(نقشه_آگاهی)#مسعود_لعلی#دیوید_هاوکینز#کتاب_از_شرم_تا_بودا#نشر_بهار_سبز#کارگاه_نقشه_آگاهی(افزایش فرکانس)#غزلیات_شمسmasoodlaali.comrubika.ir/MapofConsciousnesst.me/masoodlaali1

با دیگران صبورتر باش، تا خدای صبورتر را تجربه کنی.تغییر کن، تا تجربهٔ تو از خدا نیز تغییر کند.متعالی شو، تا جنبه‌های متعالی‌تری از خدا را بشناسی.خدا همواره آمادهٔ بخشیدن بهترین‌هاست؛ اما تا انسان بزرگ‌تری نشوی، ظرفیت دریافت فیض و لطف بیشتر را نخواهی داشت.تو خود حجاب خودی، حافظ از میان برخیز.**مسعود لعلی(نقشه آگاهی)

🧲خدای تو، نسخهٔ مثنای شخصیت توست«به تعداد افراد روی زمین، راهی به سوی خدا وجود دارد.»شاید بتوان این جمله را این‌گونه نیز ترجمه کرد:به تعداد انسان‌های روی زمین، خدا وجود دارد.خدای هر کس، شبیه خود اوست.خدای تو، شبیه شخصیت توست.یک کودک خدا را چگونه درک می‌کند؟ یک بزرگسال چگونه؟تو نمی‌توانی کودک‌صفت باشی، اما در ذهنت خدایی بالغ و آگاه بیافرینی. اگر سراسر وجودت آکنده از خشم باشد، نمی‌توانی خدایی سراسر مهربانی را تصور کنی.خشمی که در طول تاریخ به خدا نسبت داده‌اند، فرافکنی خشم و ترسی است که در نهاد بشر نهفته است.وقتی بدبین باشی، نمی‌توانی خدایی را تصور کنی که مهربانیِ مطلق است. وقتی به همه شک داری، خدای تو نیز موجودی شکاک از کار درمی‌آید.اگر به نام خدا آدم می‌کشی و آن را عین ارادهٔ خدا می‌دانی، بدان که خدا آدم‌کش نیست. آدم‌کشی نتیجهٔ ترس، تعصب و فقدان تساهل انسان‌هاست.چرا نمی‌توانم خدایی را تصور کنم که بی‌قیدوشرط انسان‌ها را دوست دارد؟چون نمی‌توانم خودم، انسان‌ها را بی‌قیدوشرط دوست بدارم.چرا نمی‌توانم بی‌قیدوشرط همنوعانم را دوست بدارم؟چون نمی‌توانم بی‌قیدوشرط خودم را دوست داشته باشم.خدای من، شبیه خود من است.رابطهٔ من با خدا، شبیه رابطه‌ای است که با خویشتن دارم.وقتی آدم‌ها برای من با هم تفاوت دارند؛وقتی هم‌کیش من با غیرهم‌کیش من فرق دارد؛وقتی هم‌محلی، همشهری یا هم‌وطن من از غریبه ارزشمندتر است؛وقتی هم‌زبان من با غیرهم‌زبان من فرق دارد؛وقتی هم‌نژاد من با غیرهم‌نژاد من متفاوت شمرده می‌شود؛پس خدایی نیز می‌سازم که میان آدم‌ها تفاوت می‌گذارد؛ خدایی که مرا بیش از انسان‌هایی از دین، نژاد، زبان، کشور یا قبیله‌ای دیگر دوست دارد.موضوع، عشق بی‌قیدوشرط است.از آنجا که ما دیگران را مشروط دوست می‌داریم، خدایی ساخته‌ایم که او نیز مشروط عاشق می‌شود.اما چرا عشق ما قید و شرط دارد؟چون ما موجوداتی نیازمندیم.ما به لیوانی خالی می‌مانیم که همواره نیازمند پر شدن است. تنها لیوانِ پر، طلبی ندارد؛ هرچه دریافت کند، می‌بخشد.نیاز، توقع می‌آفریند.عشق، مانند لیوانِ پر، بی‌نیاز است. لیوانِ پر، نماد صمدیت و بی‌نیازی است.خدا صمد است؛ یعنی توقعی ندارد، خواسته‌ای ندارد؛ ازاین‌رو فرمان نمی‌دهد تا نیاز خود را برآورده کند و از کسی رنجیده یا آزرده نمی‌شود.اما ما خدایی ساخته‌ایم آکنده از خواسته، نیاز، میلیاردها قانون و انبوهی از دستورهای سخت‌گیرانه؛ زیرا خود موجوداتی نیازمند، کنترل‌گر و قدرت‌طلب هستیم.نمی‌توانم باور کنم همان خدایی که منِ شیعه، کاتولیک یا هندو را دوست دارد، همان اندازه نیز انسانِ سنی، پروتستان یا لائیک را دوست داشته باشد.چرا؟چون منِ شیعه، کاتولیک یا هندو، هنوز نمی‌توانم انسانِ غیرهم‌مسلک خود را کاملاً بپذیرم و دوستش بدارم.وقتی من با یک چشم به همهٔ انسان‌ها نگاه نمی‌کنم، چگونه خدایی را تصور کنم که با یک چشم به همه می‌نگرد؟در دوران بت‌پرستی، هنرمندان بت‌های زیباتری می‌ساختند. هر بت، نشان‌دهندهٔ مهارت سازندهٔ آن بود.امروز نیز خدای ما، نسخهٔ مثنای شخصیت ماست.هرگونه که باشیم، خدای ما نیز رنگ‌وبوی ویژگی‌های روانی ما را به خود می‌گیرد.از این زاویه، خدا فرزند انسان است.فرزند، شبیه والدین خود می‌شود؛ خلق‌وخوی آنان را به ارث می‌برد.و خدای من نیز شبیه من است.بزرگ‌ترین مانع میان تو و خدای حقیقی، شخصیت توست.تو نمی‌توانی خدایی متفاوت‌تر از آنچه خود هستی درک کنی.هستی، برای تو همان چیزی است که خودِ تو هستی.همین اکنون رنگ‌هایی در جهان وجود دارند که چشم و دستگاه عصبی تو توان درک آن‌ها را ندارند.صداها و امواج بی‌شماری در جهان جاری‌اند که هرگز آن‌ها را احساس نمی‌کنی؛ زیرا دستگاه ادراکی تو محدود است.به همین ترتیب، تو نیز تنها در محدودهٔ شخصیت خود می‌توانی جهان، و از جمله خدا، را درک و تفسیر کنی.تو همچون ظرفی کوچک هستی که در اقیانوس بی‌کران فرو می‌رود و تنها به اندازهٔ گنجایش خود از آن آب برمی‌دارد.تو نیز تنها به اندازهٔ بزرگی یا کوچکی روح و روانت می‌توانی حقیقت نامتناهی خداوند را دریابی.وقتی کوچک باشی، خدای تو نیز کوچک می‌شود.خدای حقیر، در ذهن انسان‌های حقیر فرمانروایی می‌کند.خدای تو همان‌قدر مهربان است که تو مهربانی.همان‌قدر اهل گذشت است که تو اهل گذشتی.همان‌قدر کنترل‌گر و دیکتاتور است که تو کنترل‌گری و دیکتاتوری.و همان‌قدر بی‌قیدوشرط دوست می‌دارد که تو بی‌قیدوشرط مهر می‌ورزی.وقتی با کوچک‌ترین انتقاد از کوره درمی‌روی، چگونه می‌توانی خدایی را تصور کنی که اگر ملک و ملکوت به هم بریزد، خم به ابرو نیاورد؟مهربان‌تر شو، تا خدا را مهربان‌تر تجربه کنی.اهل بخشش شو، تا بخشندگی خدا را بیشتر تجربه کنی.به دیگران آزادی بیشتری بده، تا آزادی بیشتری از خدا احساس کنی.

در پایین‌ترین سطوح آگاهی، جهان از تضادها ساخته شده است؛ دوست و دشمن، نور و تاریکی، لطف و قهر. اما هرچه آگاهی بالاتر می‌رود، مرزها شفافیت خود را از دست می‌دهند. آنچه زمانی متضاد به نظر می‌رسید، به دو چهره از یک حقیقت واحد تبدیل می‌شود.رشد آگاهی، افزودن چیزی به انسان نیست؛ فروریختن دیوارهایی است که او را از کل هستی جدا می‌کنند. در این افق، امنیت از مالکیت نمی‌آید، از اتصال می‌آید. قدرت از کنترل زاده نمی‌شود، از رهاشدن. و عشق، دیگر یک احساس نیست؛ شیوه‌ای از بودن است که در آن، جهان دیگر «دیگری» نیست، بلکه امتداد خودِ آگاهی است.masoodlaali.comrubika.ir/MapofConsciousnesst.me/masoodlaali1

«إِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ» بیانگر بازگشتی فرکانسی به سوی خداست؛ الیه راجعون یعنی رسیدن به #هرتز خدا.بازگشت به خدا فیزیکی و مکانی نیست.حق چیست حقیت کجاست؟اشراق یعنی چی؟بیداری معنوی#اشراق(روشن بینی) یعنی دیدن آنچه همیشه بوده، اما هرگز دیده نمی‌شد#سفرنامه_انرژی_(نقشه_آگاهی)#مسعود_لعلی#دیوید_هاوکینز#کتاب_از_شرم_تا_بودا#نشر_بهار_سبز#کینزیولوژی#تست_عضله#کارگاه_نقشه_آگاهی#غزلیات_شمسفکر می کنی چه کسی یا کسانی از دوستانت به شنیدن این محتوا نیاز دارد؟masoodlaali.comrubika.ir/MapofConsciousnesst.me/masoodlaali1

#سفرنامه_انرژی_(نقشه_آگاهی) #مسعود_لعلی #دیوید_هاوکینز #کتاب_از_شرم_تا_بودا #نشر_بهار_سبز #کینزیولوژی #تست_عضله #کارگاه_نقشه_آگاهی #غزلیات_شمس این غزل دعوتی است برای رها کردن کنترل، کنار گذاشتن مقاومت، عبور از هویت ذهنی و سپردن خود به جریان عشق و آگاهی.…مولانا روی نقشه آگاهی «من بی‌خود و تو بی‌خود» یعنی کنار رفتن ایگو و سپردن هدایت به آگاهی برتر. بیشتر انسان‌ها در خواب ذهن، ترس، قضاوت و غرور زندگی می‌کنند و آن را هشیاری می‌پندارند.دعوت او به «خرابات» دعوتی به رها کردن مقاومت، فرو ریختن هویتِ ساختگی و ورود به میدان‌های پذیرش، عشق و تسلیم است. شراب و ساقی نیز نماد عشق الهی و آگاهی‌اند که انسان را از محدودیت ذهن آزاد می‌کنند.وقتی می‌گوید «نیمیم ز آب و گل، نیمیم ز جان و دل»، یادآور می‌شود که حقیقت انسان فقط جسم و شخصیت نیست؛ بلکه بُعدی از آگاهی ناب نیز در او حضور دارد. و آنجا که می‌گوید «بنشناسم من خویش ز بیگانه»، به تجربه وحدت اشاره می‌کند؛ جایی که مرز میان «من» و «دیگری» از میان می‌رود.شمس نماد انسانی است که در میدان آگاهیِ بسیار بالا زندگی می‌کند؛ حضوری که بدون زور و اجبار، تنها با بودنِ خود، دیگران را دگرگون می‌کند.پیام غزل:از ذهن به آگاهی، از کنترل به تسلیم، از ایگو به عشق، و از جدایی به یگانگی.#سفرنامه_انرژی_(نقشه_آگاهی)#مسعود_لعلی#دیوید_هاوکینز#کتاب_از_شرم_تا_بودا#نشر_بهار_سبز#کینزیولوژی#تست_عضله#کارگاه_نقشه_آگاهی#غزلیات_شمس