فکر می‌کردم‌حوالی شصت سالگی که رسیدم خودم را بازنشسته می‌کنم و یک خال‌کوبی خاص روی کله‌ام انجام می‌…

کار خودشان است شب:می خواهند در تاریکی پنهانت کنند تا عشق راه گم کند و در بیراهه ای هولناک بمیرد..خوش خیال ها نمی دانند که برق چشم هایت چراغ های راه را تا صبح روشن نگاه می دارد...کار خودشان است پاییز:می خواهند ابرها بپوشانندت تا جوانه ها مایوس شوند و برگ ها،خشکیده و زرد طعمه ی حریق رفتگری.....نادانند دیگر و از زیتون و سرو هیچ نمی دانند.....مردم ساده اند و بی خبراما من این را به نقل از یک منبع آگاه که نخواست نامش فاش شود می گویم:توفان و سیلاب همین چند روز پیش هم کار خودشان بودمی خواستند عطرت را از خیابان های اصلی شهر پاک کنند...بیچاره ها فکرش را هم نمی کردند که دورترین کوچه ها هم اینطور بویت را بگیرندو در هر نهر و جویباری عطر تو جاری شود.....T.me/marjomaki

با دست چپ پروب سونو را روی زانوی چپش فشار دادم و با دست دست راست سوزن را وارد کردم… صدای ناله‌اش بلند شد و با لهجه‌ی خوزستانی گفت که چه درد بدی دارد دکتر…معذرت خواستم و گفتم حجم خون داخل زانو زیاد است و باید تخلیه شود…با لهجه‌ی خورستانی‌اش پرسیده بود که چرا باید تخلیه شود و گفته بودم چون اگر این حجم خون باقی بماند هم باعث درد و محدودیت حرکت می‌شود و هم غضروف و بافت‌های دیگر را تخریب می‌کند و مفصل خشک و خراب می‌شود… آهی هم که کشیده بود لهجه‌ی خوزستانی داشت.حتی سکوتش هم خوزستانی بود…حالا داشتم نسخه‌ی دارویی و دستور بازتوانی را می‌نوشتم و نگاه خوزستانی‌اش آرام‌تر شده بود…آه بلند دیگری کشیده بود که بوی سیگار داشت و اسید معده… و گفته بود:خون که از زخم بیرون بریزد اینقدر درد ندارد.فوق فوقش آدم را می‌کشد یا بی‌حال می‌کند… بعد مدتی هم جایش پر می‌شود… خاصه خونی که از زخم دشمن و وسط دعوا از تن آدم جدا شود… دکتر خدا شاهد است که آن‌همه ترکش و زخم عراقی‌ها آنقدر سوزش و درد نداشت که این زانوی وامانده… خانه خرابی‌ها و مرگ‌های خانواده و فامیل و همسایه دیدیم که نپرس… اما این یکی عجیب دردی داشت…آمده بود کرج که به نوه‌ها سر بزند و دچار موبایل قاپی و ضربه به سینه و زانو شده بود و زخمی و پریشان…حالا داشت با خودش حرف می‌زد و لهجه‌اش غریب بود:همین است که خونریزی داخل زانو آدم را بی‌چاره می‌کند و خون‌ریزی مغزی آدم را به کوما می‌برد…چند ماه است که اینهمه خون توی جان این مملکت ریخته… باید هم دردش ساکت نشود… باید هم آدم‌ها را از هوش و حواس بیاندازد… لباسش سیاه بود و موهایش سپید ِسپید…T.me/rAheomid

.دیده بودیم که تمام دنیا برای خودشان افتخارهایی دارند و نمادهایی و سر ما بی کلاه مانده و این حرف‌ها…خبر آمد که بیژن خان مرتضوی را برای اجرا میان دو‌نیمه دعوت کرده‌اند و کلی باد کردیم که بله… دیدید که ما هم برای خودمان سری توی سرها داریم و دنیا هم به هنر بیژنمان اعتراف کرد و محبور شد دعوتش کند…برنامه شروع شد و بیژن خان وارد شد با قر ریز و چشم‌های درشت فیکس شده روی شکیرا… و روی ویولون سفیدش ضرب گرفت و چند بانوی چشم بادامی به زبان خودشان عمو سبزی فروشی خواندند و تمام شد…سهم ما از تمام مباهات‌های جهان باید چنین‌چیزی باشد…@mArjomaki

.از سال ۱۹۷۸ طرفدار آرژانتین بودم.پاسارلا، ماریو کمپس، آردیلس و مابقی… ۹ ساله بودم و ایران برای بار اول به جام جهانی رفته بود و همان اول فقط با یک مساوی حذف شده بود… بعدهای بعد بود که مارادونا آمد و کارلوس بیلاردو… آرژانتین یک افسانه شده بود و فوتبالش همان رئالیسم جادویی بود… مارادونا بود و دست خدا بود و بوروچاگا و والدانو و بعدها کانی‌جیا و باتیستوتا…دو تیم بودند که فراتر از فوتبال بودند:ایتالیا و آرژانتین.. چیزی از جنس حماسه و معجزه… از آلمان متنفر بودم و برزیل را دوست نداشتم.من عاشق شکستن نظم بودم و عبور از ناممکن‌ها… ایتالیا همان بود و آرژانتین. ِمارادونا…مارادونا فقط یک فوتبالیست نبود.چوب جادوی هری پاتر را داشت و صلابت شزم و لوطی‌گری رابین‌هود… هیچ‌وقت مسی را دوست نداشتم.هر قدر هم که آمار گل‌هایش بالا می‌رفت و شعبده‌هایش فراانسانی‌تر می‌شد باز به دلم نمی‌نشست… آنی را نداشت…حتی رونالدو هم که محبوبم بود باز آن آن را نداشت…امشب دلم نمی‌خواست آرژانتین ببرد و قهرمان بشودهمین‌طور هم شد:نشد… فیفا و تیم داوری تمام تلاششان را کردند اما زور اسپانیا بیشتر بود…قهرمانی اسپانیا مبارک… @mArjomaki

.از صبح با این تصویر تا توانستم اشک ریختم.اغلب خبرگزاری‌ها منتشرش کرده بودند با این توضیح که آخرین پیامک مادر یکی از سربازان شهید در بمپور است.بعد اما دیدم که قصه دیگر است و صاحب عکس الاهی شکر زنده است و این را پارسال در توییترش منتشر کرده…اما باز هم چیزی عوض نشد.نشستم و باز هم برای تمام جان‌هایی که ساده و بی دلیل تمام شدند گریه کردم… برای دل مادرها و پدرها…… و تو‌ چه می‌دانی که پدر بودن در این روزهای کدر چه دلهره‌ی تلخی‌ست…@mArjomaki.از صبح با این تصویر تا توانستم اشک ریختم.اغلب خبرگزاری‌ها منتشرش کرده بودند با این توضیح که آخرین پیامک مادر یکی از سربازان شهید در بمپور است.بعد اما دیدم که قصه دیگر است و صاحب عکس الاهی شکر زنده است و این را پارسال در توییترش منتشر کرده…اما باز هم چیزی عوض نشد.نشستم و باز هم برای تمام جان‌هایی که ساده و بی دلیل تمام شدند گریه کردم… برای دل مادرها و پدرها…… و تو‌ چه می‌دانی که پدر بودن در این روزهای کدر چه دلهره‌ی تلخی‌ست…@mArjomaki

شبانگه به سر قصد تاراج داشتسحرگه نه تن سر نه سر تاج داشت…@mArjomaki