بهشت نئولیبرالیسم در افغانستان | جمهوری در سایه‌ی امپریالیسم گفت‌وگو با عتیق اروند- قسمت اولنسخه‌ی…

@ManjanighCollective‏🔴 بهشت نئولیبرالیسم در افغانستان | جمهوری در سایه‌ی امپریالیسمگفت‌وگو با عتیق اروند- قسمت اول در این گفت‌وگو عتیق اروند به مثابه پژوهشگر، مبارز سیاسی و عضو حلقه‌ی پل سرخ افغانستان از تجربه‌ی جمهوریت تحت اشغال امپریالیستی در افغانستان می‌گوید؛ از این‌که چگونه به جای «آزادی»، نئولیبرالیسم در کوله‌پشتی سربازان ارتش‌های ناتو و ایالات متحده وارد افغانستان شد و با دست جمهوریت و ان‌جی‌اوها تا دوردست‌ترین نقاط این سرزمین را درنوردید. اروند در این گفت‌وگو ابتدا با استنادات تاریخی به این ادعا پاسخ می‌دهد که اساسن در افغانستان نمی‌توان و نباید از سرمایه‌داری و نئولیبرالیسم سخن گفت و ضمن شرح سیر تکوین سرمایه‌داری در افغانستان، توضیح می‌دهد که جمهوری در سایه‌ی امپریالیسم موجب تمدید ستم طبقاتی و حتا ستم جنسیتی در افغانستان شد. اروند از خصوصی‌سازی‌های گسترده‌ی همه‌چیز در جمهوری افغانستان می‌گوید، از تبدیل افغانستان به موش آزمایشگاهی نئولیبرالیسم و از محرومیت اکثریت مردم افغانستان از آموزش، بهداشت و ابتدایی‌ترین امکانات زندگی. او توضیح می‌دهد که چگونه جمهوری نئولیبرالی در افغانستان از سویی به مهاجرت گسترده‌ی طبقه‌ی کارگر به کشورهای همجوار منجر شد و از سوی دیگر پایگاه اجتماعی طالبان را تقویت نمود. عتیق اروند از همدستی طبقه‌ی متوسط با اشغالگران و جمهوری می‌گوید و از منافع طبقاتی آنان که در تضاد با فرودستان افغانستان بود؛ از برندگان همیشگی اشغال و جمهوری و سقوط. عتیق اروند در این گفت‌وگو از وضعیتی می‌گوید که جریانات حامی جنگ، در انواع گونه‌های سلطنت‌طلب و جمهوری‌خواه برای آینده‌ی ایران آرزو می‌کنند و افغانستان دریده شدن و نابودی هر چیز و همه‌چیز را در آرزوی آنان تجربه کرده است.‎مرداد ۱۴۰۵نسخه‌ی کامل این گفت‌وگو را در یوتیوب ببینید: bit.ly/4hy629x#%D9%85%D9%86%D8%AC%D9%86%D… #گفت‌وگوآدرس کانال تلگرام حلقه‌ی پل سرخ:@contactpolesorkh @ManjanighCollective‏

@ManjanighCollective‏

@ManjanighCollective‏

@ManjanighCollective‏

🔴 پادکست پیچ | شماره‌ی یازده | در نقد مصاحبه واروفاکیس و و بلیکلی حول جنگ ایران در روزهایی که جنگ آمریکا و ایران بار دیگر مسئله‌ی جنگ، امپریالیسم و موقعیت نیروهای چپ را به مرکز بحث‌های سیاسی آورده، مهران خلیلی در گفت‌وگویی با یانیس واروفاکیس و گریس بلیکلی، از بحران چپ غربی، افول سیاست جمعی و امکان شکل‌گیری یک جنبش ضدجنگ سخن گفته است.اما چپ غربی در مواجهه با جنگ دقیقاً کجا ایستاده است؟ آیا مخالفت اخلاقی با جنگ و مطالبه‌ی صلح برای ساختن یک سیاست ضدجنگ کافی است؟ جایگاه مردم ایران، مبارزه با جمهوری اسلامی و تضادهای طبقاتی در چنین روایتی کجاست؟ و چرا بخشی از چپ، در برابر جنگ و امپریالیسم، همچنان میان «مقاومت»، «فشار اجتماعی» و ضرورت گسست از نظم موجود سرگردان می‌ماند؟در این برنامه پادکست پیچ، به سراغ این گفت‌وگو رفته‌ایم؛ برای نقد محدودیت‌های سیاسی و نظری پاسخ‌هایشان؛ از روایت آن‌ها از جنگ آمریکا و ایران تا صف‌بندی چپ غربی، مسئله‌ی سازمان‌یابی، سوژه‌ی تغییر و افقی که سیاست ضدجنگ پیش روی ما می‌گذارد.‎مرداد ۱۴۰۵ #پادکست_پیچ@ManjanighCollective‏

@ManjanighCollective🔴 سازماندهی از بالا یا انحلال در پاییناز مجموعه‌ی «آنچه باید یک انقلابی بخواند» ۳پیش از این نوشتیم که برای رسیدن به مسئله‌ی «سازمان» باید از برخی افسانه‌ها گذر کنیم. یکی دیگر از افسانه‌های موجود در مورد سازمان سیاسی به ما می‌گوید روندی بی‌پایان و ملال‌آور از جلسات بی‌سرانجام و عمل مشترک حول حداقلی‌ترین اصول مشترک، «سازماندهی از پایین» است و تنها آن سازمانی می‌تواند سازمانی رهایی‌بخش باشد که به این‌ترتیب «از پایین» شکل گرفته باشد. در مقابل این سازمانِ شکل‌گرفته از پایین نوعی تقابل فرضی با سازمانی ترسیم می‌شود که در «بالا» شکل گرفته و دیگران را دعوت می‌کند که به آن بپیوندند.پیش از این گفتیم که هر سازمانی لحظه‌ای تاسیسی دارد و از آن پس، منطقن دیگرانی که در آن لحظه‌ی تاسیسی حضور نداشته‌اند دعوت می‌شوند تا به سازمانی تاسیس‌شده بپیوندند. افسانه اما به ما می‌گوید هرگز نباید به این لحظه‌ی تاسیسی رسید و به‌طور مداوم و تا حد امکان باید این تاسیس را به تعویق انداخت؛ به امید این‌که در روندی از پایین نیروهای هرچه بیشتری مشارکت کنند...‎تیر ۱۴۰۵متن کامل را در لینک زیر بخوانید:bit.ly/4bkMBwU%F0%9F%9A%A9 برای تماس با منجنیق در تلگرام می‌توانید به اکانت زیر پیغام بدهید:@ManjanighContact#منجنیق #به_سوی_سازمان_انقلابی#آنچه_باید_یک_انقلابی_بخواند@ManjanighCollective