🌹 تاریک‌ترین روزهای تاریخ اسلام⚫️ «فَلَمَّا مَضَی‌ المُصطَفَی‌ (صَلَّی‌‌الله‌عَلَيه‌وآلِه)، اِخْتَط…

🌹 تاریک‌ترین روزهای تاریخ اسلام⚫️ «فَلَمَّا مَضَی‌ المُصطَفَی‌ (صَلَّی‌‌الله‌عَلَيه‌وآلِه)، اِخْتَطَفُوا الغِرَّةَ، وَ انتَهَزُوا الفُرصَةَ، وَ انتَهَكُوا الحُرمَةَ، وَ غَادَرُوهُ عَلَی‌ فِراشِ الوَفَاة، وَ أَسرَعُوا لِنَقضِ البَيعَة، وَ مُخالَفَةِ المَواثِيقِ المُؤَكَّدَة، وَ خِيَانَةِ الأَمانَة...»پس هنگامی که مصطفی صلی‌الله‌علیه‌وآله از دنیا رفت، غفلت و فرصت را غنیمت شمردند، حرمت را هتک کردند، او را بر بستر وفات رها کردند و برای شکستن بیعت، مخالفت با پیمان‌های مؤکد و خیانت در امانت شتاب کردند...⚫️ «فَحُشِرَ سِفْلَةُ الأَعرابِ، وَ بَقَايَا الأَحزابِ، إِلَی‌ دَارِ النُّبُوَّةِ وَ الرِّسَالَةِ، وَ مَهبِطِ الوَحيِ وَ المَلائِكَةِ، وَ مُستَقَرِّ سُلطانِ الوِلاَيَةِ، وَ مَعدِنِ الوَصِيَّةِ وَ الخِلافَةِ وَ الإِمامَة، حَتَّی‌ نَقَضُوا عَهدَ المُصطَفَی‌، فِي أَخِيهِ عَلَمِ الهُدَی‌، وَ المُبَيِّنِ طَريقِ النَّجَاةِ مِن طُرُقِ الرَّدَی‌.»پس فرومایگان اعراب و بازماندگان احزاب را به سوی خانه نبوت و رسالت، محل فرود وحی و فرشتگان، جایگاه فرمانروایی ولایت و معدن وصایت و خلافت و امامت گرد آوردند؛ تا آنکه پیمان مصطفی صلی‌الله‌علیه‌وآله درباره برادرش، پرچم هدایت و روشنگر راه نجات از راه‌های هلاکت را شکستند.⚫️ «وَ جَرَحُوا كَبِدَ خَيْرِ الوَرَی‌، فِي ظُلمِ ابنَتِهِ، وَ اضطِهادِ حَبِيبَتِه، وَ اهتِضامِ عَزِيزَتِه، وَ بَضعَةِ لَحمِه، وَ فِلذَةِ كَبِدِه، وَ خَذَلوا بَعلَها، وَ صَغَّروا قَدرَه، وَ استَحَلُّوا مَحارِمَه، وَ قَطَعُوا رَحِمَه، وَ أَنْكَرُوا أُخُوَّتَه، وَ هَجَروا مَوَدَّتَه، وَ نَقَضُوا طاعَتَه، وَ جَحَدوا وِلايَتَه، وَ أَطمَعوا العَبِيدَ فِي خِلافَتِه.»و جگرِ بهترینِ آفریدگان را با ستم به دخترش، آزار دادن محبوبه‌اش، پایمال کردن حق عزیزترین کسش، پاره تن و جگرگوشه‌اش مجروح کردند؛ شوهر او را تنها گذاشتند، مقامش را کوچک شمردند، حرمت‌های او را حلال شمردند، پیوند خویشاوندی او را بریدند، برادری او را انکار کردند، محبت و دوستی او را ترک کردند، اطاعتش را شکستند، ولایتش را انکار کردند و بردگان را به طمع خلافت او انداختند.⚫️ «وَ قَادُوهُ إِلَی‌ بَيعَتِهِم، مُصلِتَةً سُيُوفَها، مُشرِعَةً أَسِنَّتَها، وَ هُوَ سَاخِطُ القَلب، هَائِجُ الغَضَب، شَديدُ الصَّبر، كاظِمُ الغَيظ، يَدعُونَهُ إِلَی‌ بَيعَتِهِمُ الَّتي عَمَّ شُؤمُهَا الإِسلاَمَ، وَ زَرَعَتْ فِي قُلوبِ أَهلِهَا الآثَام...»و او را در حالی به سوی بیعت خود بردند که شمشیرهایشان را از نیام کشیده و سرنیزه‌هایشان را آماده کرده بودند؛ در حالی که او خشمگین و ناراضی بود، غضبش به جوش آمده بود، بسیار شکیبا بود و خشم خود را فرو می‌خورد.او را به بیعتی فرا می‌خواندند که شومی و پیامد ناگوارش سراسر اسلام را فراگرفت و در دل‌های اهل آن، گناهان را کاشت...📚 المزار الکبیر، ص۲۹۶ و ۲۹۷(زیارت جامعه ائمة المؤمنین)@managheb_ahlebeyt