گاهی منابع ذاتی و اولیه‌ات اونقدر زیادن که مدت‌ها تصمیم اشتباه میگیری ولی کار به نقطه بحرانی نمیرسه…

یکی از تلخ‌ترین و شاید در عین حال جالب‌ترین لحظات زندگی اون لحظه‌ایه که متوجه میشی اونقدرها هم که فکر میکردی آدم اخلاق‌مداری نبودی و خیلی از تصمیمات به ظاهر اخلاقی قبلیت نه از سر رعایت اخلاق، بلکه به خاطر نوعی ترس از رویارویی با سرزنشگر درونت بوده.این لحظه میتونه روایتت از خیلی از قسمت‌های زندگیت رو دگرگون کنه.

مشکل اینه که هر کدوم از آدم‌های تنها به شکل مخصوص خودشون تنهان. و این شاید باعث شه حتی اگه خودت هم تمام عمرت تنها بوده باشی بازم نتونی شکل و عمق تنهایی کس دیگری رو مثل خودش درک کنی.

دست بالاتر همیشه مال کسیه که تصویر بزرگتری از صحنه رو میبینه.و چه خوب میشه اگه این موضوع همراه با شفقت و مهربانی نسبت به دیگری هم همراه باشه.

موقع فکر کردن همیشه "گزینه سوم" رو جدی‌تر از گزینه‌های اول و دوم ببین.فکر کردن گاهی از گزینه سوم به بعد تازه ظرفیت واقعیش برای کشف حقیقت رو به رخ میکشه.

معمولا میگن روبرو شدن با نقاط ضعفه که نیازمند قدرته.ولی به نظرم گاهی قدرت واقعی در اینه که از خودمون بپرسیم: "آیا جرات دارم به نقاط قوتم نگاه کنم و ازشون نترسم؟"

امیدوارم هنوز اونقدر زنده باشی که زندگی بتونه گهگاهی هم غافلگیرت کنه.فقط مرده‌ها و دل‌مرده‌هان که هیچ‌وقت غافلگیر نمیشن.