⭕️ چراغم در این خانه می سوزد✍ قاسم خرمی دوم تیرماه، سالروز درگذشت احمد شاملو است؛ نویسنده و شاعری ک…
انتشار: 2026/07/24 15:16 UTCدریافت: 2026/08/11 18:30 UTCآخرین مشاهده: 2026/08/11 18:30 UTC
⭕️ چراغم در این خانه می سوزد✍ قاسم خرمی دوم تیرماه، سالروز درگذشت احمد شاملو است؛ نویسنده و شاعری که تمام عمر در طغیان و عصیان ادبی و سیاسی زیست و دست آخر، با روحی مجروح و بدنی پردرد، همانند وارطان شعرش « دندان خشم بر جگر خسته بست و رفت…».شاملو به سبک ادبی و سلوک سیاسی و نیز عشق به سرزمین مادری پایبند ماند. تا آخرین روزهای عمر که اغلب آثارش اجازه نشر نمی یافت و در مضیقه مالی بود و به خاطر بیماری دیابت، یک پایش را از دست داده بود، با همان یک پای باقی مانده، استوار و محکم روی خاک ایران ایستاد و به همه دعوت ها برای زندگی در خارج از کشور پاسخ منفی داد: « راستش بار غربت، سنگینتر از توان و تحمل من است… چراغم در این خانه میسوزدآبم در این کوزه ایاز میخورد و نانم در این سفره است...».نوشته ها وشعر شاملو، اگرچه اعتراضی و غمگنانه بود: «من درد مشترکم، مرا فریاد کن!» اما سویه سیاسی آن برسویه اجتماعی اش می چربید و یا لااقل مثل دولت آبادی و ساعدی و آل احمد، مسئله اصلی اش مناسبات تولیدی و مدرنیسم و صنعت ستیزی و ستایش فقر و نوازش فقیران نبود: خود او از اینکه گاهی به خاطر فقر و تامین معاش حاضر به انجام کاری می شد و چیزی می نوشت گلایه داشت :« دریغا که فقر/ چه به آسانی/ احتضار فضیلت است».یادش گرامی🌺 متن کامل مقاله را اینجا بخوانید