یه جایی از داستایوفسکی خوندمکه می گفت :اینجا آدم درست بسیار کم است. واقعا هیچ کس نیست که قابل احترام باشد.نمیدانم متوجه شده اید که انسان در عصر ما اهل راه راست نیست؟همه میخواهند از راه کج به جایی برسند.
دقیقا همونجایی کههاروکی موراکامی می گه:مطمئن بودم که او هرگز مرا فراموش نخواهد کرد. موسیقیهایی که با هم گوش کردیم، پیادهرویهایمان در ساحل، بحثهایمان راجع به کتاب مورد علاقهاش، غذادادن به گربهها.اگر من بخواهم او را فراموش کنم، باید دیگر موسیقی نباشد، ساحل نباشد، کتاب و گربه هم نباشند. اگر بخواهم او را فراموش کنم، باید "من" دیگر نباشم. فرقی ندارد.اگر او مرا به خاطر میآورد، بگذار تمام جهان مرا فراموش کنند.
نوشته بود:آنقدر دوستت دارم که یادم نمی آید از کجا شروع شد!داستان ما نه شروع دارد و نه پایان!تو یکهو پایت را همان جایی گذاشتی که باید می گذاشتی.دیگر هم از من نپرس تا کی دوستم داری!برای دوست داشتن های من هیچ پایانی وجود ندارد💚🌿